Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 lutego 2022 r. Prezydent Wrocławia (dalej: organ I instancji) orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy H. R. (dalej: skarżący, strona) na okres 3 miesięcy: od dnia 28 grudnia 2021 r. do dnia 28 marca 2022 r. W uzasadnieniu powołał się na otrzymaną pismem Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2021 r. (l.dz. [...]) informację o przekroczeniu przez stronę w dniu 28 grudnia 2021 r. dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym w dniu 28 grudnia 2021 r.
Skarżący odwołał się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium), wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że decyzja organu I instancji niezgodna z wyrokiem Sądu Najwyższego i pozostaje w sprzeczności z ustawą zasadniczą, a organ wydający taką decyzję nie ma uprawnień do jej wydania. Jednocześnie podtrzymał oświadczenie zawarte w piśmie z 23 stycznia 2021 rr., zatytułowanym "Odpowiedź na wszczęcie postępowania", w którym zaprzeczył twierdzeniom o przekroczeniu dopuszczalnej prędkości. Powołując się na informacje medialne oraz prawomocne wyroki sądowe "w analogicznych sprawach o stosowanych urządzeniach przez policję - ich wadliwości i tysiącach nie słusznie ukaranych kierowców" stwierdził, że wszelkie osoby czy instytucje winny zaniechać działań niezgodnych z prawem szykanowania kierowców winny być pociągnięte do odpowiedzialności.
Zdaniem skarżącego, jedynie właściwe sądy są uprawnione do podejmowania restrykcji wobec kierowców po stwierdzeniu jakichkolwiek naruszeń i prawomocnym wyroku, natomiast decyzja organu I instancji pozostaje w sprzeczności z zasadą domniemania niewinności. Odwołujący się zauważył również, że w piśmie z dnia 23 stycznia 2022 r. podnosił konieczność przeprowadzenia opinii przez biegłego sądowego, który to wniosek nie został uwzględniony.
Decyzją z 7 marca 2022 r. nr SKO 4142/24/22 Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn.zm.) – dalej: u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Stosownie zaś do art. 102 ust. 1b ustawy o kierujących pojazdami, administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji przekazuje staroście informacje w przypadku, o który mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4, będące podstawą wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy. Informacja taka została w niniejszej sprawie przekazana organowi I instancji, a ponadto Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu wyjaśnił, że skarżący nie przyjął mandatu karnego oraz nie powołał się na działanie w stanie wyższej konieczności.
Następnie SKO powołało się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18, w której NSA uznał, że "1. Podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
2. Prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami."
Tym samym, jak wywodził organ odwoławczy, informacja o zatrzymaniu prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym ma charakter wiążący dla starosty (którego obowiązki wykonuje w niniejszej sprawie Prezydent Wrocławia), pełni bowiem rolę sformalizowanego źródła wiedzy o popełnionym wykroczeniu i jest podstawowym materiałem dowodowym w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Odnosząc się do oświadczeń skarżącego, w których zaprzeczał ustaleniom Policji oraz do wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, Kolegium – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych – wskazało, że gdy strona kwestionuje ustalenia policji drogowej, co do popełnienia wykroczenia, właściwym do rozstrzygnięcia tych zarzutów jest prowadzący postępowanie sąd karny. Jest to konsekwencją faktu, że organy administracyjne (niewymienione w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia) prowadzące niniejsze postępowanie - nie są uprawnione do weryfikacji otrzymywanej od Policji informacji.
Oznaczałoby to bowiem kontrolowanie na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego okoliczności uchybienia przepisom Kodeksu wykroczeń. Ocenianie okoliczności popełnienia wykroczenia drogowego przez organy administracyjne byłoby rażącym naruszeniem prawa. Skoro zaś organy administracji publicznej nie badają, w jakich okolicznościach doszło do popełnienia wykroczenia, ani okoliczności dotyczących sposobu pomiaru prędkości, czy rodzaju urządzeń do tego służących, lecz - z mocy woli ustawodawcy - opierają swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy (przez wprowadzenie informacji o zatrzymaniu do centralnej ewidencji kierowców niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia przesłanek określonych w art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym), nie mogą powoływać - ani z urzędu, ani na wniosek strony - dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji otrzymanej od Policji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2021 r., III SA/Po 243/21).
W konsekwencji, gdy starosta otrzyma od Policji informację o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h, nie może pojąć innego rozstrzygnięcia, niż orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Jedyna możliwość odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy przewidziana została wart. 102 ust. 1 aa ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym przepisu art. 102 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w tym przepisie, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało. Odwołujący się nie powołał się jednak na działanie w stanie wyższej konieczności.
W skardze wniesionej do WSA we Wrocławiu na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu, podkreślając brak uprawnień organów administracji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku zaprzeczenia co do sprawstwa-winy oraz podtrzymując wcześniejsze swoje oświadczenia, w których zaprzeczył przekroczeniu dopuszczalnej prędkości.
Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 259), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.)- dalej: p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit c), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak natomiast stanowi art. 135 p.p.s.a, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Orzekając w tak określonych ramach kognicji, Sad uznał wniesioną skargę za zasadną.
Podstawę materialno prawną wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowił art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w brzmieniu "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie [...], w przypadku gdy (....) kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym" w związku z art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, z późn. zm.) – dalej: p.r.d.
Jak stanowi powyższy przepis art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) p.r.d, policjant "zatrzyma wydane w kraju prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na: (...) kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym". Zgodnie z kolei z art. 135b ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zatrzymanie wydanego w kraju prawa jazdy następuje przez wprowadzenie informacji o zatrzymaniu do centralnej ewidencji kierowców niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia przesłanek określonych w art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do art. 136 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w przypadku, o którym mowa w art. 135b ust. 1, Policja przekazuje niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zatrzymania prawa jazdy, informację o zatrzymaniu prawa jazdy, według właściwości, sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście. W przypadku zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym Policja przekazuje informację o zatrzymaniu prawa jazdy staroście.
Wskazać jednocześnie należy, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.), dalej: ustawa zmieniająca, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jest informacja, o której mowa w pkt 1 – tj. informacja pochodząca od podmiotu, który ujawnił popełnienie naruszenia wymienionego w art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. "a" p.r.d. lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, który to podmiot powiadamia niezwłocznie starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego.
Na tle powyższych regulacji pojawiały się orzeczenia sądów administracyjnych różnie oceniające charakter powyższej informacji oraz dopuszczalność wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji zaprzeczenia przez kierującego jej treści oraz nieprzyjęcia mandatu. Ostatecznie ukształtowało się w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zaakceptowane następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej już na wstępie niniejszego wyroku uchwale siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18, o związanym charakterze decyzji wydawanej przez starostę na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Z brzmienia przepisu, zgodnie z którym starosta "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wywiedziono, że organ ten jest zobligowany do wydania przedmiotowej decyzji, a rozstrzygnięcie to oraz jego zakres nie są pozostawione uznaniu organu. Organ ten nie jest zobligowany i uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności będących podstawą sporządzenia informacji o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
Powyższe stanowisko zostało zakwestionowane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21, który stwierdził: "Art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 u.k.p., stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".
We wskazanym wyżej wyroku Trybunał zwrócił uwagę na znaczenie standardów sprawiedliwej (rzetelnej) procedury podczas kształtowania trybu nakładania sankcji zawieszenia prawa jazdy i zakwestionował prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym przywołanej uchwale sygn. akt I OPS 3/18, taki sposób rozumienia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, który prowadzi do swoistego automatyzmu proceduralnego polegającego na związaniu starosty informacją otrzymaną od organu kontroli ruchu drogowego, uniemożliwiając stronie zgłaszanie dowodów na poparcie swoich twierdzeń (np. o nieprawidłowościach podczas pomiaru prędkości lub ustalania liczby przewożonych pasażerów) i żądanie od organu przeprowadzenia dowodu z urzędu. Zdaniem TK, w efekcie czyni to ewentualną późniejszą kontrolę instancyjną czy sądowoadministracyjną w istocie pozorną. Zdaniem Trybunału, dominujący w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych i zaakceptowany przez NSA sposób rozumienia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2015 r. - prowadzi do wyłączenia stosowania zasad ogólnych wyznaczających istotę postępowania administracyjnego (tj. zasady prawdy materialnej, zasady aktywnego udziału strony, zasady swobodnej oceny dowodów) - narusza standard sprawiedliwej i rzetelnej procedury przed organami władzy publicznej, stanowiącej element państwa prawnego w znaczeniu art. 2 Konstytucji, przez co dopuszcza możliwość wystąpienia sytuacji, w której norma prawa materialnego ujęta w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 u.k.p. - mająca charakter normy sankcjonującej - zostanie zastosowana także wtedy, gdy w rzeczywistości nie doszło do zrealizowania się jej hipotezy.
Przychylając się tym samym do stanowiska prezentowanego m.in. przez Rzecznika Praw Obywatelskich, Trybunał stwierdził, że zasady demokratycznego państwa prawnego oraz bezpieczeństwa prawnego wymagają, by minimalny standard postępowania dowodowego przed organem administracji zapewniał stronie możliwość kształtowania swojej sytuacji prawnej, tak aby umożliwić jej kwestionowanie stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Jak podkreślono w powyższym wyroku TK, prawo do kwestionowania tych ustaleń musi "wyrażać się między innymi w zagwarantowaniu jednostce możliwości przedstawienia jej racji, wskazania dowodów potwierdzających jej stanowisko lub wnioskowania o przeprowadzenie takich dowodów z urzędu.
Jednocześnie prawo do przedstawienia dowodów nie może być wyłącznie prawem natury formalnej. Zarówno organ jak i sąd muszą mieć obowiązek dowody te rozpatrzyć merytorycznie i wziąć je pod uwagę na etapie badania sprawy, a swoją decyzję oprzeć na całości zebranego materiału, kierując się zasadą prawdy materialnej".
W swoim wyroku z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21,Trybunał zakwestionował zatem możliwość wydania przez starostę decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy wyłącznie na podstawie informacji przekazanej przez Policję bez zapewnienia kierującemu prawa do przedstawienia swoich racji w toku postępowania administracyjnego, bądź gdy prawo do przedstawienia dowodów zostało co prawda zagwarantowane ale wyłącznie formalnie. Zwrócił przy tym uwagę, że jeśli w ramach tego postępowania strona kwestionuje fakt popełnienia naruszenia prawa, wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia powinny być rozstrzygnięte zanim nałożona zostanie sankcja.
Stan faktyczny, ustalony w rozpoznawanej sprawie, wskazuje, że miała miejsce taka właśnie sytuacja. Skarżący bowiem od początku kwestionował fakt popełnienia wykroczenia uzasadniającego zatrzymanie mu prawa jazdy. Organy natomiast konsekwentnie stały na stanowisku, że w świetle powołanych przepisów i treści uchwały siedmiu sędziów NSA, brak jest podstaw do jakiejkolwiek weryfikacji informacji Policji z dnia 21 grudnia 2021 r., przekazanej organowi I instancji i prowadzenia postępowania dowodowego, bowiem otrzymanie przez organ samej informacji, o której mowa w art. 135 ust. 1 p.r.d. stanowi wystarczającą podstawę wydania decyzji na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., również bez konieczności poczynienia ustaleń w postępowaniu karnym. Za podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy organy obu instancji przyjęły w rezultacie wyłącznie informację Policji o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
Zastosowały więc, mimo podejmowanych przez skarżącego prób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przeciwko treści tej informacji, sposób rozumienia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, dominujący wówczas w orzecznictwie sądów administracyjnych, wynikający też z uchwały siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r. w sprawie I OPS 3/18.
Powyższe stanowisko dowodzi zatem, że skarżącemu na etapie postępowania administracyjnego zagwarantowano jedynie formalne prawo do kwestionowania informacji Policji o przekroczeniu prędkości w obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h (pomiar w rozpoznawanej sprawie wskazał 55 km/h), bez możliwości faktycznej obrony swojego stanowiska. Tym samym w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie doszło do zagwarantowania stronie pełni praw procesowych, o których mowa w wyroku Trybunału.
Z uwagi na to, że powyższe standardy zasady sprawiedliwości proceduralnej nie zostały dochowane w postępowaniu administracyjnym w trybie zwykłym, w którym wydano decyzję o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy – zdaniem sądu ziściła się podstawa wznowienia z art. 145a § 1 k.p.a.. Przepis ten stanowi bowiem, że dopuszcza się wznowienie postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. To z kolei obligowało Sąd do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Sąd w obecnym składzie podziela przy tym wyrażany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym pojęcie "naruszenia prawa", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy p.p.s.a. należy rozumieć w sposób zobiektywizowany - to jest w ten sposób, że samo wystąpienie jednej z przesłanek wznowienia postępowania jest równoznaczne z naruszeniem prawa i uzasadnia uchylenie decyzji (por. min. wyroki NSA z dnia 31 stycznia 2007 r. sygn. akt I FSK 511/06 oraz z dnia 11 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 591/11, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 958/07, wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 263/14). Nie musi być to zatem przesłanka wznowienia postępowania równoznaczna z naruszeniem prawa przez organ administracji publicznej.
Orzekając ponownie w sprawie organ będzie zobowiązany ocenić podstawy do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21 i zawartej w nim wykładni prawa. W szczególności badaniu ze strony organu powinna podlegać kwestia ustaleń poczynionych w postępowaniu przed sądem karnym w prowadzonym wobec skarżącego w związku z czynem będącym podstawą sporządzenia informacji Policji z dnia 21 grudnia 2021 r. i wydania wobec skarżącego prawomocnego wyroku karnego w tej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając kwotę uiszczoną przez skarżącego tytułem wpisu od skargi (200 zł).