Uzasadnienie
W.S. (dalej: "Skarżąca", "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2018 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa) poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej 30 lipca 2018 r. W zakreślonym terminie nie przedłożono dokumentów objętych ww. wezwaniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Dokumenty, o które skarżąca została wezwana, stanowią wymogi formalne pisma (skargi) w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., czyli na wezwanie przewodniczącego w terminie 7 dni. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, jak również została pouczona o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca ww. pisma wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, przesłana na prawidłowy adres skarżącej, została doręczona skarżącej dnia 30 lipca 2018 r. W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie 6 sierpnia 2018 r., nie uzupełniono braków formalnych skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia