Uzasadnienie
W sprawie, A.B. skarżący do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu niepłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, FP i FGŚP za okres od marca do czerwca 2015 r., wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).
Stosownie do brzmienia art. 239 § 1 pkt 1) lit. e Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
W sprawie przedmiotem skargi A.B. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu niepłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, FP i FGŚP za okres od marca do czerwca 2015 r., które stanowi działanie organu w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, wskazaną w powołanym przepisie art. 239 § 1 pkt 1) lit. e Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący nie ma zatem z mocy ustawy (podkreślenie referendarza sądowego) obowiązku uiszczania w niniejszej sprawie kosztów sądowych. Dlatego postępowanie dotyczące jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w określonym na formularzu wniosku zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należało uznać za bezprzedmiotowe, i w konsekwencji, na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3) w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 7) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, umorzyć, o czym referendarz sądowy orzekł w sentencji postanowienia.