Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 czerwca 2017 r. przyznano Skarżącemu Z.P. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczona została B.W.. Ta w dniu 17 października 2017 r. zbadała akta niniejszej sprawy. Wyrokiem z 13 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Pismem z 2 marca 2018 r. pełnomocnik wniósł o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono mu w dniu 10 maja 2018 r. W piśmie z 1 czerwca 2018 r. pełnomocnik poinformował, że nie znalazł podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w związku z czym przedłożył stosowną opinię. Jednocześnie wniósł o zasądzenie nieopłaconych ani w całości ani w części kosztów zastępstwa procesowego.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715; dalej: "rozporządzenie"). Do wszczęcia postępowania doszło bowiem w styczniu 2017 r., tj. pod rządami powyższego rozporządzenia, które weszło w życie 2 listopada 2016 r.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do przejrzenia akt, złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 360 zł. Zgodnie bowiem z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty – w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa – wynoszą 240 zł. Z kolei § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stanowi, iż opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł.
Jednocześnie wynagrodzenie podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.