Uzasadnienie
Skarżąca L. sp. z o.o. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, iż nie posiada żadnego majątku, przychodów, środków finansowych ani rzeczy, których spieniężenie pozwoliłoby pokryć koszty sądowe. Jedyna nieruchomość została zbyta w 2010 r., aby w ten sposób zwolnić spółkę z długu, wynikającego z zawartej umowy pożyczki. Na skutek działania Gminy L. zajęto całą wierzytelność Skarżącej w postaci czynszu dzierżawnego za wynajem powyższej nieruchomości. To spowodowało całkowity paraliż, ponieważ wystawienie faktury pociągało za sobą obowiązek zapłaty podatku VAT i dochodowego. Skarżąca nie otrzymując środków wynikających z faktury nie miała możliwości regulowania zobowiązań podatkowych i innych wynikających z jej działalności. Sprzedaż nieruchomości miała zapobiec narastaniu dalszych zobowiązań. Z uwagi na zbycie jedynej nieruchomości i zawieszenie jej działalności od 2010 r. nie wystąpił żaden obrót i dochód.
Nie był również sporządzany bilans i rachunek zysków i strat. Od chwili zawieszenia Skarżąca nie składa zeznań podatkowych, deklaracji VAT. Skarżąca powołała się nadto na fakt zajęcia w 2008 r. jej rachunków bankowych, które ostatecznie zostały wypowiedziane. W chwili obecnej Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada majątku, nie prowadzi księgowości i nie składa do urzędu skarbowego właściwych dokumentów. Podała, że kapitał zakładowy wynosi 0 zł. Oświadczyła, że nie posiada rachunków bankowych. Wyjaśniła, że nie posiada udziałów w innych podmiotach. Powództwo dotyczące posiadanej wierzytelności zostało oddalone z uwagi na przedawnienie. Pokrycie kosztów sądowych przez wspólników jest niemożliwe ze względu na zawieszenie działalności i nieprowadzenie księgowości. Skarżąca przedłożyła do akt wydruk o nieaktywnym numerze VAT, wydruk dotyczący daty zawieszenia działalności, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności, sentencję wyroku.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do Sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanki określonej w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z § 2 pkt 2 tego artykułu osoba prawna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie) - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Oceniając wniosek Skarżącej - z punktu widzenia powyższego kryterium - referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. W szczególności referendarz sądowy miał na względzie to, że Skarżącą zwolniono już od kosztów sądowych m. in. w sprawach I SA/Sz 295/17, I SA/Sz 1188/14. Dano wówczas wiarę twierdzeniom Skarżącej o nieprowadzeniu działalności, braku majątku, braku środków pieniężnych na poniesienie kosztów sądowych, nieprowadzeniu księgowości.
Ocenę powyższą referendarz sądowy w pełni podziela. Znajduje ona odzwierciedlenie w materiałach nadesłanych przez Skarżącą (wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego, wydruk dotyczący nieaktywnego numeru VAT, wyrok z 15 marca 2017 r. oddalający powództwo, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego).
Wynika z nich, że Skarżąca zawiesiła w 2010 r. wykonywanie działalności gospodarczej, w efekcie nie uzyskuje dochodu, który mogłaby przeznaczyć na zapłatę kosztów sądowych w sprawie. Nie ma też majątku, zaś powództwo o zapłatę posiadanej wierzytelności zostało oddalone. Z tej przyczyny zasadne jest zwolnienie Skarżącej z kosztów sądowych. Taki zakres zwolnienia uzasadniony jest brakiem perspektyw na wznowienie przez nią działalności gospodarczej w najbliższym czasie.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.