Uzasadnienie
1. Pismem z 11 października 2009 roku, P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC") z [...] grudnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik US") z [...] kwietnia 2009 r. Przedmiotem decyzji było stwierdzenie na rzecz skarżącej nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. (od lipca do grudnia), ale w kwocie mniejszej od wykazanej przez Spółkę we wniosku i skorygowanych deklaracjach podatkowych (VAT – 7). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił między innymi art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). Jeden z zarzutów skargi dotyczy naruszenia tego przepisu poprzez jego zastosowanie pomimo niezgodności art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT z art. 17 ust. 6 Dyrektywy Rady 77/388/EEC z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (dalej: "VI Dyrektywa").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
2. Postanowieniem z 6 sierpnia 2009 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I FSK 990/09, Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni przepisów prawa wspólnotowego. W szczególności, czy art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy (art. 176 Dyrektywy Rady z 28 listopada 2006 r. 2006/112/WE w sprawie wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej) daje Państwu Członkowskiemu prawo do stosowania krajowych przepisów, wyłączających uprawnienie podatnika do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego w przypadku nabycia importu usług, w związku z którymi zapłata należności jest dokonywana bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na obszarze jednego z krajów lub terytoriów określanych w ustawodawstwie krajowym jako tzw. "raje podatkowe", biorąc pod uwagę, że takie wyłączenie było stosowane w Państwie Członkowskim w okresie poprzedzającym członkostwo we Wspólnocie?
W sprawie niniejszej spór dotyczy wykładni art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT na tle importu usług roamingu międzynarodowego z krajów (terytoriów) wymienionych w załączniku nr 5 do ustawy o VAT.
3. Dodać warto, że postanowieniem z 6 lipca 2010 r., wydanym w sprawie II FSK 708/10, Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił z pytaniem prawnym do składu powiększonego tego Sądu. Powziął bowiem wątpliwość, czy w świetle art. 75 § 2 oraz art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op"), po wydaniu decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty dopuszczalne jest późniejsze wydanie decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za ten sam okres rozliczeniowy. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt II FPS 4/10.
Skoro zaskarżoną decyzją Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US stwierdzającą nadpłatę w kwocie niższej od kwoty wynikającej ze skorygowanej deklaracji VAT – 7 za dane okresy rozliczeniowe, bez wydania decyzji wymiarowej, to uznać należy, że także rozstrzygniecie powyższej wątpliwości prawnej będzie miało prejudycjalny charakter dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
4. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Ustawodawca, używając sformułowania "może", pozostawił sądowi swobodę podjęcia decyzji w tym zakresie, pod warunkiem zaistnienia przesłanki wpływu wyniku innego postępowania sądowoadministracyjnego na rozstrzygnięcie sprawy przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie taka przesłanka zaistniała, gdyż prawidłowe rozstrzygniecie rozpoznawanej sprawy wymaga w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia przedstawionych wyżej wątpliwości prawnych. Dodać warto, że Sąd Wojewódzki nie jest związany granicami skargi, zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie zostały zaś rozstrzygnięte powyższe wątpliwości prawne.
5. Wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. ustawodawca nie wymienił wprost TSWE (ETS lub TSUE), jednakże zdaniem tut. Sądu nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowego w związku z postawionym przez NSA w innej sprawie pytaniem prejudycjalnym, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest identyczny. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154). Postępowanie prowadzone przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest postępowaniem sądowym, które mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.
W tym miejscu warto powołać się na inne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale dotyczące zawieszenia postępowania sądowego ze skargi dotyczącej między innymi wykładni art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w świetle art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy, na tle stanu faktycznego porównywalnego do tego, jaki został ustalony w omawianym zakresie przez organy podatkowe w sprawie niniejszej (import usług roamingu międzynarodowego z krajów wymienionych w załączniku nr 5 do ustawy o VAT), tj. na postanowienie z 27 stycznia 2010 r. (I FSK 1996/08).
6. Z uwagi na treść art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego w sytuacji, gdy w innych sprawach, ale dotyczących tych samych problemów prawnych co w sprawie niniejszej, Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił już ze stosownym pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, a także z pytaniem prawnym do składu powiększonego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zasada szybkości postępowania powinna bowiem w realiach niniejszej sprawy ustąpić pierwszeństwa zasadzie jednolitości orzecznictwa sądowego.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.