Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przyznał Skarżącemu M.K. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
W piśmie z dnia 3 lipca 215 r, Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała, że pełnomocnikiem w sprawie został wyznaczony adw. A.D.
W dniu 2 grudnia 2015 r. zapadł wyrok w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2014 r. Referendarz sądowy odmówił przyznania adwokatowi kosztów z tytułu niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przyjmując, że pełnomocnik nie złożył oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części.
W ustawowym terminie wyznaczony adwokat wniósł od tego postanowienia sprzeciw, w którym zamieścił oświadczenie o tym, że koszty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia referendarza sądowego, tj. postanowienia z dnia 12 czerwca 2015 r. Jest ono traktowane – pod względem skutków prawnych – jako nieistniejące. Zgodnie z art. 2 ustawy ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r. poz. 658) do postępowań w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zainicjowanych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stosuje się przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej powołaną ustawą
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Takie oświadczenie zostało złożone w piśmie z dnia 21 grudnia 2015 r.
W sprawie nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ przed sądem jest kwestionowane postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r, poz. 461 ze zm), stawki minimalne wynoszą w "innych sprawach" – 240 zł. Podatek od towarów i usług należny od tej kwoty wynosi 55 zł i 20 groszy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 250 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.