Uzasadnienie
Sąd ustanowił W. R. adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 31/3/2016 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła adw. M. B..
Pełnomocnik z urzędu zapoznał się zapoznał się z aktami sprawy, wykonał ich fotokopię i poinformował Skarżącego – jak zadeklarował – o treści wyroku.
Nadto wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów postępowania oraz oświadczył, że koszty nie zostały uiszczone przez skarżącego ani w całości, ani w części.
Wynagrodzenie w tym zakresie zostało przyznane pełnomocnikowi z urzędu postanowieniem z 23/9/2016 r.
Pismem z 17/10/2016 r. pełnomocnik z urzędu zwrócił się o przyznanie wynagrodzenia - ale na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b "nowego" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015, poz 1801). Załączył opinię o braku podstaw... oraz oświadczenie o przekazaniu opinii dla ORA oraz dla Skarżącego.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz 718 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, co miało miejsce w sprawie.
Z treści § 22 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wprawdzie skarga Skarżącego została wniesiona 6 lutego 2015 r. (por. stempel nadawczy na kopercie, dołączonej do akt sprawy), lecz opinia o braku podstaw zostałą złożona 17/10/2016 r. Z § 23 "nowego" rozporządzenia wynika natomiast, że rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016, dlatego należy do oceny wniosku o przyznanie wynagrodzenia stosować przepisy "nowego" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte skargą z 17/10/2015 r., dlatego "nowe" rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w tym § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b, ma – już - zastosowania w sprawie w całości. Tym samym nie można pomijać treści § 4.
1. "nowego" rozporządzenia, zgodnie z którym opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy (omne ignotum pro magnifico).
W sprawie nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ przed sądem sporne jest rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b "nowego" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, stawki minimalne wynoszą w "innych sprawach" ½ kwoty 240 zł, tj. – 120 zł. Podatek od towarów i usług należny od tej kwoty wynosi 27 zł i 60 groszy.
Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.