Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] M. P. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz na postanowienie tegoż Kolegium z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 7 lutego 2008 r. w/w skargi - w myśl art. 57 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") - zostały rozdzielone i zadekretowane jako dwie odrębne sprawy odpowiednio o sygn. akt III SA/Wr 111/08 oraz o sygn. akt III SA/Wr 112/08.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału III z dnia 7 lutego 2008 r. – na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. oraz stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193) wezwano skarżącego do uiszczenia wpisów od w/w skarg, w tym od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w kwocie 100 zł każdy.
Pismem z dnia 18 lutego 2008 r. skarżący wniósł zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 7 lutego 2008 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisów od w/w skarg. Nadto pismem z dnia 14 marca 2008 r. skarżący cofnął skargę wniesioną na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (sygn. akt III SA/Wr 111/08). Jednocześnie oświadczył, że podtrzymuje swą skargę na pozostałe postanowienie SKO w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z powyższym stwierdzić należy, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, które może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy. Nadto oświadczenie to bezspornie nie może budzić żadnej wątpliwości co do swej treści i winno być skierowane bezpośrednio do Sądu.
Należy podkreślić, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli bowiem skarga zawiera takie braki, Sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Sąd na etapie wstępnej kontroli skargi - jeszcze przed wyznaczeniem wpisu- powinien zatem w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 p.p.s.a. jedna z przesłanek do jej odrzucenia. Uwzględnić przy tym należy, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli wynika z niego, iż podlega ono odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast okaże się, że skarga jest dopuszczalna, to wówczas rzeczą Przewodniczącego jest wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego, a następnie rozważenie możliwości umorzenia postępowania wskutek złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, co też miało miejsce w niniejszej sprawie (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III z dnia 7 lutego 2008 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisów).
Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że oświadczenie skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (sygn. akt III SA/Wr 111/08) nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości co do swej treści, a nadto oznacza wprost, że skarżący zrezygnował z kontynuowania wszczętego w tej materii postępowania przed Sądem. Tym samym skarżący zrezygnował również z dotychczas podjętych (w postępowaniu incydentalnym) czynności procesowych w sprawie, w tym z zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od w/w skargi.
Podkreślenia nadto wymaga, że zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność cofnięcia skargi uzależniona jest natomiast – według art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie dopuszczalności dokonania tej czynności procesowej. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest przy tym jedynie w razie ustalenia, że wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Okoliczności takie w niniejszym przypadku jednak nie zachodzą i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, czynność procesową skarżącego należy - w ocenie Sądu - uznać za dopuszczalną i skuteczną.
W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi na przedmiotowe postanowienie SKO podlegało umorzeniu.