Uzasadnienie
Skarżący A. P. wniósł 22 lutego 2016r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") z [...] listopada 2015r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014r. Decyzja została doręczona Skarżącemu w trybie zastępczym – 14 grudnia 2015r.
Skarżący wraz ze skargą złożył również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że 8 grudnia 2015r., kiedy miało miejsce powtórne awizowanie przesyłki pocztowej zawierającej zaskarżoną decyzję, znajdował się on pod opieką lekarza [...]. Stan ten trwał od 2 listopada 2015r. i Skarżący był wówczas pod wpływem silnych środków farmakologicznych, ze względu na co nie mógł świadomie kierować swoim postępowaniem. Był też pod wpływem silnego stresu, co uniemożliwiło mu świadome rozpoznanie swoich czynów. Z tego względu nie mógł odebrać kierowanej do niego przesyłki pocztowej zawierającej zaskarżoną decyzję.
Skarżący wyjaśnił, że o zaskarżonej decyzji dowiedział się po tym, jak dostrzegł 14 lutego 2016r. zajęcie rachunku bankowego dokonane na podstawie postanowienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego W., dokonane w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Skarżący załączył do wniosku zaświadczenie wystawione przez lekarza [...], stwierdzające że od 2 listopada 2015r. pozostaje pod opieką [...].
Skarżącego wezwano zarządzeniem z 11 kwietnia 2016r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przez uprawdopodobnienie: 1) okoliczności uzasadniających wniosek w zakresie przyczyn uchybienia terminowi, 2) dochowania tygodniowego terminu na złożenie wniosku.
Skarżący w odpowiedzi na wezwanie nadesłał zaświadczenie wystawione przez lekarza specjalistę [...] z 9 maja 2016r., stwierdzające że od 2 listopada 2015r. znajduje się pod opieką [...] z powodu [...], aktualnie kontynuuje leczenie, a występujące objawy chorobowe mogły upośledzić jego funkcjonowanie w tym okresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na decyzję DIS z [...] listopada 2015r., którą prawidłowo uznano za doręczoną Skarżącemu 14 grudnia 2015r., w trybie z art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin na wniesienie skargi upłynął 13 stycznia 2016r. Skarżący wniósł natomiast skargę 22 lutego 2016r. (data stempla pocztowego na kopercie). Termin do wniesienia skargi jest terminem procesowym, a jego uchybienie powoduje bezskuteczność skargi.
W ocenie Sądu Skarżący na podstawie przedłożonych zaświadczeń lekarskich uprawdopodobnił, że od 2 listopada 2015r. znajduje się pod opieką [...] w związku ze zdiagnozowaną u niego [...], aktualnie kontynuuje leczenie, a występujące objawy chorobowe mogły upośledzić jego funkcjonowanie w okresie, w którym doszło do zastępczego doręczenia decyzji. W tych okolicznościach należało więc uznać, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności żądania przywrócenia terminu, została wykazana. Przywrócenie Skarżącemu terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję DIS z 24 listopada 2015r. jest więc uzasadnione.
Sąd w tym stanie rzeczy, na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.