Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 maja 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2015r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014r.
Niniejsza sprawa została zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygnaturą III SA/Wa 945/16 i w orzeczeniu wydanym na rozprawie 19 maja 2017r. wskazano właściwą sygnaturę. Natomiast w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2017r. wpisano omyłkowo w sygnaturze numer "891/16" zamiast "945/16".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718, ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym, jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W orzecznictwie wskazuje się również, że sprostowaniu ulegać mogą także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155).
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2015r. wskazano mylnie sygnaturę sprawy. Zamiast bowiem numeru w sygnaturze "945/16" wpisano błędnie "891/16". Omyłka ta jest oczywista, gdyż właściwa sygnatura wynika zarówno z sentencji wyroku, jak i akt sprawy.
W związku z powyższym, wobec zaistniałej oczywistej omyłki pisarskiej, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.