Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 września 2013 r. Sąd przyznał Skarżącemu A. E. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczona została K.J.. W skardze kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę wniosła ona o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oświadczyła, że pomoc ta nie została opłacona w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
W niniejszej sprawie pełnomocnik ustanowiony został w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji należało mu przyznać wynagrodzenie wynoszące 50% stawki minimalnej, tj. 120 zł. Stanowi o tym § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Takie też wynagrodzenie przyznał pełnomocnikowi Naczelny Sąd Administracyjny w innej zawisłej przed nim sprawie ze skargi kasacyjnej Skarżącego (zob. postanowienie z 21 lutego 2014 r., I FSK 2152/13).
Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.