Uzasadnienie
W piśmie z [...] r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę zatytułowaną jako "odwołanie", w której wskazał, że "pragnie się odwołać do tutejszego Sądu od decyzji Biura Powiatowego ARiMR w Z. nakazującej zwrot dopłat za lata 2013 – 2014".
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z [...] r. rozdzielono skargi (art. 57 § 3 p.p.s.a) i wezwano skarżącego do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z [...] r. skarżący udzielając odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazał dwie decyzje (pierwszoinstancyjne) z [...] r.:
- - nr [...];
- - nr [...].
Zarządzeniem z [...] r. Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącego (ponownie) do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy skarżący skarży dwie decyzje organu II instancji tj. Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. (gdyż tylko od takich decyzji tj. decyzji organu II instancji można skutecznie wywieść skargę do tutejszego Sądu) tj:
- a) decyzję z [...] r. nr [...] uchylającą wskazaną w piśmie skarżącego decyzję I instancji z [...] r. nr [...],
- b) decyzję z [...] r. nr [...] uchylającą wskazaną w piśmie skarżącego decyzję I instancji z [...] r. nr [...],
- - w terminie 7 dni, pod warunkiem uznania, że przedmiotem skarg są decyzje wskazane przez skarżącego w piśmie z [...] r.
Pismem [...] r. (uzupełnionym pismem z [...] r.) skarżący wywiódł, że "genezą sporu są dwie decyzje z [...] r.", wskazując jednocześnie, że "wnosi o rozpatrzenie wszystkich decyzji ARiMR dotyczących jego i jego żony, które nastąpiły po dacie [...], a są dla niego niekorzystne".
W wyniku tego pisma Sąd przyjął, że:
- - sprawa zadekretowana pod sygn. akt III SA/Wr 221/19 dotyczy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z [...] r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013 (gdyż jest niekorzystna dla skarżącego, a uchylająca ją decyzja II instancji jest dla niego korzystna),
- - sprawa zadekretowana pod sygn. akt III SA/Wr 220/19 dotyczy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z [...] r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z [...] r., Nr [...] o ustaleniu skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2014 rok (gdyż jest niekorzystna dla skarżącego bowiem utrzymuje w mocy również niekorzystną dla niego decyzję I instancji).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne i normy dotyczące postępowania sądowego przed sądami administracyjnymi zostały określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z akt sprawy wynika, że skarżącemu skutecznie doręczono (korzystną dla skarżącego) decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z [...] r. Nr [...] uchylającą w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z [...] r. Nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013 wraz z pouczeniem o przysługującym skarżącemu prawie – wniesienia od tej decyzji drugoinstancyjnej – skargi do tutejszego Sądu.
Pomimo tego pouczenia oraz wezwań Sądu (pisma z [...] i [...] r.) skarżący wskazał, że skarga dotyczy (zamiast decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. tj. decyzji drugoinstancyjnej) – decyzji pierwszoinstancyjnej. Wynika to – w ocenie Sądu – z treści odpowiedzi skarżącego (pismo z [...] r.), w którym skarżący zaznaczył wprawdzie, że "genezą sporu są dwie decyzje z [...] r.", lecz jednocześnie podkreślił, że "wnosi o rozpatrzenie wszystkich decyzji ARiMR dotyczących jego i jego żony, które nastąpiły po dacie [...], a są dla niego niekorzystne".
Tym samym Sąd przyjął, że skarga (w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 221/19) dotyczy decyzji pierwszoinstancyjnej tj. decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z [...] r. Nr [...], gdyż decyzja drugoinstancyjna z [...] r. jest decyzją "korzystną dla skarżącego". Decyzja ta uchyla bowiem w całości (niekorzystną dla skarżącego) decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z [...] r. Nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013.
Jednakże ponieważ wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne (o czym skarżący był pouczany), Sąd zobligowany był do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.