Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: organ pierwszej instancji), wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej z Kancelarią [...] sp. z o.o. (dalej: Spółka) odpowiedzialności podatkowej P. G. (dalej: Skarżący, Strona) za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2014 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od tych zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. organ pierwszej instancji orzekł o solidarnej ze Spółką, odpowiedzialności podatkowej Strony za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za ww. okres.
W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono łamanie zasad postępowania egzekucyjnego poprzez niedoręczenie tytułu wykonawczego nr [...] oraz ominięcie niezbędnej przesłanki z art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p."), tj. wskazania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej w znacznej części.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że spełniony został warunek określony w art. 108 § 2 pkt 3 O.p., gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystawił w dniu [...] grudnia 2014 r. tytuł wykonawczy nr [...], którego odpis doręczono Spółce w dniu 16 stycznia 2015 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A.
Ponadto DIAS, odnosząc się do zarzutu odwołania o wadliwym wszczęciu postępowania egzekucyjnego poprzez niedoręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego stwierdził, że nie podziela tego zarzutu, ponieważ w niniejszej sprawie dopełnione zostały warunki uznania przesyłki zawierającej odpis ww. tytułu wykonawczego za doręczoną w trybie art. 44 K.p.a. Organ wskazał, że przesyłkę tę skierowano na prawidłowy adres: ul. [...] w W., który w dacie doręczenia był adresem widniejącym jako adres siedziby Spółki zarówno w ewidencji organu jak i w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zachowany też został 14-dniowy termin przechowania przesyłki przez urząd pocztowy, a adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki w tym urzędzie. Zachowano również 7-dniowy termin pomiędzy pierwszym a drugim zawiadomieniem.
Natomiast zwrot przesyłki, jako niepodjętej w terminie, nastąpił w dniu 17 stycznia 2015 r. czyli po upływie 14 dni. W związku z tym zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. uznano przesyłkę za doręczoną w dniu 16 stycznia 2015 r.
Postępowanie podatkowe w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2014 r. zostało wszczęte w dniu 14 maja 2019r., tj. z chwilą doręczenia postanowienia z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...].
Zdaniem DIAS, formalny wymóg umożliwiający wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej został zachowany i zasadnym stało się rozpatrzenie sprawy pod kątem przesłanek wynikających z art. 116 § 1 i § 2 O.p w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.
Na postawie akt rejestrowych spółki organ odwoławczy uznał, że Strona pełniła funkcję prezesa jednoosobowego zarządu Spółki w terminie płatności ww. zobowiązania, który upływał z dniem 25 września 2014 r.
Wskazano, że uchwałą Nr 2 Zgromadzenia Wspólników Kancelarii [...] sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżący został powołany do pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki. Jednocześnie organ odwoławczy podał, że powyższe znajduje odzwierciedlenie w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...], według stanu na dzień 31 maja 2019 r.
Mając na uwadze powyższe DIAS uznał, że spełniona została przesłanka odpowiedzialności, o jakiej mowa w art. 116 § 2 O.p.
Organ odwoławczy odnosząc się do przesłanki odpowiedzialności członka zarządu wynikającej z art. 116 § 1 O.p. czyli bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki ustalił, że zaległości podatkowe, których dotyczy niniejsze postępowanie, zostały objęte tytułem wykonawczym, wystawionymi przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o nr [...].
Jak podał DIAS, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego podjęto szereg czynności egzekucyjnych, w tym prób zajęć rachunków bankowych prowadzonych przez [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A. Zajęcia rachunków bankowych nie doprowadziły do realizacji obowiązku wynikającego z ww. tytułu wykonawczego. Dalej podano, że analiza danych z systemu CERBER i OGNlVO nie doprowadziła do ujawnienia rachunków bankowych Spółki. Nie ujawniono żadnych wierzytelności Spółki podlegających zajęciu. W ramach poszukiwania majątku Spółki organ egzekucyjny wystosował zapytania do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPIK. Zapytania do wymienionych instytucji nie doprowadziły do ujawnienia majątku ruchomego i nieruchomego będącego własnością Spółki podlegającego zajęciu i sprzedaży egzekucyjnej.
Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 21 grudnia 2018 r. wezwano Spółkę do wskazania majątku, z którego można przeprowadzić skuteczną egzekucję. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie nie została podjęta i wróciła do organu z adnotacją o niepodjęciu w terminie i zwrocie.
DIAS podał, że pismem z dnia 1 sierpnia 2018r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, iż Spółka nie figuruje jako płatnik składek, natomiast na podstawie danych z Rejestru Przedsiębiorców ustalono, że od 18 grudnia 2017 r. działalność Spółki pozostaje zawieszona.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. umorzył postępowanie egzekucyjne.
Nadmieniono również, że komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W. w W., w dniu [...] lipca 2018 r. umorzył postępowanie w sprawie [...], z uwagi na fakt, iż z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.
Mając na uwadze powyższe DIAS uznał, iż została wykazana okoliczność bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p.
Powyższej oceny przesłanki bezskuteczności egzekucji, nie zmienia zdaniem organu odwoławczego, podnoszona w odwołaniu okoliczność istnienia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 119 429,00 zł, wynikającej z korekty deklaracji VAT-7K za II kwartał 2015r., gdyż wskazana kwota została zadysponowana przez Spółkę w poz. 61 korekty deklaracji VAT-7 za II kw. 2015r. jako kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.
DIAS uznał tym samym, że nadwyżka podatku naliczonego nad należnym nie jest nadpłatą w rozumieniu art. 72 § 1 O.p.
Organ odwoławczy przechodząc do przesłanek egzoneracyjnych umożliwiających uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki zaznaczył, że w stosunku do Spółki zaistniały przesłanki upadłości określone w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r., nr 60, poz. 535 ze zm., dalej: "p.u.n").
DIAS podniósł, że Spółka nie wykonywała swych obowiązków w zakresie zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014r. oraz w podatku od towarów i usług za sierpień 2014r. i ocenił, iż Spółka stała się niewypłacalna w październiku 2014 r.
Dodatkowo podniesiono, że Spółka nie uregulowała składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe za wrzesień 2007 i styczeń - lipiec 2008 r.
Wobec powyższego uznano, iż w dniu 25 września 2014 r., tj. w terminie płatności podatku od towarów i usług za sierpień 2014 r. Spółka była już dłużnikiem co najmniej dwóch wierzycieli (ZUS i Naczelnika Urzędu Skarbowego W.), a nieregulowanie zobowiązań przeszło w stan trwały.
Tym samym organ odwoławczy uznał, że w październiku 2014 r. zarząd Spółki winien był wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego.
Zdaniem DIAS nie doszło do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego na gruncie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p.
Z kolei odnosząc się do ostatniej przesłanki negatywnej odpowiedzialności członka zarządu zaznaczono, że skarżący nie wskazał składników majątkowych należących do Spółki, z których możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji.
DIAS nie podzielił zarzutów odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i zwrot kosztów procesu.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta W. obszarem czerwonym. Z § 3 tego Zarządzenia wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829).
W konsekwencji, z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że przedmiotowej sprawie organy prowadziły postępowanie w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego, którego przepisy zostały wskazane w skardze jako naruszone. Tym niemniej Sąd oceniając sprawę w jej całokształcie uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie zostały wydane z naruszeniem prawa.
Granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe określają przepisy rozdziału 15 działu III O.p.
Zgodnie z art. 107 § 1 O.p., w przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zakresem tej odpowiedzialności objęte zostały również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, a także koszty postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy odnoszące się do odpowiedzialności osób trzecich stanowią inaczej (art. 107 § 2 pkt 2 i 4 O.p.).
Stosownie zaś do art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy tym odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje m.in. zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 O.p.). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co zostało uregulowane w § 4 art. 116 O.p.
Biorąc pod uwagę obciążający organy w postępowaniu dotyczącym orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek tej odpowiedzialności, a zatem pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu w czasie, o jakim mowa w art. 116 § 2 O.p. oraz wykazania bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce, Sąd stwierdza, że zostały one przez organy prawidłowo wykazane.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję spełnił wymaganie wynikające z art. 108 § 2 pkt 3 O.p., zgodnie z którym postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego – w przypadku, o którym mowa w § 3. W myśl natomiast art. 108 § 3 O.p. w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz decyzji, o której mowa w art. 53a O.p.).
Jak wynika z akt sprawy zaległość podatkowa, za którą odpowiedzialność została przeniesiona na Skarżącego, wynikała z deklaracji podatkowej VAT – 7, złożonej przez Spółkę za sierpień 2014 r. Spółka nie uregulowała wynikającej z tej deklaracji kwoty podatku. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystawił w dniu [...] grudnia 2014 r. tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący ww. zaległości Spółki, którego odpis doręczono Spółce w dniu 16 stycznia 2015 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Natomiast postępowanie podatkowe w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2014 r. zostało wszczęte w dniu [...] maja 2019 r., tj. z chwilą doręczenia postanowienia z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...].
Rację zatem należy przyznać organowi drugiej instancji, iż wobec powyższego formalny wymóg wynikający z art. 108 § 2 pkt 3 O.p., umożliwiający wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej został zachowany.
Przechodząc wobec tego do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że nie ulega wątpliwości, iż Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie, w którym powstały zaległości, co do których orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego.
Funkcję członka zarządu, pełnił on w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania za sierpień 2014 r., na co wskazuje uchwała Nr 2 Zgromadzenia Wspólników [...] sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2014 r. (k. 102 akt administracyjnych), którą Skarżący został powołany do pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki. Powyższa okoliczność jest bezsporna pomiędzy stronami.
W tej sytuacji pierwszą z przesłanek pozytywnych z art. 116 § 1 O.p. uznać należało za spełnioną.
Spełniona również została druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności byłego członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki.
Podatkowy organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Spółki, z uwagi na jej bezskuteczność. Dodatkowo organ uzyskał informację o umorzeniu postępowania egzekucyjnego także przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. w W. w sprawie [...], z uwagi na fakt, iż z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.
Z opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz zgromadzonych w materiale dowodowym niniejszej sprawy przeprowadzonych czynności egzekucyjnych nie ulega wątpliwości, że w toku postępowania egzekucyjnego przeprowadzono szereg czynności mających na celu ustalenie składników majątkowych Spółki, które to czynności pozostawały bez rezultatu dla postępowania egzekucyjnego. Nie ujawniono majątku ruchomego i nieruchomego Spółki, natomiast zajęcie rachunku bankowego pozostawało bezskuteczne.
Podejmując czynności egzekucyjne nie ograniczono się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwano wszelkich składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych.
Mając na uwadze powyższe rozważania uznać należy, że została wykazana okoliczność bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p.
Zaznaczyć należy, że bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. wiąże się z brakiem możliwości przymusowego zaspokojenia wierzyciela poprzez wszczęcie i przeprowadzenie przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Jednocześnie nie zaistniały w sprawie przesłanki powodujące uwolnienie się Skarżącego od odpowiedzialności za zaległości Spółki. Skarżący bowiem nie wykazał, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości miało miejsce bez jego winy.
W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że w okresie, w którym Strona pełniła funkcję członka zarządu, istniała podstawa do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki.
Stosownie do art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r., nr 60, poz. 535 ze zm., dalej: "p.u.n."), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r., upadłość ogłasza się do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ust. 1 p.u.n., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.
Przez niewypłacalność rozumie się niewykonywanie przez dłużnika ciążących na nim wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co stwarza podstawę ogłoszenia w stosunku do niego upadłości, przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje on wszystkich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak również nieistotny jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 717/07, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 203/09).
W kontekście powyższych rozważań wskazać należy, że Spółka zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań w terminie płatności zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2014 r. i stan ten – wobec nieuregulowania zaległości wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz ZUS – miał charakter trwały.
Mając na uwadze zapis art. 21 ust. 1 i 2 p.u.n. w przedmiotowej sprawie Strona zobowiązana była złożyć w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości.
Organy słusznie przyjęły, że skoro Strona pełniła funkcję członka zarządu od sierpnia 2014 r., wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki winien zostać złożony w październiku 2014 r., tj. w ciągu 2 tygodni licząc od terminu płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2014 r.
Przytoczyć także należy, że w wyroku z dnia 28 września 2012 r. w sprawie I FSK 1899/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie nie tylko o swoje interesy, lecz także o interesy właściciela spółki, jak i jej wierzyciela, w tym także z tytułu należności publicznoprawnych.
Skarżący w okresie pełnienia funkcji członka zarządu wniosku o ogłoszenie upadłości nie złożył.
Reasumując, rację należy przyznać organom podatkowym, według których w przedmiotowej sprawie, w czasie pełnienia przez Stronę obowiązków w zarządzie Spółki, wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 11 ust. 1 p.u.n.
Strona nie wykazała również kolejnej przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu, jaką jest wskazanie mienia Spółki, którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że wskazywana gotówka zgromadzona obecnie w kasie Spółki umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części.
Z uwagi na powyższe w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 116 § 1 pkt 1 O.p. zwalniające z odpowiedzialności za zaległości Spółki.
W ocenie Sądu, organy podatkowe, prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadziły to postepowanie w zgodzie z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Postępowanie dowodowe, którego zakres wyznaczała treść art. 116 § 1 O.p., zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a w szczególności wyczerpujący. Organ dokonał rzetelnych ustaleń każdego elementu koniecznego do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na jej merytoryczną kontrolę, a analiza akt postępowania podatkowego wskazuje, że wszystkie okoliczności i dowody istotne dla sprawy zostały przez organ wyraźnie powołane i wyjaśnione.
W treści skargi Skarżący przywołał zarzuty odwołania, w tym zarzut niedoręczenia Spółce tytułu wykonawczego z dnia 16 grudnia 2014 r. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wyjaśnił, iż powyższy tytuł wykonawczy został prawidłowo uznany za doręczony. Jak wynika z akt sprawy (k. 5 akt administracyjnych) doręczenie nastąpiło w zgodzie z brzmieniem art. 44 K.p.a. W konsekwencji należało uznać, że w tym przypadku skutek doręczenia przesyłki zawierającej tytuł wykonawczy nastąpił w dniu 16 stycznia 2015 r.
Ponadto Skarżący wskazywał na pominięcie złożonego przez Skarżącego wniosku dowodowego dotyczącego wskazania mienia Spółki, z którego możliwa była egzekucja. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy Skarżący w toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie jako mienie Spółki wskazał na istnienie nadpłaty w podatku VAT w kwocie 119 429,00 zł, wynikającej z korekty deklaracji VAT-7K za II kwartał 2015 r. złożonej przez Spółkę. Jak wyjaśnił DIAS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, wskazana kwota została zadysponowana przez Spółkę w poz. 61 korekty deklaracji VAT-7 za II kw. 2015 r. jako kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (k. 148 akt administracyjnych). A zatem nie stanowiła kwoty do zwrotu. W związku z tym zarzut skargi w tym zakresie należało uznać za chybiony.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.