Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Starosty K. (dalej: strona, skarżący) jest postanowienie z dnia[...] października 2019 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ II instancji, DIAS, Dyrektor IAS) nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.(dalej: NUS, organ I instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w sprawie obciążenia skarżącego kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Starostę Powiatu K. w dniu [...] grudnia 2018 r., nr [...], na kwotę [...] zł.
Jak wynika z akt, organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec I.D., na podstawie ww. tytułu wykonawczego, obejmującego nieuiszczoną opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. W celu wyegzekwowania należności organ dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę przysługującego zobowiązanemu. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu uznano za doręczone w trybie art. 44 k.p.a.
Pomimo podjętych czynności organ nie wyegzekwował zaległości objętych tytułem wykonawczym, ponieważ nie udało się ustalić żadnych składników majątkowych, które pozwoliłyby na skuteczną egzekucję. W konsekwencji postanowieniem z dnia[...] maja 2019 r., nr [...] organ egzekucyjny umorzył prowadzoną egzekucję z uwagi na jej bezskuteczność.
W uzasadnieniu wskazał, że zajęcie wynagrodzenia za pracę okazało się nieskuteczne, z uwagi na to, że zobowiązany otrzymywał minimalne wynagrodzenie, które nie podlega egzekucji. Zobowiązany nie ma prawa własności i prawa użytkowania wieczystego do jakiejkolwiek nieruchomości, nie posiada rachunków bankowych, jest zgłoszony do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego przez pracodawcę, nie pobiera świadczeń, nie jest płatnikiem składek, jest właścicielem motoroweru.
W dniu[...] sierpnia 2019 r. NUS wydał postanowienie, w którym określił koszty prowadzonej egzekucji na kwotę [...] zł i obciążył tymi kosztami skarżącego.
W zażaleniu na postanowienie strona zarzuciła błędne zastosowanie art. 64e § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz: u.p.e.a.). w sytuacji, gdy prowadzona egzekucja wykazała całkowitą nieściągalność po stronie zobowiązanego oraz w sytuacji, gdy obciążenie skarżącego kosztami egzekucji będzie niewątpliwie godzić w interes gospodarczy Powiatu.
Zaskarżonym postanowieniem DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS. Organ omówił przepisy art. 64, art. 64c § 4 u.p.e.a. W ocenie DIAS w sprawie bezsporne jest, że organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych obligujących do naliczenia kosztów egzekucyjnych zgodnie z art. 64 § 1 i 6 u.p.e.a. Przypomniał, że obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w § 1 i 6 powstaje za zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej wierzytelności z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu (art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a.). Podkreślił, że NUS umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na brak składników majątkowych, do których można byłoby skierować egzekucję. Rozstrzygnięcie to nie było kwestionowane.
Następnie organ egzekucyjny naliczył koszty egzekucyjne i obciążył skarżącego tymi kosztami. W ocenie DIAS nie budzi wątpliwości fakt, że organ egzekucyjny miał podstawy do zastosowania tego trybu. Skoro egzekucja nie mogła być już kontynuowana, a pozostały niezaspokojone koszty egzekucyjne (umorzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło z uwagi na stwierdzoną bezskuteczność egzekucji) w pełni uprawnionym było zwrócenie się do skarżącego o pokrycie należnych kosztów.
Końcowo DIAS wskazał, że realizując zalecenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt SK 31/14) w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dokonano zmian regulacji dotyczącej kwestii kosztów egzekucyjnych. Zmiany te zostały opublikowane w dniu 19 sierpnia 2019 r. w ustawie z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 poz. 1553). Przepisy te nie weszły jednak jeszcze w życie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia albo o jego uchylenie, zarzucając:
- 1. oparcie przez organ zaskarżonego postanowienia na przepisach prawa materialnego tj. art. 64 § 1 pkt 3 i art. 64 § 6 u.p.e.a., uznanych na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 za niezgodne w zakresie w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne oraz maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej – z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji;
- 2. w nawiązaniu do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazanego w pkt 1, niezastosowanie przez organ zasady współmierności i miarkowania wysokości wymierzonej opłaty za dokonane czynności egzekucyjne i wysokości opłaty manipulacyjnej w stosunku do niewielkiego nakładu pracy organu egzekucyjnego w toku egzekucji, niskiego stopnia skomplikowania czynności egzekucyjnych oraz wobec faktu całkowitej nieefektywności tych działań, co było przyczyną umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo stwierdził, że uwzględniając wytyczne Trybunału Konstytucyjnego dokonano zmian regulacji dotyczącej kwestii kosztów egzekucyjnych, jednak przepisy te nie weszły jeszcze w życie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga okazała się uzasadniona.
Spór w sprawie dotyczy oceny zasadności obciążenia strony kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości ustalonej przez organ egzekucyjny.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że organ egzekucyjny w toku prowadzonej egzekucji dokonał czynności egzekucyjnych oraz że egzekucja okazała się bezskuteczna. Za czynność w postaci doręczenia stronie odpisu tytułu wykonawczego naliczono opłatę manipulacyjną w wysokości 983,12 zł na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. W celu wyegzekwowania należności dokonano zajęcia wynagrodzenia za pracę. Organ na podstawie art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a. pobrał z tytułu tej czynności opłatę egzekucyjną w wysokości 3.977,48 zł.
Zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 64 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty w następującej wysokości, z zastrzeżeniem art. 64d: za zajęcie wynagrodzenia za pracę - 4% egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 2 zł 50 gr.
Z przepisu art. 64 c § 1 u.p.e.a. wynika, że opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64 a wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Wskazać przy tym należy, że w sprawie prawidłowo zastosowano regulację art. 64c § 4 u.p.e.a., skoro - w związku z brakiem majątku po stronie zobowiązanego, z którego można było przeprowadzić egzekucję organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzi natomiast do jego zakończenia i utraty możliwości uzyskania kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego, jeżeli wcześniej nie zostały one wyegzekwowane (co w sprawie miało miejsce). Po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, dotyczącego należności pieniężnych, organ egzekucyjny nie posiada już bowiem, w stosunku do zobowiązanego, wierzytelności o zapłatę kosztów egzekucyjnych, wobec czego nie może ich od niego ściągnąć, co czyni zasadnym obciążenie tymi kosztami wierzyciela.
Skoro w sprawie koszty egzekucyjne były związane m.in. z zajęciem wynagrodzenia za pracę, Sąd stwierdził, że treść art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie pozostawia wątpliwości, że opłata egzekucyjna może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. W analizowanym przepisie ustawodawca nie zawarł przyzwolenia na pobieranie stosownych opłat egzekucyjnych także wówczas, gdy dojdzie do zajęcia wynagrodzenia za pracę, ale egzekucja okaże się niemożliwa z uwagi na to, że zobowiązany otrzymywał wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, które jest zwolnione od zajęcia. W myśl art. 72 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi.
Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Jeżeli więc, całość wynagrodzenia dłużnika jest zwolniona z egzekucji (a tak było w stanie faktycznym sprawy badanej przez Sąd), w myśl wspomnianego przepisu nie dochodzi do zajęcia wynagrodzenia za pracę. W konsekwencji, nie sposób mówić o powstaniu opłaty za zajęcie wynagrodzenia za pracę, w rozumieniu art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a., której wysokość, jako koszt egzekucyjny byłaby "przenoszona" na wierzyciela na podstawie art. 64c § 4 tej samej ustawy. Wyłącznie faktyczne zajęcie wynagrodzenia za pracę uzasadnia bowiem naliczanie wspomnianej wcześniej opłaty (por. wyroki NSA z 3 marca 2017 r., II FSK 579/15, z 10 kwietnia 2018 r., II FSK 914/16, WSA we Wrocławiu z 6 lutego 2020 r., III SA/Wr 517/19, wyrok WSA w Gliwicach z 25 marca 2020, I SA/Gl 1633/19).
W sprawie - orzekające w obu instancjach - organy administracji błędnie przyjęły stanowisko odmienne od reprezentowanego wyżej przez Sąd, co było jedną z przyczyn uchylenia wydanych przez nie postanowień.
Niezależnie od powyższego, Sąd zauważył, że obie strony postępowania odwołują się do wyroku TK z 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14), formułując jednak
- - w oparciu o ten wyrok - odmienne wnioski.
Zdaniem organu ustalenie kosztów postępowania egzekucyjnego było zgodne z obowiązującymi przepisami, ponieważ zmiana regulacji dotyczących kosztów egzekucyjnych będąca wynikiem wyroku TK z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 nie weszła jeszcze w życie.
Natomiast strona stoi na stanowisku, że przepisy dotyczące naliczenia kosztów egzekucyjnych zostały uznane przez TK za niezgodne z Konstytucją RP (wyrok z dnia 28 czerwca 2016r. sygn. akt SK 31/14). W ocenie skarżącego, organ błędnie naliczył koszty egzekucyjne oraz opłaty manipulacyjne. Nie zastosował zasady współmierności i miarkowania wysokości wymierzonej opłaty za dokonane czynności egzekucyjne i wysokości opłaty manipulacyjnej w stosunku do niewielkiego nakładu pracy organu egzekucyjnego w toku egzekucji, niskiego stopnia skomplikowania czynności egzekucyjnych oraz wobec faktu całkowitej nieefektywności tych działań.
W ocenie Sądu w sprawie uzasadnione są zarzuty nieuwzględnienia przez organ wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14 (Dz.U.2016.1244). W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in., że: art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne i opłaty manipulacyjnej jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji.
W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny (pkt 4.3.) wskazał, że nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. W tym sposobie określania wysokości danin publicznych, uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty, co do zasady nie bierze się pod uwagę sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji. Tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań w konkretnej egzekucji. Jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna. W tym zakresie ustawodawca ma bowiem znaczną swobodę regulacyjną. Z samej też istoty opłat wynika, że nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego.
Swoboda ustawodawcy, jak wyjaśnił Trybunał, określania wysokości opłat nie jest jednak nieograniczona. Problematyka wysokości opłat w egzekucji jest bowiem nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Bez wątpienia wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna opłat w egzekucji powinna polegać na uzyskaniu częściowego przynajmniej zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu. Istotne jest jednak zachowanie przez ustawodawcę racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za których podjęcie opłaty te zostały naliczone. W przeciwnym razie rola tych opłat sprowadza się do swoistej kary z tytułu niewykonania określonego obowiązku, co jest niespójne z podstawowym celem postępowania egzekucyjnego, za który należy uznać wykonanie przez dłużnika ciążącego na nim obowiązku.
Trybunał stwierdził, że brak określenia górnej granicy opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w wypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite wręcz zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy podmiotu obciążonego kosztami stają się jedynie sankcją pieniężną. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej z wyznaczoną górną jej granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu limituje kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością.
Trybunał wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym stają się więc obciążeniem podatkowym. Regulacje zawarte w zaskarżonych normach prawnych są nieadekwatne do podstawowego celu postępowania egzekucyjnego. Ze względu na brak określenia maksymalnych wysokości opłaty wymienionej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, opłaty te realizują w nadmiernym stopniu funkcję represyjną. W pkt 5 uzasadnienia wyroku Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił skutki tego wyroku i wskazał, że dla właściwej jego realizacji w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie.
Należy zauważyć, że jakkolwiek przedmiotowy wyrok bezpośrednio odnosi się do art. 64 § 1 pkt 4 oraz § 6 u.p.e.a., to nie ulega wątpliwości, że przeprowadzona w nim analiza instytucji kosztów postępowania egzekucyjnego oraz zakres ingerencji ustawodawcy przy ich określaniu winny być uwzględnione przy interpretacji pozostałych przepisów art. 64 § 1, których wysokość określona jest stosunkowo. Są to te same problemy, które doprowadziły do stwierdzenia przez Trybunał niezgodności przepisu ustawy ze standardami konstytucyjnymi, tj. określenia maksymalnej wysokości tych opłat.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że określając kwotę kosztów egzekucyjnych, na które składa się opłata manipulacyjna oraz opłata za zajęcie wynagrodzenia za pracę organ w żaden sposób nie odniósł się do kwestii adekwatności wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych względem poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, poniesionego nakładu pracy przy egzekwowaniu należności, nie rozważył, czy została zachowana racjonalna zależność między ustaloną wysokością opłat a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone, tak aby opłaty nie stały się swoistą sankcją pieniężną. Organ pominął zatem te argumenty, które zadecydowały o niekonstytucyjności zastosowanych przepisów, jeżeli uwzględnić czasochłonność, stopień skomplikowania podejmowanych czynności, konieczny nakład pracy organu egzekucyjnego. Powstała zatem uzasadniona wątpliwość, czy ustalone koszty egzekucyjne na podstawie stawek procentowych wskazanych w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przystają do wzorców konstytucyjnych wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji.
Stosownie do art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, chyba, że Trybunał określi inaczej (art. 190 ust. 3). Powołany wyrok został opublikowany 16 sierpnia 2016 r., a zaskarżone postanowienia noszą datę: 23 sierpnia 2019 r. i 1 października 2019 r. Do dnia wydania postanowień przez organy obu instancji nie zostały wdrożone rozwiązania legislacyjne, które stanowiłyby wykonanie wskazań wynikających z tego wyroku. Należy podzielić stanowisko organu, że ani organ ani Sąd nie może wyręczyć ustawodawcy w zmianie przepisów. Dopóki zatem ustawodawca w uwzględnieniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie określi maksymalnej wysokości opłaty egzekucyjnej, opłaty manipulacyjnej i wysokości innych opłat egzekucyjnych, organy stosujące prawo muszą tak określać wysokość kosztów egzekucyjnych, aby nie można było zarzucić im naruszenia standardów określonych w wyroku TK.
Zawarte w uzasadnieniu wyroku wywody nakazują kierować się przy stosowaniu przepisów uznanych za niekonstytucyjne w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej, tymi przepisami Konstytucji, które Trybunał powołał jako wzorzec konstytucyjności.
Nakaz bezpośredniego odwołania się do Konstytucji obowiązuje nie tylko Sąd, ale także organy państwa, działające na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Konieczność uwzględniania przez organy skutków jakie dla możliwości zastosowania uznanych za niekonstytucyjne przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 ustawy egzekucyjnej ma wyrok TK w sprawie SK 31/14, potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 3802/18, z 27 września 2016 r. sygn. akt II FSK 2066/14, z 8 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1021/16, z 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1484/15 oraz wyroki WSA z 28 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 1108/19, z 27 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 634/18, z 7 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 508/18, z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 958/17; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ponownie prowadzonym postępowaniu, organ mimo braku interwencji ustawodawcy, winien ocenić czy ustalone koszty egzekucyjne na podstawie stawek procentowych wskazanych w przepisach u.p.e.a. przystają do wzorców konstytucyjnych wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. Organ winien zatem uwzględnić, czy wysokość kosztów egzekucyjnych, jest adekwatna w znaczeniu wskazanym przez Trybunał do poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych oraz czy pozostaje w związku z efektywnością egzekucji.
W opinii Sądu, w realiach rozpatrywanej egzekucji, nie wykazano związku między czynnościami organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat.
Mając na uwadze powyższe, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postanowił zgodnie z art. 200 zasądzając je w kwocie 100 zł (wpis od skargi).