Uzasadnienie
W dniu 8 kwietnia 2009 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wskazując w uzasadnieniu, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, a decyzją nr [...] z dnia 6 lipca 2007 r. Prezydent Miasta B. wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej wpis o prowadzonej przez skarżącego działalności- A s.c., w następstwie czego zmuszony został do ogłoszenia upadłości firm: B sp. z o. o. i C sp. z o. o., co w konsekwencji doprowadziło do tego, że został pozbawiony źródeł dochodu i aktualnie znajduje się na utrzymaniu żony (jej dochód to świadczenie rentowe w wysokości 1.500 zł). Dodał, że posiadane składniki majątkowe (dom o pow. 252 m2 i budynek gospodarczy o pow. 663, 53 m2) zostały zajęte przez "komornika i Bank".
W piśmie z dnia 28 maja 2009 r. skarżący oświadczył, że jego żona (otrzymująca rentę w wysokości 999, 49 zł netto) utrzymuje oprócz niego także ich pełnoletniego syna - K. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 u.p.s.a.), gdy zaś wykaże tylko, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.s.a.) wówczas Sąd może przyznać mu prawo pomocy w zakresie częściowym.
Mając na uwadze etap postępowania i wysokość stawek wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika Sąd uwzględnił wniosek skarżącego w części dotyczącej ustanowienia adwokata.
Odmowa przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie jest następstwem nie wykazania należycie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych, tym bardziej, że skarżący dotychczas uiszczał wszystkie koszty sądowe (np. ostatni wpis sądowy [od zażalenia] dokonał w dniu 1 kwietnia 2009 r.) i co istotne- aktualnie nie jest on zobowiązany do uiszczenia jakiegokolwiek opłaty sądowej, a zatem odmowa uwzględnienia wniosku w tym zakresie nie pozbawia go prawa do sądu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.).
W ocenie Sądu wnioskodawca nie wyjaśnił i nie udokumentował kilku istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową np. nie wskazał we wniosku swojego syna K. jako osoby prowadzącej z nim gospodarstwo domowe; nie wyjaśnił dlaczego on i jego syn nie poszukują zatrudnienia i nie rejestrują się jako osoby bezrobotne; nie przedłożył dokumentów świadczących o zajęciu przez komornika posiadanych przez niego składników majątkowych; nie wyjaśnił czy jego rodzina korzysta ze wsparcia finansowego osób trzecich lub opieki społecznej; a przede wszystkim nie określił i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków. Sąd powziął także pewne wątpliwości co do twierdzeń skarżącego sugerujących, że jego rodzina (trójka osób) utrzymuje się tylko ze świadczenia rentowego żony skarżącego w wysokości 999, 49 zł.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom samotnym, bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącego kosztów postępowania nie jest istotne źródło, z którego czerpie on środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich). Podkreślić należy, że przy badaniu przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 u.p.s.a. należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 23 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i z tego obowiązku nie zwalnia pozostawanie w rozdzielności majątkowej.
Istotnym jest również fakt, że niniejsze postępowanie pozostaje w związku z działalnością gospodarczą jaką prowadził skarżący, a niedopuszczalne jest przerzucanie na Państwo skutków niewłaściwych decyzji i ryzyka gospodarczego przedsiębiorców.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 i 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.