Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] skarżący wniósł skargę na wskazaną w osnowie postanowienia decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowo-adresowych. Zarządzeniem z dnia [...] wezwano skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi - wpisu sądowego w wysokości 100 zł.
Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 maja 2008 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął 12 maja 2008 r. (środa). Skarżący nie uiścił w wyznaczonym terminie wpisu sądowego, a pismem z dnia 12 maja 2008 r. cofnął skargę wskazując, że stała się ona bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Skoro w przedmiotowej sprawie skarżący, pomimo prawidłowego wezwania go do usunięcia braków skargi w wyznaczonym terminie, nie uiścił należnej opłaty do dnia dzisiejszego, skarga jako nieopłacona podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Na marginesie należy podkreślić, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Warunkiem natomiast skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jest - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207, postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007).
Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji.