Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 885/16 utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 9 listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania M.sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z 2 lutego 2017 r. Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które jako niedopuszczalne zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lutego 2017 r.
Pismem z 28 lutego 2017 r. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną na postanowienie z 19 stycznia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania Spółce prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona pismem z 29 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego). W związku z tym w sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). Jednym z nich jest przepis art. 260 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym w sprawach, których przedmiotem jest rozpoznanie sprzeciwu, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym, który przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.
Ustawodawca w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidział możliwości wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Ponadto odnotować w tym miejscu należy, że postanowienie, o którym mowa w powyższym przepisie nie jest wyrokiem ani postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, w związku z czym nie przysługuje od niego skarga kasacyjna. Postanowienie to kończy bowiem jedynie postępowanie w przedmiocie przyznania wnioskodawcy prawa pomocy, nie kończąc postępowania wszczętego złożeniem samej skargi.
W świetle obowiązujących przepisów Sąd uznał, że wniesiona przez pełnomocnika Skarżącej skarga kasacyjna na postanowienie Sądu z 19 stycznia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądów, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, orzekł jak w sentencji postanowienia.