Uzasadnienie
Pismem oznaczonym datą 24 sierpnia 2017 r. W.S. oraz A.S. (zwani dalej: "Skarżącymi") wnieśli do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić w stosunku do skarżącego A.S.
Skarga wniesiona do sądu - zanim zostanie poddana merytorycznej ocenie - podlega najpierw kontroli pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę, w sytuacji, gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznanej sprawie w odniesieniu do skarżącego A.S.
Istotę legitymacji skargowej wnoszącego skargę stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli aktów lub czynności organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwóm kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.
Zatem skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący A.S. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na skierowaną wyłącznie do jego żony – W.S., decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Nie został spełniony również warunek z przepisu art. 50 § 2 p.p.s.a., gdyż żaden przepis ustawy nie daje A.S. uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn, aniżeli wymienione w pkt 1-5a tego przepisu. W tym stanie rzeczy, wobec wykazanego powyżej braku interesu prawnego skarżącego A.S., Sąd w części dotyczącej jego skargi, orzekł o jej odrzuceniu.