Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2005 r. o nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w W. zarządził zabezpieczenie samochodu marki Chrysler Voyager, celem zabezpieczenia ciążących na tym towarze należności celnych. Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia i o tym samym numerze organ celny wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie uregulowania sytuacji prawnej ww. samochodu.
Oba postanowienia, zaadresowane w jednej przesyłce, zostały doręczone jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w dniu 14 grudnia 2005 r. dorosłemu domownikowi, na adres zamieszkania G. N., wynikający z akt postępowania karnego dołączonych do akt administracyjnych.
Pismem z dnia 6 stycznia 2006 r. G. N. złożyła zażalenie z jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia.
Organ powołując się na art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 23 lutego 2006 r. o nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia wskazując, iż postanowienie z dnia 7 grudnia 2005 r. doręczone zostało stronie w dniu 14 grudnia 2005 r. o czym świadczy potwierdzenie na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz pocztowe datowniki. Zażalenie zostało nadane listem poleconym dopiero 11 stycznia 2006 r., z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Organ uznał, że skoro Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 grudnia 2005 r. zasadnym było wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu.
Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem G. N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zakwestionowanego postanowienia w całości, zarzuciła brak podstaw prawnych i faktycznych do jego wydania. W jej ocenie powołany przez organ przepis art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie do odwołań. W jej ocenie do chwili rozpatrzenia skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie nie może być odrębnie stwierdzenie uchybienia terminowi.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w sprawie
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Oceniając zaskarżone postanowienie, w świetle powyżej wskazanych kompetencji, należy stwierdzić, iż narusza ona prawo dając podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie była ocena pod kątem legalności postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Do postępowania w sprawach celnych zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczący postępowania podatkowego.
Termin do wniesienia środka zaskarżenia jest terminem ustawowym zawitym. Uchybienie terminu zawitego powoduje, że czynność procesowa dokonana z uchybieniem zakreślonego dla niej terminu jest czynnością bezskuteczną i w takiej sytuacji organ podatkowy ma obowiązek stwierdzić w trybie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, czego skutkiem jest to, że rozstrzygnięcie organu I instancji uzyskuje przymiot ostateczności.
Uchybienie terminu może być jednak konwalidowane poprzez złożenie wniosku o jego przywrócenie.
Faktem jest, że zażalenie skarżąca złożyła po terminie, wskazanym w pouczeniu postanowienia z dnia 7 grudnia 2005 r. o zabezpieczeniu pojazdu. Jednak orzeczenie w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu zależało od orzeczenia w sprawie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia.
Skoro organ oparł zaskarżone rozstrzygnięcie na rozstrzygnięciu w sprawie odmowy przywrócenia terminu, które to orzeczenie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 176/06, nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Zgodnie bowiem z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Z kolei przepis art. 219 Ordynacji podatkowej zawiera odesłanie dla postanowień do odpowiedniego stosowanie regulacji prawnych dotyczących decyzji, odwołań, wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji. Oznacza to, że należy stosować wskazane przepisy z uwzględnieniem odrębności charakteru prawnego instytucji postanowienia na gruncie przepisu, do którego wprowadzono odesłanie.
Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie oparto na rozstrzygnięciu sprawy wyeliminowanej z obrotu prawnego zaistniała przesłanka - wymieniona w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej - do wznowienia postępowania
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) u.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł na podstawie 152 u.p.s.a. o wstrzymaniu wykonania postanowienia.