Uzasadnienie
Pismem z 25 marca 2022 r. A. K. (dalej: strona skarżąca, skarżąca) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że wykonanie aktu spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Argumentując powyższe stanowisko pełnomocnik skarżącej, wskazał, że jest ona przedsiębiorcą, którego przedmiotem działalności jest transport drogowy towarów, a branża ta wymaga ciągłych nakładów finansowych, ponieważ nie można jej prowadzić bez wydatków na paliwo, ubezpieczenie czy przeglądy techniczne, a charakterystyczne dla branży transportowej są wydłużone terminy płatności za świadczone usługi.
Ponadto strona skarżąca podkreśliła, że sytuacja gospodarcza w kraju tj. drastyczny wzrost cen paliwa i wysoki poziom inflacji wywarły znaczący wpływ na sytuację ekonomiczną skarżącej i innych podmiotów w branży transportowej. Na dowód powyższych stwierdzeń, strona skarżąca do wniosku dołączyła wydruk nierozliczonych przeterminowanych należności za wykonane usługi transportowe na łączną kwotę (...) zł. Końcowo, skarżąca podniosła że konieczność zapłaty kary w wysokości 20.000 zł może spowodować problemy z utrzymaniem płynności finansowej, a co za tym idzie konieczność redukcji zatrudnienia i ograniczenia zakresu prowadzonej działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 03.08.2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 08.08.2014 r. sygn. akt II OZ 752/14).
Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05).
Jednocześnie należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04).
W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie uzasadniła dostatecznie swojego żądania. Oceniając wniosek w zakresie badania przesłanki dotyczącej niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody materialnej zauważyć należy, że obawa tego rodzaju nie została uprawdopodobniona. Z regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że szkoda ta nie może być jakakolwiek, ale musi być znaczna. Tym samym aby uznać za prawdopodobne spełnienie omawianej przesłanki konieczne jest zestawienie kwoty nałożonej decyzją z możliwościami płatniczymi skarżącej. W tym celu skarżąca winna jasno i przejrzyście zobrazować swoją sytuację finansową, a także poprzeć twierdzenia odpowiednimi dokumentami. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca złożyła co prawda zestawienie nierozliczonych przeterminowanych należności, jednakże Sąd nie mógł na tej podstawie ustalić np. czy skarżąca nie posiada środków finansowych, które pozwalałyby na uiszczenie orzeczonej kary.
Zestawienie dołączone do wniosku obrazowało więc sytuację finansową strony jedynie fragmentarycznie, a jednocześnie nie miało charakteru dokumentu. Ponadto powołana przez stronę skarżącą okoliczność, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do konieczności zwolnienia pracowników, przeważnie wywołuje trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe skutki, ale dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające powoływanie się na samą możliwość zwolnienia pracowników gdyż w braku uprawdopodobnienia takiej sytuacji, możliwość ta jawi się jako wyłącznie teoretyczna.
Biorąc powyższe pod uwagę, należy wskazać, że co do zasady rodzaj nałożonego obowiązku, tj. kara pieniężna, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia będą mu przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r. o sygn. akt sygn. akt II GZ 80/09).
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.