Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu, na pełnomocnika H. N. została wyznaczona adw. E. Ś., która reprezentowała skarżącego przed tutejszym Sądem, a koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym zakresie zostały zasądzone w wyroku z dnia 23 września 2010 r.
Od powyższego wyroku pełnomocnik w dniu 15 listopada 2010 r. wniosła skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W treści skargi kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części przez skarżącego. Po uwzględnieniu wniosku o przywrócenie terminu, skarga kasacyjna została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Pismem z 24 maja 2012 r. pełnomocnik z urzędu ponowiła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, wskazując, że wykonując obowiązki na zasadzie prawa pomocy sporządziła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz skargę kasacyjną.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w przedmiotowej sprawie określa § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł.
W związku z powyższym wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 22 %, to jest o 26,40 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia.
Wyjaśnić w tym miejscu wypada, że stawka podatku VAT uległa zmianie z początkiem 2011 r. Na podstawie art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23 %. Natomiast, zgodnie z art. 41 ust. 14a powołanej ustawy, w przypadku czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem, która została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność ta podlega opodatkowaniu według stawek podatku obowiązujących dla tej czynności w momencie jej wykonania.
W tym stanie rzeczy, do wynagrodzenia w zakresie skargi kasacyjnej, która została sporządzona i wniesiona w listopadzie 2010 r., należało zastosować 22-procenotwą stawkę podatku VAT.
Jeśli chodzi o wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to przepisy powołanego rozporządzenia nie przewidują odrębnej stawki wynagrodzenia za dokonanie tej czynności, która faktycznie wiązała się z procesem wniesienia wskazanego środka zaskarżenia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.