Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wskazując w piśmie z dnia 20 października 2011 r., że nie ma środków finansowych na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika. Na urzędowym formularzu wniosku podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z 14-letnim synem, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawca uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 3.721,01 zł brutto. Dodał, że obecnie spłaca pożyczkę mieszkaniową w zakładzie pracy, której rata wynosi 438 zł, płaci alimenty na dwoje dzieci w łącznej kwocie 840 zł i samotnie wychowuje syna.
Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., które zostało doręczone skutecznie dorosłemu domownikowi (kuzynce), nie udzielono odpowiedzi do dnia wydania niniejszego postanowienia.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, a więc w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wskazać też należy, że stosownie do treści art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Wynika z przytoczonej regulacji, że podstawą wezwania skarżącego o przedstawienie dodatkowych informacji i dokumentów źródłowych były wątpliwości co do jego rzeczywistych możliwości płatniczych. Z kolei z uwagi na brak odpowiedzi na to wezwanie wątpliwości te nie zostały usunięte.
Mianowicie zauważyć trzeba, że wnioskodawca uzyskuje emeryturę, która nie jest niska. Podstawą wyliczenia wartości emerytury są zwykle ostatnie pobory z pracy. Nie jest natomiast wiadome, od kiedy jest emerytura pobierana, to jest czy w 2010 r. skarżący jeszcze uzyskiwał dochody ze stosunku pracy, zwłaszcza, że – jak podał – spłaca pożyczkę z zakładu pracy. Nie można też stwierdzić, czy wartość dochodów uzyskanych w 2010 r. dawała możliwość i w jakim stopniu na poczynienie oszczędności. Podstawą tej oceny natomiast miało być zeznanie podatkowe za ten rok.
Ponadto nie była możliwa weryfikacja, czy wysokość emerytury podana na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy stanowi wartość brutto, czy netto. Kopia decyzji ZUS z marca 2011 r., do przedłożenia której skarżący był wezwany, dawałaby co do tego odpowiedź. Dodatkowo wynikałaby z niej również kwota miesięcznych, rzeczywiście pozostawionych do dyspozycji wnioskodawcy, środków finansowych.
O dysponowaniu lub braku oszczędności mogłyby świadczyć wydruki historii rachunków bankowych lub też oświadczenie, że skarżący takich nie posiada.
Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, iż nie było możliwe dokonanie oceny rzeczywistych zdolności płatniczych wnioskodawcy oraz w jakim stopniu mógłby on partycypować, choćby w części, w ponoszeniu kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Brak zatem było podstaw do uwzględnienia żądania wniosku skarżącego. W związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.