Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.(dalej Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez W.P.(dalej: strona lub skarżący) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z [...] września 2019 r., określającej stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2014 r.
Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynikało, że decyzją z [...] września 2019 r. Naczelnik US określił stronie kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2014 r. Organ odwoławczy przyjął, że powyższa decyzja została skutecznie doręczona 25 września 2019 r. L.B., tj. osobie upoważnionej, o czym świadczył podpis poprzedzony adnotacją "z up. " na dokumencie potwierdzenia odbioru. Skarżący natomiast stawił się w organie 23 października 2019 r. w celu zapoznania się z aktami sprawy. Następnie [...] października 2019 r. złożył osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji odwołanie od decyzji Naczelnika US z [...] września 2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona wskazała, że decyzja Naczelnika US z [...] września 2019 r. została doręczona 25 września 2019 r. L.B., który nie był upoważniony do odbioru korespondencji w imieniu skarżącego.
Ponadto skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podniósł, że w okresie od [...] sierpnia 2019 r. do [...] października 2019 r. przebywał w Azji (w tym w Turcji, Iranie, Turkmenistanie, Uzbekistanie, Armenii, Kazachstanie i innych krajach) i przez ww. okres nie było z nim kontaktu. Na potwierdzenie powyższego do ww. wniosku załączono kserokopię paszportu strony. Skarżący podniósł także, że powyższą decyzję odnalazł w biurze firmy 23 października 2019 r., ustalając jednocześnie, że została ona odebrana 25 września 2019 r. przez L.B.. Do 23 października 2019 r. skarżący nie miał zatem możliwości zapoznania się z treścią decyzji, jak i złożenia odwołania - tym samym nie ponosi winy za powstałe uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Powołanym na wstępie postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...], Dyrektor IAS odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ ten wskazał, że przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji z [...] września 2019 r., została skierowana na adres zamieszkania skarżącego, tj. ul. [...], [...] J.. Wobec nieobecności adresata, doręczyciel pocztowy 23 września 2019 r. pozostawił w miejscu zamieszkania zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni, do dyspozycji adresata w placówce pocztowej. Zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przed upływem 14 - dniowego terminu L.B. dokonał odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym, co potwierdza podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru poprzedzony adnotacją "z up. ".
Tak więc, jak uznał organ odwoławczy, decyzja Naczelnika US po awizowaniu 23 września 2019 r., została odebrana z placówki Poczty Polskiej przez L.B. 25 września 2019 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął więc 9 października 2019 r. Tymczasem odwołanie od decyzji Naczelnika US zostało wniesione [...] października 2019 r.
Organ odwoławczy odwołał się do stanowiska strony, z którego wynikało, że przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z [...] września 2019 r. ustała 23 października 2019 r., tj. kiedy strona powzięła informację o wydaniu decyzji. Wniosek o przywrócenie terminu, wraz z odwołaniem od decyzji, został złożony w siedzibie organu pierwszej instancji [...] października 2019 r., zatem fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest w okolicznościach sprawy bezsporny, a strona z zachowaniem 7 - dniowego terminu złożyła wniosek o jego przywrócenie, dopełniając jednocześnie czynności dla której był ustanowiony termin. Jednakże, w ocenie Dyrektora IAS, strona nie dopełniła obowiązku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi, czego wymaga art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a jedynie powołała się na popełnione przez organ pierwszej instancji uchybienia w doręczeniu decyzji.
Argumentacja wniosku strony – jak uznał organ odwoławczy - sprowadza się do stwierdzenia, że wiedzę o wydaniu przedmiotowej decyzji strona uzyskała dopiero 23 października 2019 r. oraz że organ pierwszej instancji doręczył decyzję osobie nieupoważnionej.
Dyrektor IAS nie podzielił zawartych we wniosku o przywrócenie terminu zarzutów strony, odnoszących się do nieprawidłowości w doręczeniu decyzji organu pierwszej instancji. Organ ten stwierdził, że korespondencja kierowana była na prawidłowy adres zamieszkania strony, tj. ul. [...], [...] J.. Wcześniej, co wynika ze znajdujących się w aktach zwrotnych potwierdzeń odbioru, w toku prowadzonego postępowania podatkowego, L.B. kilkukrotnie podejmował korespondencję kierowaną do skarżącego, tj.:
- – postanowienie w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej z [...] października 2017 r. (odebrane z placówki pocztowej 8 listopada 2017 r.);
- – postanowienie w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej z [...] października 2017 r. (odebrane z placówki pocztowej 8 listopada 2017 r.);
- – decyzja nr [...] z [...] listopada 2017 r. (odebrana z placówki pocztowej 22 grudnia 2017 r.).
Dyrektor IAS wskazał dodatkowo, że również w toku ponownie prowadzonego postępowania podatkowego, L.B. wielokrotnie podejmował pisma kierowane do strony, m.in., postanowienie w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej z 31 grudnia 2018 r., które po awizowaniu 14 stycznia 2019 r. odebrał z placówki Poczty Polskiej 17 stycznia 2019 r., o czym świadczy jego podpis poprzedzony adnotacją "z up.", jak również adnotacja "pełn. pocztowe". Podpis L.B. widnieje również na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma z 28 marca 2019 r. i kolejnych (z wyjątkiem postanowień z [...] marca 2019 r. i [...] września 2019 r., które odebrała B.P. - matka skarżącego). Ponadto L.B. odbierał z placówki pocztowej kierowane do strony pisma również przed datą wyjazdu do Azji, tj. [...] sierpnia 2019 r.
Dyrektor IAS argumentował, że art. 149 Ordynacji podatkowej, stanowi odrębne od art. 150 § 1 pkt 1 tej ustawy, uregulowanie. Przepis ten nie określa warunków wydania pisma, reguluje wyłącznie miejsce przechowywania pisma (tj. u operatora pocztowego) oraz czas jego przechowywania (14 dni). Zasadny jest wobec tego, w ocenie organu, wniosek, że kwestie wydania korespondencji uprawnionemu przez operatora pocztowego dokonywane winny być zgodnie z zasadami przyjętymi przez tego operatora, tj. art. 37 ust. 2 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 z późn. zm.). Adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji wskazuje, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki pozostawiono ją 23 września 2019 r. do dyspozycji adresata w placówce pocztowej, pozostawiając stosowne zawiadomienie (awizo).
Organ odwoławczy przytoczył treść adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, wskazując że na druku tego potwierdzenia odbioru znalazła się również data i podpis osoby doręczającej przesyłkę. Powyższe, w ocenie organu, wyczerpuje warunek doręczenia osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w imieniu strony. Mianowicie, L.B., potwierdzając odbiór przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru swoim podpisem, złożył jednocześnie w ten sposób pisemne oświadczenie, że jest osobą, o której mowa w art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo pocztowe. W tych okolicznościach uznać należy, zdaniem tego organu, że przesyłka została skutecznie doręczona stronie 25 września 2019 r. W rezultacie, wskazane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności związane z doręczeniem decyzji Naczelnika US z [...] września 2019 r. osobie nieupoważnionej, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Dyrektor IAS podniósł jednocześnie, że powołana przez stronę okoliczność przebywania poza granicami kraju w okresie od [...] sierpnia 2019 r. do [...] października 2019 r. nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia wniosku nie wynikało, aby w przedmiotowej sprawie wystąpiła okoliczność długotrwałego, nagłego wyjazdu, którego skarżący nie mógł się spodziewać i do którego nie mógł się należycie przygotować, powierzając prowadzenie swoich spraw w zakresie korespondencji osobie trzeciej.
W ocenie Dyrektora IAS, brak obowiązku ustanawiania pełnomocnika do spraw doręczeń w razie wyjazdu za granicę, nie zwalnia strony z powinności należytej staranności, zwłaszcza w sytuacji, gdy toczą się wobec niej postępowania przed organami podatkowymi. Podatnik należycie dbający o swoje interesy powinien bowiem przewidzieć, że skoro toczy się wobec niego postępowanie podatkowe przed naczelnikiem urzędu skarbowego, to może otrzymać korespondencję, która będzie wymagała jego aktywności, czego w przedmiotowym postępowaniu zabrakło.
Organ odwoławczy stwierdził ostatecznie, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, zaś przedstawiona we wniosku o przywrócenie terminu argumentacja nie uwiarygodniła staranności strony ani faktu, że przeszkoda w dochowaniu terminu była od niej niezależna.
W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora IAS z [...] grudnia 2019 r. strona wniosła o uchylenie w całości tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art 145 § 1, art. 150, art. 162 § 1 i 2, art. 208 § 1 w związku z art. 219 i art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z [...] września 2019 r., w sytuacji gdy postępowanie w przedmiocie badania zasadności wniosku było bezprzedmiotowe z uwagi na brak skutecznego doręczenia decyzji, a tym samym możliwości obliczenia początku i upływu takiego terminu, który wobec nieziszczenia się skutku doręczenia, nie zaczął biec;
- 2. art. 145 § 1, art 150, art. 162 § 1 i § 2, art. 122, art. 181, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na naruszeniu zasady prawdy materialnej oraz przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów przez bezpodstawne, dokonane bez jakiejkolwiek weryfikacji przyjęcie, iż L.B.25 września 2019 r. był nadal upoważniony do odbioru wskazanej decyzji Naczelnika US, na tej tylko podstawie, iż do marca 2019 r. odbierał przesyłki kierowane do strony;
- 3. art 122 art 181 art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na naruszeniu zasady prawdy materialnej i zasady koncentracji materiału dowodowego przez zaniechanie poczynienia jakichkolwiek ustaleń w zakresie wyjaśnienia, czy w chwili odbioru decyzji, L.B. był upoważniony do odbioru korespondencji w imieniu skarżącego, w tym rodzaju umocowania i czasu na który zostało udzielone;
- 4. art 122 art 181 art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na naruszeniu zasady prawdy materialnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów przejawiające się w przyjęciu, iż na etapie postępowania odwoławczego strona nie kwestionowała skuteczności doręczenia decyzji, podczas gdy materiał dowodowy nie dawał podstaw do czynienia takich ustaleń, bowiem strona w treści wniesionego odwołania podniosła, jako pierwszy, zarzut braku skutecznego doręczenia decyzji.
W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi bezprawną odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, bowiem nie doszło do skutecznego doręczenia mu decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym skutek doręczenia nie nastąpił i termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu.
Strona podtrzymała, że decyzja Naczelnika US nie została jej skutecznie doręczona, bowiem L.B. w dacie 25 września 2019 r. nie był umocowany ani do reprezentowania strony w postępowaniu podatkowym, ani upoważniony do odbioru kierowanej do skarżącego korespondencji. Organ nie wyjaśnił, czy L.B. posiadał w chwili odbioru decyzji stosowne pełnomocnictwo.
Ponadto, jak zarzucił skarżący, skoro decyzję awizowano 23 września 2019 r. i pozostawiono o tym stosowną adnotację o miejscu i terminie odbioru (w placówce pocztowej), to przyjąć należy, iż nie mogło dojść do jej doręczenia w trybie art. 149 Ordynacji podatkowej, gdyż w takim wypadku listonosz powinien zostawić stosowne zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki u osoby z grupy wskazanej w tymże przepisie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie wskazując, że w zaskarżonym postanowieniu nie dopuszczono się zarzucanych naruszeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Kwestią sporną jest ocena, czy Dyrektor IAS zasadnie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z [...] września 2019 r.
Stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia tej decyzji stronie. W razie uchybienia terminowi w postępowaniu podatkowym, w tym także terminowi do wniesienia odwołania, termin ten należy przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin (art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 sierpnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 1443/11 wyjaśnił, że wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, iż rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 Ordynacji podatkowej jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim). Powołany wyrok dostępny jest, podobnie jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA (pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem aby można było mówić o ewentualnym uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, w pierwszej kolejności musi dojść do skutecznego doręczenia samej decyzji (wyrok WSA w Opolu z 12 grudnia 2018 r. w sprawie sygn. akt I SA/Op 334/18). Dopiero bowiem to uchybienie terminowi daje możliwość zawnioskowania o przywrócenie terminu (także wyrok NSA z z dnia 29 sierpnia 2017 r. II FSK 1995/15).
Powołane poglądy judykatury sąd orzekający w sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne.
Powyższe wstępne uwagi sąd poczynił dlatego, jako że z urzędu powziął wiedzę, iż skarżący domagał się także - przede wszystkim - stwierdzenia, że decyzja Naczelnika US z [...] września 2019 r. nie została mu doręczona skutecznie, w konsekwencji nie weszła do obrotu prawnego, a termin do wniesienia odwołania od tej decyzji nie rozpoczął biegu. Strona zaskarżyła do tut. sądu wydane w tej samej dacie, co zaskarżona orzeczenie w tej sprawie, postanowienie Dyrektora IAS z [...] grudnia 2019 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US wydanej [...] września 2019 r. Wskutek rozpoznania skargi, WSA w Warszawie wyrokiem z 24 czerwca 2020 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 483/20 uchylił powyższe postanowienie Dyrektora IAS stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i nakazał organowi podatkowemu wyjaśnienie kwestii, czy decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu skutecznie doręczona. W sprawie nie jest bowiem dotychczas ostatecznie wyjaśnione, czy decyzja ta weszła do obrotu prawnego, i czy w związku z tym rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania.
Natomiast instytucja przywrócenia terminu została przewidziana do takich sytuacji, w których bezspornym jest, że doszło do uchybienia terminowi.
Skoro bowiem nie wyjaśniono dotychczas ostatecznie, czy decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu, nie można mówić że weszła ona do obrotu prawnego. Nie można w związku z tym uznać, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg, w konsekwencji nie można procedować i oceniać kwestii terminowości wniesienia odwołania od tej decyzji, w szczególności nie można odmówić przywrócenia terminu do wniesienia takiego odwołania (tak też np. wyrok NSA z 28 września 2018 r., sygn. akt II 1206/18, czy wyrok WSA w Warszawie z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1109/19, wyrok WSA w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 265/18).
Stanowisko wyrażone w powołanych orzeczeniach, sąd orzekający w sprawie w pełni podziela.
Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie jest zatem prostą konsekwencją powyższego wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 483/20. W tamtej sprawie, jak wskazano już powyżej, WSA w Warszawie uznał, że organ podatkowy nie wyjaśnił, czy decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu, co skutkowałoby rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji nie można stwierdzić jednoznacznie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Sąd jednocześnie w tamtej sprawie nakazał Dyrektorowi IAS, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, uzupełnienie ustaleń i wyjaśnienia kwestii dotyczącej upoważnienia L.B. do odbioru w imieniu skarżącego decyzji organu pierwszej instancji, w tym zakresu tego upoważnienia, tak aby można było zweryfikować, czy 25 września 2019 r. ww. był nadal umocowany do działania w powyższym zakresie w imieniu strony. Organ odwoławczy został zobowiązany zatem do ustalenia, czy decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu skutecznie doręczona 25 września 2019 r., czy też nie.
W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia, sąd orzekający w tej sprawie uznał, że skoro nie ostało wyjaśnione dotychczas, czy skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, to wniosek o przywrócenie takiego terminu jest przedwczesny, jako że może się okazać, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu. A nie można przywrócić terminu, któremu nie uchybiono.
Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Konkretyzację powyższej zasady prawdy materialnej stanowi art. 187 § 1 ww. ustawy, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (zasada zupełności postępowania). Stosownie natomiast do art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W przepisie tym wyrażona została zasada swobodnej oceny dowodów.
Wskazać tez należy, że tylko prawidłowe doręczenie decyzji z zachowanie reguł, o których mowa w art. 144-154 Ordynacji podatkowej będzie skuteczne.
Zgodnie z art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej, pisma doręcza się stronie, a gdy działa ona prze przedstawiciela – temu przedstawicielowi. W myśl natomiast art. 145 § 2 tej ustawy, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
W sprawie zatem należało przyjąć, że zaskarżone postanowienie narusza art. 145 § 1, art 150, art. 162 § 1 i § 2 poprzez ich przedwczesne zastosowanie. Skoro bowiem nie wyjaśniono jeszcze, czy decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu, nie można mówić że termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg. Odmowa przywrócenia terminu w sytuacji kiedy nie przesądzono jeszcze, że doszło w sprawie do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania narusza także oraz art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, wszystkie istotne okoliczności sprawy nie zostały bowiem dostatecznie wyjaśnione.
Powyżej wskazane naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W dalszym postępowaniu Dyrektor IAS uwzględni powyższe zapatrywanie prawne sądu orzekającego tej sprawie.
W okolicznościach niniejszej sprawy, sąd za zbyteczne uznał zatem przeprowadzanie dowodu powołanego w skardze dotyczącego kopii pełnomocnictwa pocztowego dla L.B.. Kwestie dotyczące umocowania ww. do odbioru decyzji w imieniu skarżącego będą badane w sprawie w której organ ponownie rozpozna kwestie skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019.2325, dalej p.p.s.a.).
O kosztach postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. W sprawie skarżący poniósł koszty w kwocie 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi.
Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził podstaw aby sprawę rozpoznać na rozprawie, gdyż akta zawierały wszystkie dokumenty potrzebne dla rozpoznania skargi w trybie uproszczonym, a nadto strony wypowiedziały się co do prawnej oceny okoliczności sprawy. Rozprawa w sprawie nie była więc konieczna.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w wyroku.