Uzasadnienie
G.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Skarżący zwrócił się jednocześnie o przyznanie mu prawa pomocy.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] r., skarżącemu odmówiono udzielenia prawa pomocy.
Skarżący w dniu [...] r. wniósł sprzeciw od tego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie referendarza odmawiające udzielenia prawa pomocy skarżącemu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...], a zatem termin uiszczenia wpisu upłynął z dniem [...] r. (tj. czwartek)
W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu, tylko w piśmie z dnia [...] r., oświadczył że cofa w całości złożoną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie zaś z § 2 przytoczonego art. pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Brak opłaty sądowej w formie wpisu jest szczególnym brakiem formalnym skargi. Stwierdzenie tego braku obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od doręczenia stronie wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustanawia art. 220 § 3 p.p.s.a.
Przywołana wyżej regulacja określa wpis jako opłatę sądową, przy czym ustawodawca zastrzega przez treść art. 220 § 1 p.p.s.a., że brak uiszczenia takiej opłaty pozbawia Sąd możliwości podjęcia jakiejkolwiek czynności na skutek pisma, którego ten brak dotyczy. Pismo nieopłacone nie wywołuje więc żadnych skutków procesowych. Oznacza to, że Sąd nie ma możliwości rozpoznania żadnych wniosków strony (także pisma w przedmiocie cofnięcia skargi) przed uzupełnieniem przez skarżącego braku fiskalnego, pomimo tego, iż to strona jest gospodarzem sporu. Merytoryczne rozpoznanie wniosku w przedmiocie cofnięcia skargi jest więc dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r, sygn.. akt IISAB/Łd 26/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn.. akt II FSK 2540/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2010 r., sygn.. akt II SA/Bk 215/10)
Mając powyższe na uwadze, w niniejszej sprawie Sąd nie był uprawniony do oceny dopuszczalności cofnięcia przez skarżącego skargi z powodu bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu. Uwzględniając natomiast, że strona skarżąca, mimo upływu zakreślonego terminu nie uiściła należnego wpisu sądowego, złożona przez nią skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono na wstępie, na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa.