Uzasadnienie
K.B. i P.B. (dalej: "Skarżący") wnieśli w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W skardze zawarto wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika.
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy odmówił Skarżącym przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Pismem z dnia 18 kwietnia 2017 r. Skarżący wnieśli sprzeciw od powyższego postanowienia. Po rozpoznaniu sprzeciwu tut. Sąd postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.
Pismem z dnia 22 maja 2017 r. Skarżący złożyli zażalenie na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., przywoływanej dalej jako: "P.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wskazać należy, że w myśl art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem P.p.s.a. przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11).
Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. - w brzmieniu znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, tj. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 P.p.s.a, publ.
Legalis). Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 P.p.s.a. należy stwierdzić, że w obecnym stanie prawnym na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA. Takie stanowisko zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 694/16.
W konsekwencji powyższych ustaleń należy stwierdzić, że Skarżącej nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 16 maja 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 kwietnia 2017 r. Tym samym zażalenie z dnia 22 maja 2017 r., jako niedopuszczalne, należało odrzucić.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.