Uzasadnienie
I
Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. (Nr [...]), wydaną we wznowionym postępowaniu, Kierownik Biura Powiatowego ("BP") Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ("ARiMR") w O.: 1) uchylił swoją własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. (Nr [...]), wydaną w przedmiocie odmowy dokonania wpisu skarżącego do ewidencji producentów (z zaznaczonym celem – zmiana danych);
- 2) umorzył postępowanie administracyjne zakończone wydaniem uchylonej decyzji.
Odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. (Nr [...]) wniosła B.G., informując organ, że występuje w charakterze pełnomocnika T.G. (skarżącego).
Pismem datowanym na dzień [...] lutego 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wezwał wnoszącą odwołanie do usunięcia braku formalnego, poprzez przedstawienie pełnomocnictwa mocującego ją do reprezentowania strony w niniejszej sprawie, zakreślając w tym celu autorce odwołania 7-dniowy termin, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.
W odpowiedzi (z dnia [...] lutego 2015 r.) na wezwanie organu wyższego stopnia T.G. powołał się na udzielone B.G. jeszcze w 2005 r. (do tej pory nie cofnięte) umocowanie do reprezentowania go we wszystkich sprawach przed organami Agencji. Zainteresowany podkreślił, że pełnomocnictwo to jest znane organom Agencji, bowiem informacja o nim uwidoczniona jest w systemie ZSZiK – w Krajowym systemie ewidencji producentów i ewidencji gospodarstw rolnych. Strona zaznaczyła, iż wspomniane pełnomocnictwo jest respektowane przez organy Agencji, na dowód czego dołączyła do odpowiedzi na wezwanie kserokopie trzech pism, adresowanych do B.G. jako pełnomocnika T.G..
Organ wyższego stopnia uznał, że odpowiedź na wezwanie nie usunęła stwierdzonego braku formalnego, wobec czego – postanowieniem opisanym w sentencji niniejszego wyroku – stwierdził niedopuszczalność odwołania, ponieważ wniosła je osoba nieuprawniona.
II
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu T.G. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora ARiMR w całości i o zasądzenie kosztów. W ocenie skarżącego, orzeczenie to narusza prawo.
III
W odpowiedzi strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
IV
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów ad-ministracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia, które – jak w rozpoznawanym przypadku – kończą to postępowanie (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji admini-stracyjnej i postanowienia, które dotknięte są co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż zaskarżone postępowanie nie mogło być utrzymane w obrocie prawnym, z następujących powodów.
V
Normatywnej podstawy dla stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wniesionego w okolicznościach przedstawionych w I części niniejszego uzasadnienia upatruje organ odwoławczy w unormowaniu przyjętym w art. 134 k.p.a. Przepis ten nie mógł mieć jednak w sprawie zastosowania (z przyczyn podmiotowych, jak twierdzi organ). W realiach tej konkretnej sprawy nie można było bowiem zasadnie przyjąć, że odwołanie złożyła osoba do tego nieuprawniona.
Uwagi Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR uszła mianowicie jedna, ale za to decydująca okoliczność. Organ wyższego stopnia przeszedł mianowicie do porządku nad treścią oświadczeń, pomieszczonych w dwóch ostatnich akapitach pisma skarżącego, datowanego na dzień [...] lutego 2015 r., stanowiącego jego (strony) odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania złożonego przez B.G. (w charakterze pełnomocnika skarżącego).
W przedostatnim akapicie pisma, o którym mowa, zainteresowany "podtrzymał" wszak i "potwierdził" dokonane w 2005 r. "zgłoszenie" pełnomocnika w osobie B.G., podając jednocześnie adres do korespondencji z pełnomocnikiem. Stosownie do art. 65 § 1 k.c., oświadczenia woli należy tłumaczyć z uwzględnieniem – między innymi – okoliczności, w jakich zostało złożone. Uwzględniając taką regułę interpretacyjną, skład orzekający Sądu uważa, iż passusu zawartego w obecnie analizowanym fragmencie pisma skarżącego, nie sposób rozumieć inaczej, jak jego jednostronne oświadczenie woli, mocujące B.G. do reprezentowania strony także w niniejszej sprawie. Sąd stwierdza w konsekwencji, że oświadczenie pomieszczone w przedostatnim akapicie rozważanego pisma, usunęło w istocie brak formalny, którego dopatrzył się pierwotnie organ odwoławczy.
Gdyby nawet uznać, że w sprawie nie doszło do wyeliminowania wspomnianego uchybienia formalnego, bo z przedstawionej dopiero co wypowiedzi nie wynika jednoznacznie, bez wsparcia się zasadami wykładni z art. 65 k.c., że skarżący ustanowił pełnomocnika, nie można było absolutnie pomijać sensu wypowiedzi strony, zawartej w ostatnim akapicie pisma z dnia [...] lutego 2015 r., w której twierdzi ona, że odwołanie z dnia [...] stycznia 2015 r. (a także sam wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r.) wniósł sam zainteresowany, a przy tej czynności reprezentował go pełnomocnik.
Skoro dopiero po tym stwierdzeniu został złożony podpis skarżącego trzeba było przyjąć, iż odwołanie zostało złożone przez samego skarżącego, a więc podmiot przede wszystkim do tego uprawniony, co wykluczało możliwość posłużenia się w sprawie rozwiązaniem przyjętym w art. 134 k.p.a.
V
Nieuzasadnione zastosowanie w sprawie art. 134 k.p.a. pozbawiło w istocie stronę prawa do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, co – z oczywistych powodów – mogło mieć przesądzający wpływ na wynika sprawy. Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., Sad był zobligowany do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości (pkt I wyroku).
O kosztach postępowania (pkt II) orzeczono kierując się dyspozycją art. 200 tej samej ustawy.