Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 stycznia 2016 r. Sąd przyznał Skarżącemu W.R. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został M. B.. Ten z kolei udzielił substytucji adwokatowi A. S., która w dniu 20 kwietnia 2016 r. zapoznała się z aktami sprawy.
Wyrokiem z 22 czerwca 2016 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Odpis tego wyroku doręczono jego pełnomocnikowi w dniu 25 lipca 2016 r. Pismem z 1 sierpnia 2016 r. wniósł on o sporządzenie uzasadnienia wspomnianego wyroku. Nadto pismem z tej samej daty pełnomocnik zwrócił się o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wskazując, iż pomoc ta obejmowała zapoznanie się z aktami sprawy, wykonanie ich fotokopii, poinformowanie Skarżącego o treści wyroku i złożenie wniosku o jego uzasadnienie. Oświadczył także, iż koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
W sprawie tej pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami, zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz – co wynika z pisma pełnomocnika z 1 sierpnia 2016 r. – wykonania fotokopii akt i poinformowania Skarżącego o treści wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem decyzja wydana w trybie stwierdzenia nieważności, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.