Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2014 r. skarżący wniósł skargę na opisaną w osnowie decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że brak takiego wstrzymania "najprawdopodobniej" spowoduje po jego stronie powstanie niepowetowanej szkody oraz ciężkich do odwrócenia skutków. Dalej skarżący podniósł, że konieczność natychmiastowej spłaty kar pieniężnych, nałożonych na niego w dwóch prowadzonych przez organy celne postępowaniach, w łącznej kwocie 24.0000 zł, pozbawi go środków do życia. Tym bardziej, że – jak wskazał skarżący – trudna sytuacja majątkowa, w której się znalazł – doprowadziła go do konieczności zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też, w ocenie skarżącego, wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania należności publicznoprawnych w tak znacznej wysokości, jest na obecnym etapie postępowania (kiedy to może się okazać, że zarzuty skargi są zasadne) przedwczesne i niecelowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., 270, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący wprawdzie uzasadnił wniosek, aczkolwiek na poparcie twierdzeń w nich zawartych nie przedstawił dowodów. We wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji skarżący przywołał – zawyżoną- kwotę nałożonej kary pieniężnej (24 000 zł) (podczas gdy z akt sprawy wynika, że kara ta opiewa na kwotę 12.000 zł, a nie 24.000 zł). Podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, zaprzestał prowadzić działalności gospodarczej, a w zasadzie poza tym ograniczył się do przywołania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., polemiki merytorycznej z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w żaden sposób nie udokumentował swojej aktualnej sytuacji majątkowej. Tymczasem dopiero po udokumentowaniu rzeczywistej sytuacji majątkowej, w której znajduje się skarżący, Sąd mógłby odnieść się do oceny wpływu jaki wywiera na nią wykonanie zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 3 p.p.s.a. Gołosłowne zatem twierdzenia skarżącego wskazujące w zasadzie jakie – prawdopodobnie (a zatem hipotetyczne, a nie realne) – skutki mogą wystąpić, gdy decyzja zostanie wykonana, niepoparte żadnymi dokumentami źródłowymi odnoszącymi się do sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny – która jak twierdzi pozostaje na jego wyłącznym utrzymaniu – nie są wystarczające do przyjęcia przez Sąd, że wniosek ten jest zasadny.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04).
Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07).
Sąd dokonując oceny wniosku odniósł się jednak do dokumentów przedstawionych przez skarżącego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Z analizy tych dokumentów – również nie wynika - aby zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Z dokumentów tych wynika bowiem, że choć skarżący twierdzi, że znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, to przeznacza "wysokie sumy na nieokreślone zakupy i "doładowania" w Internecie, co miesiąc dokonuje przelewu kwoty 400 zł (nie wyjaśniając jakiego rodzaju zobowiązanie prawne na nim ciąży), generuje nieadekwatne do sowich możliwości finansowych – znaczące wydatki na telefon i telewizję" (prawomocne postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 lipca 2014 r.).
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.