Uzasadnienie
Pismem z 22 lutego 2006 r. T. S. (zwany dalej "Skarżącym"), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z [...] stycznia 2006 r., [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
W dniu 9 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy na rozprawie oddalił powyższą skargę.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono na adres Skarżącego wskazany w skardze dniu 29 maja 2006 r.
W dniu 23 czerwca 2006 r. Skarżący złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga kasacyjna została opatrzona własnoręcznym podpisem Skarżącego. Do skargi kasacyjnej dołączono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego z uwagi na niesporządzenie jej przez profesjonalnego pełnomocnika, zaś postanowieniem z dnia 21 maja 2007 r. ustanowiono dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego.
Na skutek zażalenia wniesionego przez pełnomocnika skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r. sygn. akt I GZ 198/07 postanowienie tut. Sądu z 17 maja 2007 r. uznając, iż odrzucenie skargi kasacyjnej przed rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy było niedopuszczalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania brak jest już sytuacji, której zaistnienie było przyczyną uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzedniego postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został już bowiem rozpoznany postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r. w treści którego ustanowiono dla skarżącego pełnomocnika - radcę prawnego. Z dniem wyznaczenia przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. radcy prawnego w osobie J. K. i udzieleniu jej przez skarżącego pełnomocnictwa do działania w sprawie przestała zatem istnieć przeszkoda uniemożliwiająca wniesienie skargi kasacyjnej przez uprawniony podmiot, czemu miało służyć przyznanie skarżącemu prawa pomocy.
W obecnej sytuacji zasadne jest zatem odrzucenie skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście przez skarżącego jako niedopuszczalnej.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 177 i art. 178 ppsa, orzekł jak w sentencji.