Uzasadnienie
Skarżący wraz ze skargą na wyżej oznaczoną decyzję złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, aktualnie jest osobą bezrobotną utrzymująca się z zasiłku w wysokości 673, 25 zł, a jego wydatki kształtują się następująco: czynsz za mieszkanie- 290, 24 zł; opłata za energię elektryczną – 68, 94 zł; za gaz- ok. 50 zł; koszt wyżywienia i środków higieny- 300 zł. Dodał, że z przyczyn finansowych musiał zakończyć działalność gospodarczą, którą prowadził od 20 lat (sklep), a ma 56 lat i brak wyuczonego zawodu. Poinformował, że posiada mieszkanie o pow. 45 m2.
W piśmie z dnia 28 czerwca 2014 r. wnioskodawca wyjaśnił, że korzysta z pomocy finansowej i rzeczowej swojej córki oraz swoje matki, skargę pomogła mu sporządzić nieodpłatnie jego była księgowa, a trwałe składniki majątkowe pozostałe po zakończonej działalności gospodarczej nie przedstawiały żadnej wartości z uwag na swoje zużycie. Oświadczył, że jest w stanie uiścić wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł. Z załączonego do pisma wyciągu z rachunku bankowego wynika, że na konto wnioskodawcy co miesiąc przelewana jest kwota 1000 zł, on sam z kolei też w odstępach miesięcznych przelewa z tytułu " dla O." kwotę 400 zł, a w dniu 18 czerwca 2014 r. skarżący otrzymał zwrot podatku w wysokości 130 zł. Z wyciągu wynika również, że skarżący opłaca Z. K. następujące wydatki: opłata za wywóz śmieci (za kwartał)- 57 zł oraz za gaz- 40, 28 zł, oraz swoje wydatki: za telewizję kablową- 49 zł; za wywóz śmieci- 16, 50 zł; za telefon komórkowy- 104, 73 zł.
Podniesione przez skarżącego w toku postępowania okoliczności wskazują na zasadność uwzględnienia wniosku w części. Konieczność partycypowania przez skarżącego w kosztach sądowych (choćby w niewielkim zakresie) znajduje uzasadnienie w posiadanej przez niego sytuacji materialnej, w szczególności, iż sam wnioskodawca przyznał, iż jest w stanie uiścić wpis sądowy w wysokości 200 zł.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącego kosztów sądowych nie jest istotne źródło, z którego czerpie on środki na koszty swego utrzymania. Wnioskodawca oświadczył, że otrzymuje wsparcie finansowe i rzeczowe od swoje córki oraz od swojej matki. Zapisy z wyciągu bankowego oraz deklarowana wysokość wydatków wskazują, że musi to być pomoc znacząca i są to bez wątpienia źródła, z których skarżący mógłby opłacić należne koszty sądowe.
Wbrew przekonaniu skarżącego, jeśli uważa on, że nie stać go na poniesienie niezbędnych wydatków (a do takich należą koszty sądowe), to powinien w pierwszej kolejności zwrócić się o pomoc finansową do osób, które są do tego prawnie (art. 128 i art. 133 § 2 KRiO) względem niego zobowiązane (m.in. córka, matka). Zauważyć należy, iż skarżący -pomimo deklarowanej swojej złej sytuacji finansowej -przeznacza wysokie sumy na nieokreślone zakupy i "doładowania" w Internecie, co miesiąc dokonuje przelewu kwoty 400 zł (nie wyjaśniając jakiego to rodzaju zobowiązanie prawne na nim ciąży), generuje też – nieadekwatnie do swoich przedstawianych możliwości finansowych- znaczące wydatki za telefon i telewizję.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 3 i § 4 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.