Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w L. przeprowadzili czynności kontrolne w zakresie przestrzegania przepisów prawa regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych w lokalu użytkowym [...], ul. R. S. [...],[...]-[...] L. W momencie rozpoczęcia czynności kontrolnych w miejscu kontroli nie było R. i E. P. W wyniku kontroli stwierdzono, że pod ww. adresem znajdują się m. in. urządzenia do gier [...] bez nr, [...] bez nr, [...] bez nr, [...] bez nr oraz [...] bez nr. Urządzenia te nie posiadały trwale naniesionych numerów rejestracji nadanych przez ministra finansów lub naczelnika urzędu celnego.
Około godz. 11.30 do kontrolowanego lokalu przybyli R. P. (skarżący) i E. P., którzy odmówili okazania dokumentów tożsamości i oświadczyli, że są właścicielami kamienicy mieszczącej się pod adresem ul. R. S. [...],[...]-[...] L. Funkcjonariusze ustalili, że ww. nie posiadają koncesji na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych (kasyna gry) w tej lokalizacji. Kontrolującym nie okazano również decyzji Ministra Finansów, o której mowa w art. 2 ust. 6 u.g.h.. W wyniku oględzin kontrolujący stwierdzili, że ww. urządzenia przymocowane były do ścian lokalu. Posiadały cechy konstrukcyjne typowe dla automatów do gier: zamontowane w obudowie monitory, przyciski sterujące, akceptory banknotów i monet, rynienki na wypłacane pieniądze, zamki zabezpieczające dostęp do wnętrza i zamki/gniazda na klucze serwisowe. Posiadały przewody elektryczne, którymi podłączone były do gniazd elektrycznych i były włączone.
Na włączonych urządzeniach wyświetlały się ekrany startowe z ikonami wyboru gier lub demo gier i elementy gry - wirtualne walce z symbolami oraz wyświetlacze elektroniczne - liczniki. W związku z tymi ustaleniami kontrolujący powzięli podejrzenie, że w lokalu może być prowadzona działalność w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych i podjęli próbę uruchomienia urządzeń. W ramach prowadzonych oględzin stwierdzono, że automaty są przymocowane do ściany. Ustalono, że na korytarzu znajdują się skrzynki z bezpiecznikami. Po ich włączeniu urządzenia zostały ponownie uruchomione. W wyniku przeprowadzenia eksperymentów stwierdzono, że przebieg gier na wszystkich pięciu urządzeniach jest co do zasady taki sam, jak opisano w protokole (nr [...]). Kontrolujący ustalili, że włączenie funkcji Autostart powodowało uruchamianie i rozgrywanie kolejnych gier samoczynnie, bez udziału i ingerencji gracza.
Gracz nie miał żadnego wpływu na moment uruchomienia i zakończenia gry i na jej wynik, co potwierdza losowy charakter gier. Ponadto gracz, kończąc w wybranym przez siebie momencie grę, mógł punkty zgromadzone w trakcie gry wypłacić w formie pieniężnej, bezpośrednio z urządzenia, jako wygrane pieniężne. Podsumowując kontrolujący stwierdzili min., że po zakredytowaniu urządzeń za pomocą akceptorów pieniędzy uzyskiwano punkty, które następnie wykorzystywane były w prowadzonych grach, jako stawka za grę. Za każdą rozegraną grę pobierana była stawka za udział w jednej grze w wysokości ustawionej przez gracza, stanowiąca jednocześnie opłatę gracza za udział w grze. W grze nie zaobserwowano elementów zręcznościowych, takich które miałyby wpływ na wynik poszczególnych gier. Z zasady działania urządzenia, jak też z przebiegu przeprowadzonych gier wynika, że gracz nie miał wpływu na przebieg poszczególnych gier, jak też na ich wynik, a o uzyskanej wygranej lub przegranej (o wyniku gry) decydował przypadek, więc przeprowadzone w trakcie eksperymentu gry miały charakter losowy lub co najmniej zawierały element losowości.
Możliwe było uzyskanie w trakcie gry wygranych rzeczowych, o których mowa w art 2 ust. 4 u.g.h., w postaci punktów, za które gracz miał możliwość przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze oraz rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej uzyskanej w poprzedniej grze. Urządzenia były technicznie przystosowane do wypłaty środków pieniężnych. Zgromadzone w trakcie gry punkty po zakończeniu gry wypłacane były w formie pieniędzy bezpośrednio z urządzenia, możliwe więc było uzyskanie w trakcie gry wygranych pieniężnych, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Z czynności sporządzony został protokół kontroli doraźnej (nr [...]). Lokal, nie był kasynem w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 litera a u.g.h.
W dniu [...] grudnia 2016 r. (pismo [...]) pozyskano materiał dowodowy z prowadzonego równolegle postępowania karnego skarbowego, w postaci protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze świadka z [...] marca 2016 r., który zeznał, że "automaty, które zostały zatrzymane przez funkcjonariuszy UC w L. [...] sierpnia 2015 r. i były zainstalowane przy ul. R. S. [...] w L. stanowią wyłącznie moją własność. Automaty te kupiłem w 2015 r. ok. 10 dni przed ich zainstalowaniem w w/w lokalu. Zakupiłem je na giełdzie w L. od nieznanej mi osoby. Ich zakupu dokonywałem kilka razy. Na zakupione przez mnie automaty w chwili obecnej nie posiadam dokumentów zakupu, w postaci rachunków, faktur bądź też umów sprzedaży. Zakupione przeze mnie automaty były uszkodzone. Ich naprawy, o ile była to drobna naprawa dokonywałem sam. Na zakupione części nie posiadam dokumentów. Poważniejsze naprawy zlecałem innym osobom.
Na ich naprawę nie posiadam dokumentów. Automaty kupowałem od prywatnej osoby. Klucze do automatów posiadam i wyrażam zgodę na ich dobrowolne przekazanie do prowadzonej sprawy. Nadzór nad urządzeniami sprawowałem]ja sam osobiście w ramach tego nadzoru dokonywałem ich włączenia, wyłączania. (...) Automaty kupiłem w celu prowadzenia działalności"). Mając powyższe na uwadze, organ I instancji uznał, że podmiotem urządzającym gry hazardowe [...] sierpnia 2015 r. w miejscu wskazanym w protokole kontroli, był skarżący. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. (nr [...]) wszczął postepowanie, a postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. do postępowania włączono min. protokół kontroli doraźnej z [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) wraz z załącznikami, opinię mgr inż. R. R. biegłego sądowego z informatyki, telekomunikacji i automatów do gier Sądu Okręgowego w C. z [...] maja 2016 r. wraz z jej uzupełnieniem z [...] czerwca 2016 r. dot. sygn. akt [...] oraz pismo z [...] grudnia 2016 r. wraz z kopią protokołu przesłuchania skarżącego z [...] marca 2016 r. w charakterze świadka.
Postanowieniem z [...] stycznia 2017r. (nr [...]) poinformowano skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 200 § 1 Op. i wyznaczono siedmiodniowy termin na zapoznanie się i wypowiedzenie w zakresie zebranego materiału dowodowego. W dniu [...] lutego 2017 r. skarżący w siedzibie UC w L., zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym i wnioskował o dołączenie do niego: poprzedniej umowy najmu lokalu z [...] września 2014 r. (w celu udokumentowania, że lokal przy ulicy R.- S. [...] jest przedmiotem wynajmu) oraz pisma z [...] lutego 2017 r, w którym odwołał swoje wcześniejsze zeznania z [...] marca 2016 r. dot. prawa własności automatów, uzasadniając "fałszywe samooskarżenie" naciskiem osób trzecich i tym samym obawą o swoje zdrowie i zdrowie swoich najbliższych, (cyt. "Dokonałem tego pod wpływem organizatorów gier. Sugerowano abym "wziął to na siebie, jeśli nie chcę mieć problemów". Obawiałem się o bezpieczeństwo swoje i swojej rodziny a także o nieruchomość, w której były te gry urządzane.
Nie spodziewałem się, że konsekwencją takich zeznań mogą być oskarżenia i kary. Teraz w obliczu grożących mi dużych kar postanowiłem zeznać prawdę na temat prawdziwych organizatorów gier. "). Skarżący stwierdził, że wprawdzie z żoną są właścicielami nieruchomości, w której znajduje się kontrolowany lokal, ale nie jest urządzającym i prowadzącym gry hazardowe, gdyż lokal ten był przedmiotem najmu i to najemca winien być stroną w tym postępowaniu.
W piśmie z [...] lutego 2017 r. skarżący powołał się na dołączoną kopię umowy najmu z [...] maja 2015 r. zawartą pomiędzy E. P., zam. ul. L. [...] w L. (Wynajmujący - żona skarżącego, lokal stanowi przedmiot współwłasności E. i R. P.), a K. M., zam. ul. K. [...] w S. [...] (Najemca). Z zapisów ww. umowy wynika, że przedmiotem najmu jest lokal o powierzchni [...] m2 znajdujący się w L., R. – S.[...]. Wynajmowana nieruchomość wykorzystywana będzie przez Najemcę wyłącznie na cele użytkowe. Do umowy skarżący załączył również kserokopię rachunku z [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]), wystawionego na nazwisko K. M. zam. ul. K.[...], [...]-[...] S. tytułem czynszu za najem lokalu za sierpień, R.- S.[...], w kwocie [...] zł (dokument podpisany tylko przez wystawcę rachunku) oraz kserokopię przelewu bankowego do Urzędu Skarbowego w L. tytułem [...] w kwocie [...] zł.
W toku prowadzonego postępowania organ I instancji zwrócił się do UC w K. o pomoc prawną w przesłuchaniu w charakterze świadka K. M., zam. ul. K. [...] w S. widniejącego na ww. umowie najmu z [...] maja 2015 r. W odpowiedzi pismem z [...] sierpnia 2017 r. (nr [...] r.) Naczelnik S. Urzędu Celno-Skarbowego w K. poinformował, że ww. czynności przesłuchania K. M. nie zostały przeprowadzone z uwagi na fakt niepodjęcia przez niego korespondencji. Ponadto funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w S. ustalili, że pod ww. adresem K. M. jest osobą nieznana, jak również nie ustalono aktualnego miejsca jego pobytu. J. P. (osoba zamieszkująca obecnie w S., przy ulicy K.[...]) oświadczył w obecności funkcjonariuszy, że od 4 lat zamieszkuje pod ww. adresem i mężczyzna o personaliach. K. M. jest mu nieznany.
W odpowiedzi na liczne wnioski dowodowe skarżącego (przesłuchanie najemcy lokalu i osób z nim współpracujących (pismo z [...] sierpnia 2017 r.); przesłuchanie osób pracujących w lokalu oraz uczestników gier na automatach, na okoliczność ustalenia osób zajmujących się serwisem automatów oraz wypłatą wygranych" (pismo z [...] stycznia 2018 r.); "ustalenie danych personalnych i adresowych oraz przesłuchanie osoby o nazwisku M. lub M., obywatela U. (pismo z [...] maja 2018 r.) - organ I instancji prowadził korespondencję ze skarżącym dotyczącą wskazania osób oraz ich danych, których zeznania mogłyby potwierdzić wyjaśnienia złożone przez niego w piśmie z [...] lutego 2017 r. Brak odpowiedzi na wysyłane wezwania uniemożliwił organowi I instancji skuteczne zweryfikowanie wyjaśnień złożonych przez skarżącego w piśmie z [...] lutego 2017 r. i uznanie ich za wiarygodne.
Natomiast umowa Najmu (nr [...]), o której dołączenie w [...] lutego 2017r. do akt sprawy zawnioskował skarżący, została zawarta w L. [...] września 2014 r. pomiędzy E.P., jako Wynajmującym, a "A" Sp. z o.o., ul. W.[...], [...]-[...] K., jako Najemcą. Przedmiotem tej umowy, było wynajęcie najemcy przez wynajmującego około 3 m2 w lokalu położonym w L.. R.[...], będącego we władaniu wynajmującego, w celu umiejscowienia elektronicznych urządzeń zabawowych. W punkcie 4 tej umowy najemca oświadczył, że urządzenia wstawione do. lokalu na podstawie umowy, stanowią jego wyłączną własność, a w punkcie 5, że działalność prowadzona przez niego na urządzeniach, o których mowa powyżej jest całkowicie zgodna z prawem, a wszelkie ewentualne konsekwencje prawne prowadzenia przedmiotowej działalności obciążać będą najemcę. Pismem z [...] listopada 2017 r. (nr [...]) celem wyjaśnienia kwestii związanej z umową Najmu ([...]), Naczelnik D. Urzędu Celno-Skarbowego w W. wezwał "A" Sp. z o.o. ul. W.[...],[...] –[...] K. do potwierdzenia faktu jej zawarcia [...] września 2014 r. z E. P.,jako Wynajmującym, dotyczącej 3 m2 w lokalu położonym w L. ul. R.[...], a także udzielenia informacji w zakresie rozwiązania umowy. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania, pozostało ono bez odpowiedzi.
Z uwagi na fakt powołania się skarżącego na dwie umowy (z [...] maja 2015r. oraz z [...] września 2014 r.) organ I instancji dokonał ich analizy i doszedł do przekonania, że umowa bez numeru z 8 maja 2015 r. jest późniejsza, zatem jej zawarcie jest bardziej zbliżone (adekwatne) do daty kontroli, jednocześnie dotyczy całego lokalu. W tej sytuacji postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. (nr [...]) ponownie, poinformowano skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 200 § 1 Op i wyznaczono siedmiodniowy termin na zapoznanie się i wypowiedzenie w zakresie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi skarżący powołał się na własne zeznania złożone do protokołu przesłuchania [...] lutego 2017 r., podczas którego odwołał swoje poprzednie zeznania z [...] marca 2016 r., podkreślając, że złożył je (wówczas) pod przymusem i groźbami ze strony osób organizujących w jego lokalu gry hazardowe.
W związku z tym na podstawie art. 188 Op. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu "poprzez ustalenie osoby bądź osób będących właścicielami automatów poprzez przesłuchanie najemcy lokalu i osób z nim współpracujących jak również powołanie biegłego z zakresu grafołogii w celu ustalenia osoby składającej podpis na umowie najmu", podkreślając, że czynności te przyczynią się do zebrania dodatkowych dowodów i rzetelnego wyjaśnienia sprawy (do kwestii tych organ odniósł się w decyzji.
Postanowieniem z [...] listopada 2017 r. (nr [...]) Naczelnik D. Urzędu Celno-Skarbowego w W. włączył do akt sprawy Wyrok Sądu Rejonowego w L. Wydział II Karny z [...] lipca 2017 r. sygn. akt [...] pozyskany z prowadzonego równolegle postępowania karnego skarbowego (sygn. Akt[...]). W dniu [...] grudnia 2017 r. do Naczelnika D. Urzędu Celno-Skarbowego w W. wpłynął datowany na [...] grudnia 2017 r, wniosek skarżącego o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej i o wydanie na podstawie art. 189f k.p.a decyzji o odstąpieniu od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. W uzasadnieniu skarżący powołał się na ustawę z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy k.p.a. oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), argumentując to wprowadzonymi do k.p.a przepisami dotyczącymi administracyjnych kar pieniężnych w szczególności na regulację zawartą w art. 189f "organ administracji w dwóch przypadkach obligatoryjnie wydaje decyzję o odstąpieniu od wymierzenia kary i poprzestaje na udzieleniu pouczenia tj. gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała zachowania, które naruszało prawo, oraz gdy strona za to samo zachowanie została już ukarana.
Niewątpliwie wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z [...] lipca 2011 r. skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Wprawdzie zgodnie z art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Op., jednakże aspekt regulacji dotyczącej kar w postaci odstąpienia od nałożenia kary nie został objęty regulacją ww. ustawy odrębnej, a zatem zastosowanie znajdą odpowiednie przepisy k.p.a., w tym przypadku art. 189/§ 1 pkt 2 k.p.a."
Ustosunkowując się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, pełnomocnik skarżącego w piśmie z [...] stycznia 2018 r. na wstępie podniósł, iż organ prowadzący postępowanie nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a). Ponadto pełnomocnik zarzucił organowi wielokrotne naruszenie obowiązku rozważenia składanych przez skarżącego oświadczeń i wniosków, pozostawiając je bez odpowiedzi. Zebrane dowody, które organ przywoływał w niektórych postanowieniach w żaden sposób nie wykazują naruszenia przez niego art. 89 u.g.h.
Ponadto z protokołu z czynności kontrolnych z 18 sierpnia 2015 r. nie wynika, że to skarżący urządzał gry hazardowe w lokalu własnościowym a będącego przedmiotem najmu. Kontrolujący nie zastali przecież skarżącego w lokalu, nie przesłuchali świadków zdarzenia tj. obsługi lokalu oraz uczestników gier na automatach, na okoliczność ustalenia osób zajmujących się serwisowaniem automatów oraz wypłatą wygranych. Dlatego też pełnomocnik wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego o przesłuchanie osób pracujących w lokalu oraz odwiedzających w tamtym czasie salon gier. Według pełnomocnika wyrok II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w L. z [...] lipca 2017 r., sygn. Akt [...], nie może stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym, bo wyrok zapadł na pierwszej rozprawie na wniosek oskarżonego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Końcowo pełnomocnik wniósł o obligatoryjne odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
Naczelnik D. Urzędu Celno-Skarbowego pismem z [...] lutego 2018 r. wezwał skarżącego o wskazanie z imienia i nazwiska wraz z adresem zamieszkania pracowników obsługi lokalu użytkowego[...], mieszczącego się na ul. R. S. [...] w L., które wg ww. pisma pełnomocnika, powinni zostać przesłuchani w charakterze świadka. W odpowiedzi pełnomocnik stwierdził, że jego "klient nie jest w sianie wskazać z imienia i nazwiska pracowników obsługi lokalu użytkowego [...] w L., gdyż nie byli to jego pracownicy, a on sam nie był uprawniony do legitymowania osób zatrudnionych przez najemcę lokalu".
Jednocześnie wskazał, że skarżący będzie czynił starania zmierzające do ustalenia personaliów pracujących przy obsłudze automatów do gier, wniósł o przedłużenie terminu do wskazania danych ww. świadków o kolejne 7 dni. Naczelnik D. Urzędu Celno-Skarbowego w. W. pismem z [...] marca 2018 r. wyznaczył dodatkowy 14- dniowy termin. Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. (nr [...]) ponownie poinformowano skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 200 § 1Op. i wyznaczono siedmiodniowy termin na zapoznanie się i wypowiedzenie w zakresie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi, w piśmie z [...] maja 2018 r, skarżący stwierdził, że organ wydając postanowienie o zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym oraz postanowienie z [...] lutego 2018r. (dot. wyznaczenie nowego terminu zakończenia sprawy) "uniemożliwił mu podjęcie czynności procesowych jak wnoszenie pism, uzupełniania ich treści, dołączania uzasadnień ustnych i pisemnych, uczestniczenia w rozprawie, przysłuchiwania się zeznaniom świadków i biegłych oraz innych stron".
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przez Naczelnika D. Urzędu Celno-Skarbowego obowiązku rozważenia złożonych oświadczeń i wniosków, a w szczególności wniosku pełnomocnika z [...] stycznia 2018 r. o obligatoryjne odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu zgodnie z przyjętą regulacją zawartą w art. 189 f k.p.a. Dodatkowo skarżący zwrócił się z wnioskiem "o ustalenie danych personalnych i adresowych oraz przesłuchanie osoby o nazwisku M. lub M., obywatela U.. W wyniku zebranych informacji udało się ustalić, że właścicielem automatów do gier była osoba mówiąca w języku polskim z akcentem rosyjskim". Skarżący wnioskował także o "wydanie obligatoryjnej decyzji o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej".
Decyzją z [...] lipca 2018 r. (nr [...]) Naczelnik D. Urzędu Celno-Skarbowego w W. wymierzył skarżącemu karę pieniężna z tytułu urządzania gier na pięciu automatach poza kasynem gry. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2018 r. ([...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. - po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Po przywołaniu przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, organ II instancji stwierdził, że jak wynika z akt sprawy urządzającym gry na automatach był skarżący. Potwierdza to zgromadzony w sprawie materiał w tym m.in.: protokół przesłuchania skarżącego w charakterze świadka z [...] marca 2016 r., niesporny fakt, że lokal użytkowy:[...], ul. R. S.[...], [...]-[...] L., w którym stwierdzono urządzanie gier na automatach należał do skarżącego i jego małżonki. Organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego odnośnie prezentowanej obecnie przez nią wersji "stanu faktycznego" w zakresie "urządzającego" gry.
Organ podkreślił, że [...] lutego 2017 r. skarżący w siedzibie UC w L. wnioskował o dołączenie do zebranego materiału dowodowego: poprzedniej umowy najmu lokalu z [...] września 2014 r., pisma z [...] lutego 2017r., (w którym powołał się na dołączoną do pisma z [...] stycznia 2017 r. kopię umowy najmu z [...] maja 2015 r. zawartą z K. M., na okoliczność potwierdzenia, że lokal mieszczący się przy ul. R.-S. [...] w L., jako przedmiot najmu przez osoby trzecie był miejscem urządzania gier na automatach nie przez skarżącego tylko właśnie przez te osoby. Żądania skarżącego w tym względzie organ uznał za niespójne, a w zakresie uwzględnienia obu wskazanych umów za wzajemnie sprzeczne. Pierwsza z umów (umowa Najmu nr [...] została zawarta w Lubaniu [...] września 2014 r. pomiędzy E. P. (Wynajmującym), a "A" Sp. z o.o., ul. W.[...], [...]-[...] K. (Najemcą). Jej przedmiotem było wynajęcie najemcy przez wynajmującego około 3 m2 powierzchni lokalu.
Zaś umowa najmu z [...] maja 2015 r. zawarta pomiędzy E. P., (Wynajmującym), a K. M., zam. ul K. [...] w S. [...] (Najemcą) dotyczyć miała całego lokalu (o łącznej powierzchni 36 m2). Zatem obie ww. umowy nie mogły obowiązywać jednocześnie. Zdaniem organu II instancji nie można bowiem wynająć części danego lokalu jednej osobie i jednocześnie później wynająć cały lokal innej. W ocenie organu odwoławczego - organ I instancji - priorytetowo potraktował zbadanie umowy, która miała być zawarta, jako chronologicznie ostatnia (przez to aktualna), a nadto dotyczyć miała całego lokalu. To priorytetowe traktowanie drugiej umowy, nie oznacza jednak, że zupełnie zaniechano wyjaśnień w odniesieniu do umowy pierwszej. Odnośnie umowy pierwszej organ I instancji pismem z [...] listopada 2017 r. celem wyjaśnienia kwestii związanej z umową Najmu [...], wezwał "A" Sp. z o.o. ul. W.[...], [...]-[...] K. do potwierdzenia faktu jej zawarcia [...] września 2014 r. z E. P., dotyczącej 3 m2 w lokalu położonym w L. ul. R. [...], a także udzielenia informacji w zakresie rozwiązania umowy.
Pomimo skutecznego doręczenia wezwania [...] grudnia 2017 r., pozostało ono bez odpowiedzi. Odnośnie umowy drugiej, potraktowanej z w/w względów priorytetowo, organ I instancji czyniąc zadość wnioskowi skarżącego o przesłuchanie najemcy lokalu i osób z nim współpracujących zwrócił się do UC w K. o pomoc prawną w przesłuchaniu z prośbą o przesłuchanie w charakterze świadka K. M., zam. ul. K. [...] w S. widniejącego na ww. umowie najmu z [...] maja 2015r. W odpowiedzi pismem z [...] sierpnia 2017 r. Naczelnik S.Urzędu Celno-Skarbowego w K. poinformował, że ww. czynności przesłuchania K. M. nie zostały przeprowadzone z uwagi na fakt niepodjęcia przez niego korespondencji.
Ponadto funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w S. ustalili, że pod adresem: ul. K. [...] w S. K. M. jest osobą nieznaną, jak również nie ustalono aktualnego miejsca jego pobytu. J. P. (osoba zamieszkująca obecnie w S., przy ulicy K. [...] oświadczył w obecności funkcjonariuszy, że od 4 lat zamieszkuje pod ww. adresem i mężczyzna o personaliach K. M. nie jest mu znany). Również w odpowiedzi na liczne wnioski dowodowe skarżącego, a mianowicie: przesłuchanie najemcy lokalu i osób z nim współpracujących (pismo z [...] sierpnia 2017 r.); "przesłuchanie osób pracujących w lokalu oraz uczestników gier na automatach, na okoliczność ustalenia osób zajmujących się serwisem automatów oraz wypłatą wygranych" - (pismo z [...] stycznia 2018r.); "ustalenie danych personalnych i adresowych oraz przesłuchanie osoby o nazwisku M. lub M., obywatela U."- (pismo z [...] maja 2018r.) - organ I instancji prowadził korespondencję ze skarżącym dotyczącą wskazania osób oraz ich danych, których zeznania mogłyby potwierdzić wyjaśnienia złożone przez skarżącego w piśmie z [...] lutego 2017r.
Brak odpowiedzi na wysyłane wezwania uniemożliwił organ I instancji skuteczne zweryfikowanie wyjaśnień złożonych przez skarżącego w piśmie z [...] lutego 2017 r. i uznanie ich za wiarygodne. W tym kontekście za bezzasadne organ II instancji uznał zarzuty skarżącego dot. naruszeń zasad postępowania dot. kwestii zebrania i obiektywnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Organ II instancji podniósł, że skarżący podważając działalność organu, nie przedstawił jednak żadnych wiarygodnych przeciw-dowodów, co winien uczynić w sytuacji gdy podważa już poczynione ustalenia organu bądź podnosi jakąś własną przeciwną tezę. Z akt sprawy wynika jednak, że tożsamość rzekomego najemcy (K. M.) nie została potwierdzona (a są to już ustalenia poczynione nie tylko przez organ I instancji, ale i przy pomocy innego organu Naczelnika S. Urzędu Celno-Skarbowego w K. oraz Komendy Miejskiej Policji w S.. Kserokopia rachunku z [...] sierpnia 2015 r., (nr [...]) wystawionego na nazwisko K. M. zam. ul. K.[...], [...]-[...] S. tytułem rzekomej zapłaty czynszu za najem lokalu za sierpień, w kwocie [...] zł, to dokument podpisany tylko przez wystawcę rachunku (skarżącego).
Ostatecznie skarżący nie jest nawet pewny jak nazywa się jej rzekomy kontrahent - najemca (M. czy M. - prawdopodobnie obywatel U.) i na kolejne wezwania organu I instancji nie był w stanie wskazać, jakie to (konkretnie) osoby, miały zamiast niego, faktycznie urządzać gry na automatach w jego lokalu. Zdaniem organu odwoławczego - takim twierdzeniom skarżącego - trudno dać wiarę, jak również trudno traktować poważnie w tej sytuacji jego oświadczenie wyrażone w piśmie z [...] lutego 2017 r. Organ II instancji nie dał też wiary twierdzeniom, że właściciel lokalu nie wie kto prowadzi działalność w jego lokalu bądź są to osoby mu nieznane i nieidentyfikowalne, i że można wykazać się w tym względzie tak dużym brakiem należytej staranności ani zgodzić się na to, że ten brak mógłby uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej - wobec dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Z akt sprawy nie wynika także, by przełamana już "w obliczu grożących (...) dużych kar" wcześniejsza obawa o zdrowie własne i osób bliskich miała odzwierciedlenie w zgłoszeniu na policję rzekomego faktu wyrażania wobec skarżącego tych gróźb karalnych, przez konkretne (nieokreślone) osoby.
W tej sytuacji organ odwoławczy nie zgodził się, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów: art 122,180 § 1,187 § 1 Op skoro organ podejmował opisane wyżej niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dopuszczając wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i rozpatrując następnie tak zgromadzony materiał dowodowy.
Organ nie zgodził się nadto, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 123 § 1 Op, skoro czterokrotnie na etapie postępowania organu I instancji informowano skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 200 § Op. wyznaczając jej siedmiodniowy termin na zapoznanie się i wypowiedzenie w zakresie zebranego materiału dowodowego, tj. w dniach: 31 stycznia 2017 r., 10 sierpnia 2017 r., 15 stycznia 2018 r. i 27 kwietnia 2018 r. Wobec powyższych działań organu I instancji, organ odwoławczy za bezzasadny uznał nadto zarzut dot. naruszenia przepisów: art. 180 i art. 188 Op w kwestii przeprowadzenia dowodu w przedmiocie ustalenia i przesłuchania kontrahenta skarżącego. Zupełnie niedopuszczalnym było wywodzenie z tych przepisów obowiązku organu w poszukiwaniu kontrahenta skarżącego, którego danych skarżący sam nie zna lub nie chce podać.
Organ odwoławczy przypomniał nadto, że w odwołaniu z [...] lipca 2018 r. skarżący wniósł o przesłuchanie świadków zawarcia umowy najmu z [...] maja 2015 r. w osobach n/w dzierżawców (z zał., n/w umów dzierżawy przedmiotowego lokalu załączonych do odwołania), na okoliczność ustalenia osoby lub osób urządzających gry na zabezpieczonych automatach, tj. o przesłuchanie osób: J. G., zam. ul. K.[...], [...] C.-L., L. W., zam. ul. M.[...], [...] C.-L., G. W., zam. ul.[...], [...] U.. Organ podkreślił, że załączone umowy z ww. osobami były podpisane w dniach: [...] czerwca 2016 r., [...] lipca 2016 r., [...] sierpnia 2016 r, [...] września 2016 r., [...] października 2016 r., [...] listopada 2016 r., [...] grudnia 2016 r., [...] stycznia 2017r., [...] lutego 2017 r., [...] marca 2017 r., natomiast umowa z rzekomym najemcą, K. M., której okoliczności zawarcia miałyby zostać wyjaśnione żądanymi przesłuchaniami, została zawarta wcześniej, w dniu [...] maja 2015 r. Dotyczyła ona wcześniejszego okresu (obejmującego m,in. dzień w/w kontroli).
Brak zatem – zdaniem organu II instancji - związku między tą umową, a umowami późniejszymi. Tę pierwszą i te następne umowy, podpisywały inne osoby i dotyczyły one innych okresów najmu. Skarżący nie wskazał nadto jakie znaczenie miałyby przesłuchania ww. osób dla umowy wcześniej podpisanej przez inną osobę. W tej sytuacji organ nie dostrzegł istnienia podstaw dla załatwienia wniosku zgodnie z żądaniem sprawy, gdyż jego przeprowadzenie wskazanych dowodów nie przyczyniłoby się to do wyjaśnienia istotnych dla sprawy kwestii. Z uwagi na powyższe organ II instancji postanowił odmówić przeprowadzenia przez skarżącego dowodu z przesłuchania rzekomych świadków zawarcia umowy najmu z [...] maja 2015 r. (postanowienie z [...] września 2018r.)
Podobnie, organ II instancji nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 188, 190 i 191 Op odnośnie żądania dot. przeprowadzenia danego dowodu, w sytuacji gdy na wezwania organu I instancji dot. licznych wniosków skarżącego w tym zakresie przesłuchania najemcy lokalu i osób z nim współpracujących (pismo z [...] sierpnia 2017 r.); "przesłuchania osób pracujących w lokalu oraz uczestników gier na automatach, na okoliczność ustalenia osób zajmujących się serwisem automatów oraz wypłatą wygranych" (pismo z [...] stycznia 2018r.); "ustalenia danych personalnych i adresowych oraz przesłuchanie osoby o nazwisku M. lub M., obywatela U." (pismo z [...] maja 2018 r.) - brak było odpowiedzi skarżącego, lub sprowadzała się ona jedynie do wyrażenia kolejnego żądania odstąpienia od nałożenia kary. Organ wskazał (przykładowo) na wniosek pełnomocnika z [...] stycznia 2018 r. o uzupełnienie materiału dowodowego o przesłuchanie osób pracujących w lokalu oraz odwiedzających w tamtym czasie salon gier, w wyniku którego, Naczelnik D. Urzędu Celno-Skarbowego pismem z [...] lutego 2018 r. wezwał skarżącego o wskazanie z imienia i nazwiska wraz z adresem zamieszkania pracowników obsługi przedmiotowego Lokalu użytkowego [...], mieszczącego się na ul. R. S. [...] w L., którzy wg ww. pisma, powinni zostać przesłuchani w charakterze świadka.
W odpowiedzi na to, pełnomocnik adw. J. S. w piśmie z [...] marca 2018 r. stwierdził, że jego "klient nie jest w stanie wskazać z imienia i nazwiska pracowników obsługi lokalu użytkowego [...] w L., gdyż nie byli to jego pracownicy, a on sam nie był uprawniony do legitymowania osób zatrudnionych przez najemcę lokalu". Jednocześnie wskazał, że skrżący będzie czynił starania zmierzające do ustalenia personaliów osób pracujących przy obsłudze automatów do gier, wniósł o przedłużenie terminu do wskazania danych ww. świadków o kolejne 7 - dni oraz ponownie wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej na podstawie art. 189f § 1 k.p.a. i poprzestaniu na pouczeniu. Mimo wyznaczenia przez Naczelnika D. Urzędu Celno- Skarbowego w W. pismem z [...] marca 2018 r. dodatkowego 14-dniowego terminu do przedstawienia żądanych informacji, pełnomocnik w dniu [...] marca 2018 r. potwierdził jedynie odbiór ww. wezwania, jednakże nie udzielił żadnej odpowiedzi w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na uwadze, w tym pierwotne oświadczenia skarżącego oraz późniejsze jej niewiarygodne i nieudokumentowane działania, mające na celu podważenie tego stanu rzeczy, organ II instancji fakt urządzania przez skarżącego gier - uznał za udowodniony.
Dalej organ odwoławczy przeszedł do kwestii cech gier urządzanych w kontrolowanym lokalu i podniósł, że postępowanie potwierdziło, że badane automaty są urządzeniami elektronicznymi, a gry na nim urządzane zawierały element losowości, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. oraz umożliwia wygrane pieniężne, o którym mowa w tym przepisie. Potwierdziły to w szczególności, zgromadzone w sprawie dowody, w tym m.in. przeprowadzony przez funkcjonariuszy celno-skarbowych eksperyment na przedmiotowych urządzeniach (w/w protokół z kontroli), w wyniku których stwierdzono m.in., że w odniesieniu do każdego z tych automatów: poddane kontroli urządzenia elektroniczne są automatami umożliwiającymi rozgrywanie gier hazardowych, urządzenie wymaga "zakredytowania" środkami pieniężnymi, gracz w trakcie gry nie miał wpływu na wynik gry, który był przypadkowy, nieprzewidywalny dla grającego i całkowicie niezależny od gracza, generowany przez program gry zainstalowany w urządzeniu, w trakcie gier możliwe było uzyskanie wygranych w postaci punktów, za które można było rozgrywać kolejne gry bez osobnego płacenia za nie, na urządzeniu dostępna była funkcja "AUTOSTART", której użycie wykluczało jakikolwiek udział gracza poza jej zainicjowaniem, urządzenie umożliwiło wypłatę wygranych pieniężnych.
Powyższe potwierdził dowód z przeprowadzonego badania biegłego sądowego mgr inż. R. R. z [...] maja 2016r. wraz z jej uzupełnieniem z [...]czerwca 2016r. dot. sygn. Akt [...], który w w/w opinii na podstawie posiadanej wiedzy i uprawnień stwierdził w odniesieniu do każdego z badanych urządzeń m.in., że gry prowadzone na badanym automacie mają charakter komercyjny, rozpoczęcie gry wymaga zasilenia automatu pieniędzmi, gry rozgrywane były o wygrane pieniężne lub rzeczowe, rozgrywane gry zawierały element losowości. Z tego wyraźnie wynika (w odniesieniu do każdego z tych automatów), że urządzenia umożliwiają gry, w których grający nie ma wpływu na wynik gry - co oznacza, że w odniesieniu do tego rodzaju gier - spełnione zostały wskazane w cyt. art. 2 ust. 3 u.g.g. przesłanki - gry zawierały element losowości oraz były grami o wygrane pieniężne (i rzeczowe, o których mowa w art. 2 ust. 4 u.g.h.).
Omawiając kwestię dowodową organ II instancji przywołał treść art. 187 § 1, 180 § 1 i 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op. i odnosząc się do licznych wniosków skarżącego z 17 sierpnia 2018 r. (ponowionego pismem z 1 października 2018r.) o wyłączenie z akt sprawy dowodów pozyskanych z postępowania karnego skarbowego [...] jako sprzecznych z prawem z uwagi na fakt, że "[...] sierpnia 2018 r. na mocy art. 107 § 4a kk. nastąpiło zatarcie skazania z wyroku Sądu Rejonowego w L. z [...] lipca 2017 r. Sygn. Akt [...], za czyn z art. 107 § 1 kks – uznał je za niezasługujące na uznanie. Organ przypomniał, że pismem z 17 sierpnia 2018 r. skarżący, na podstawie art. 180 § 1 Op. w zw. z art. 107 § 4a oraz art. 106 kk. powołując się na zatarcie skazania – wniósł o wyłączenie z akt sprawy dowodów pozyskanych z postępowania karnego skarbowego [...], jako sprzecznych z prawem w postaci: protokołu z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] wraz z załącznikami; upoważnienia do wykonywania kontroli nr [...] z [...] sierpnia 2015r., opinii mgr inż.
R. R., biegłego sądowego z informatyki, telekomunikacji i automatów do gier Sądu Okręgowego w C. z [...] maja 2016 r. wraz z jej uzupełnieniem z [...] czerwca 2016 r. dot. sygn. Akt [...], pisma [...] z [...] grudnia 2016 r. wraz z załączoną kopią przesłuchania z [...] marca 2016 r. w charakterze świadka, wyroku Sądu Rejonowego w L. z [...] lipca 2017 r. sygn. Akt [...]. Zdaniem organu skarżący rozszerzająco potraktował instytucję zatarcia skazania. Instytucja zatarcia skazania powoduje uznanie skazania za niebyłe. Oznacza to, że osoba, co do której nastąpiło skazanie, jest uważana za niekarana, a z zatartego skazania nie można wyciągnąć żadnych skutków prawnych. Z KRK jest usuwana karta karna. Tak więc osoba, wobec której zastosowano zatarcie skazania może w stosunkach prawnych występować jako niekarana.
Zatem to fakt skazania uznaje się za niebyły (by zatarciu - usunięciu - uległ wpis z Rejestru Karnego tak, by nie "szkodził" skazanemu, np. gdy warunkiem ubiegania się o niektóre stanowiska pracy jest "niekaralność" danej osoby), a nie zdarzenie czy czyn będący przyczyną skazania. W takim razie, jak wskazał organ II instancji, mając na względzie art. 181 Op. można powoływać się na dowody potwierdzające fakt urządzania gier na automatach (obejmujące ww. dokumenty, w tym potwierdzające wykonanie czynności kontrolnych oraz opinię biegłego) bo zatarcie w tym przypadku nie oznacza uznania urządzania gier za niebyłe. Zatarciu ulegać może jedynie fakt skazania za ten czyn.
Dalej organ podniósł, że administracyjna kara pieniężna będąca przedmiotem postępowania nie jest w istocie ponowną karą w tej samej sprawie, tzn. nie dubluje kary z ustawy karnej skarbowej. Charakter kary pieniężnej z ustawy o grach hazardowych jest odmienny (por. WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 365/11) od charakteru kary z ustawy karnej skarbowej, w zw. z czym nie można tu mówić o "podwójnym" karaniu (w powyższym orzeczeniu wskazano bowiem, że "o podwójnym karaniu można mówić tylko wtedy, gdy kara administracyjna ma charakter represyjny. (...) Ustalając charakter kary administracyjnej należy uwzględnić, ze przy karach o charakterze represyjnym występuje element winy, natomiast przy karach nierepresyjnych celem ich jest prewencja, ochrona, zabezpieczenie, a takie - jak w przypadku kary z art. 89 ww. ustawy - funkcja restytucyjna, uzupełniająca i rekompensująca straty Skarbu Państwa w zakresie braku wpływów z prowadzenia nielegalnej działalności na przedmiotowych automatach i w istocie można powiedzieć, te kara ta stanowi zastępcze spełnienie obowiązku podatkowego"). Dlatego też organ nie znalazł podstaw do wyłączenia w/w dokumentów z akt sprawy i uznał wniosek w tym zakresie za bezzasadny.
Jako chybiony organ II instancji uznał zarzut naruszenia art. 189 § 1 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i odmowę jego zastosowania w sytuacji istnienia przesłanki do obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W tej kwestii organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, iż zgodnie z dyspozycją art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Op., chyba że ustawa stanowi inaczej. Ponadto w myśl art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacja podatkowa. Odesłanie to nie zostało zawężone do poszczególnych przepisów Op., a zatem należy przyjąć, że odnosi się ono do wszystkich przepisów ustawy, w związku z czym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189 § 1 k.p.a. nie będzie miało zastosowania. O możliwości odstąpienia bądź nałożenia kary pieniężnej w zw. z urządzaniem gier na automatach decyduje spełnienie przesłanek z art. 89u.g.h., co w niniejszej sprawie miało miejsce (art. 89 ust. 1 pkt 2).
Skoro zatem urządzane gry były grami, o których mowa w art. 2 u.g.h. to ich urządzanie dopuszczalne było tylko na podstawie posiadanej koncesji w kasynie gry. Zgodnie bowiem z art. 3 tejże ustawy urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie (...) gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. A jak wynika z art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie (...) gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. W sprawie lokal nie był kasynem gry w u.g.h., a jego właściciel nie posiadał zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju ośrodka. Ponieważ skarżący prowadził gry o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. poza kasynem gry to zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy należało (mu) – zdaniem organu - wymierzyć jej karę w wysokości 12.000,- zł z tytułu użytkowania każdego z nich.
W piśmie z [...] października 2018 r. skarżący wniósł skargę na ww. decyzję zarzucając jej naruszenie
- 1. zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej poprzez niepełne zebranie oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, o czym mowa w art. art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 188, 190 i art. Op., a w szczególności poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.
- 2. naruszenie art. 123 § 1 Op. poprzez brak rozważenia złożonych przez stronę oświadczeń i wniosków w tym oświadczenia końcowego z dnia 1 października 2018 r.,
- 3. naruszenie art. 189 f § 1 k.p.a. k.p.a. w zw. art. 8 oraz art. 91 u.g.h. poprzez błędną wykładnię i odmowę zastosowania w sytuacji istnienia przesłanki do obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu przyjmując, iż przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, gdy do ustawy o grach hazardowych mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.
- 4. naruszenie art. art. 180. § 1 Op.w związku z art. 107 § 4a oraz art. 106 kk poprzez odmowę uwzględnienia wniosku o wyłączeni z akt sprawy dowodów pozyskanych z postępowania karnego skarbowego RKS 615/2015/452000 jako sprzecznych z prawem, e) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. polegającą na bezzasadnym przyjęciu, iż odwołujący się jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.,
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kognicję Sądu doprecyzowuje art. 134 § 1.p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że art. 133 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że w sprawie nie było podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym, w tym tym wskazanym w zarzutach skargi. Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo wymierzono skarżącemu karę pieniężną w kwocie 60.000 zł, z tytułu urządzania gier na automacie o nazwach [...] bez nr, [...] bez nr, [...]10 bez nr, [...] bez nr oraz [...] bez nr. poza kasynem gry.
Rozstrzygnięcie zaistniałego w sprawie sporu zależało przede wszystkim od ustalenia, czy: kontrolowane urządzenia umożliwiały grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. oraz czy skarżący rzeczywiście był podmiotem urządzającym gry na automatach.
W [pierwszej kolejności podnieść należy, że według unormowania art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Stosownie do treści art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.
Przepis art. 6 ust. 1 u.g.h. stanowi, że działalność w zakresie (...) gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Stosownie do art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wynosi 12.000 zł od każdego automatu, co wymagało podkreślenia z uwagi na ilość automatów w sprawie (5).
Prawidłowo wywiódł Dyrektor IC, że sporne w sprawie automaty czyniły zadość regulacji art. 2 ust. 3 u.g.h. Stanowisko organu celnego w tym zakresie znajduje oparcie w poczynionych w sprawie ustaleniach, bazujących na zgromadzonych dowodach, obejmujących m.in. wyniki kontroli (wyniki oględzin automatów i przeprowadzonego eksperymentu). Podkreślenia wymaga, że ustalenia kontroli wzmocniła i ugruntowała (w pełni) opinia biegłego sądowego.
W wyniku przeprowadzonych oględzin kontrolujący stwierdzili bowiem, że ww. urządzenia przymocowane były do ścian lokalu. Posiadały cechy konstrukcyjne typowe dla automatów do gier: zamontowane w obudowie monitory, przyciski sterujące, akceptory banknotów i monet, rynienki na wypłacane pieniądze, zamki zabezpieczające dostęp do wnętrza i zamki/gniazda na klucze serwisowe. Posiadały przewody elektryczne, którymi podłączone były do gniazd elektrycznych i były włączone. Na włączonych urządzeniach wyświetlały się ekrany startowe z ikonami wyboru gier lub demo gier i elementy gry - wirtualne walce z symbolami oraz wyświetlacze elektroniczne - liczniki.
Dodatkowo kontrolujący stwierdzili, że na korytarzu znajdują się skrzynki z bezpiecznikami. Po ich włączeniu urządzenia zostały ponownie uruchomione. W wyniku przeprowadzenia eksperymentów kontrolujący stwierdzili, że przebieg gier na wszystkich pięciu urządzeniach jest co do zasady taki sam, jak opisano w protokole (nr [...]). Kontrolujący ustalili, że włączenie funkcji Autostart powodowało uruchamianie i rozgrywanie kolejnych gier samoczynnie, bez udziału i ingerencji gracza. Gracz nie miał żadnego wpływu na moment uruchomienia i zakończenia gry i na jej wynik, co potwierdza losowy charakter gier. Ponadto gracz, kończąc w wybranym przez siebie momencie grę, mógł punkty zgromadzone w trakcie gry wypłacić w formie pieniężnej, bezpośrednio z urządzenia, jako wygrane pieniężne.
Podsumowując kontrolujący stwierdzili min., że po zakredytowaniu urządzeń za pomocą akceptorów pieniędzy uzyskiwano punkty, które następnie wykorzystywane były w prowadzonych grach, jako stawka za grę. Za każdą rozegraną grę pobierana była stawka za udział w jednej grze w wysokości ustawionej przez gracza, stanowiąca jednocześnie opłatę gracza za udział w grze. W grze nie zaobserwowano elementów zręcznościowych, takich które miałyby wpływ na wynik poszczególnych gier. Z zasady działania urządzenia, jak też z przebiegu przeprowadzonych gier wynika, że gracz nie miał wpływu na przebieg poszczególnych gier, jak też na ich wynik a o uzyskanej wygranej lub przegranej (o wyniku gry) decydował przypadek, więc przeprowadzone w trakcie eksperymentu gry miały charakter losowy lub co najmniej zawierały element losowości. Możliwe było uzyskanie w trakcie gry wygranych rzeczowych, o których mowa w art 2 ust. 4 u.g.h., w postaci punktów, za które gracz miał możliwość przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze oraz rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej uzyskanej w poprzedniej grze.
Urządzenia były technicznie przystosowane do wypłaty środków pieniężnych. Zgromadzone w trakcie gry punkty po zakończeniu gry wypłacane były w formie pieniędzy bezpośrednio z urządzenia, możliwe więc było uzyskanie w trakcie gry wygranych pieniężnych, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Z czynności sporządzony został protokół kontroli doraźnej (nr 452030.756.69.2015). Lokal, nie był kasynem w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 litera a u.g.h..
Sąd zauważył, że ustaleń w powyższym zakresie nie kwestionował nawet sam skarżący. W takim stanie rzeczy, Dyrektor IC trafnie ocenił charakter badanych pięciu urządzeń. Jego ustalenia wykazały, że automaty umożliwiały grę opisaną w art. 2 ust. 3 u.g.h.
Po stwierdzeniu, że gra na badanych - pięciu - automatach odpowiadała warunkom przewidzianym w art. 2 ust. 3 u.g.h., należało przejść do oceny działań organów celnych w zakresie zastosowania unormowań dotyczących nałożenia kary pieniężnej na skarżącego, który od początku trwania postępowania niniejszej okoliczności próbował zaprzeczyć, przywołując na tę okoliczność zmienne (wręcz zaprzeczające sobie) stanowiska w sprawie. Istotę sporu w sprawie stanowiło bowiem – de facto – ustalenie, czy skarżący był w rozumieniu u.g.h urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, czy też nie (tak jak usilnie próbował tego dowieść).
W pierwszej kolejności podnieść należy, że stosownie do treści art. 89 ust. 1 u.g.h., statuujące odpowiedzialność administracyjną w postaci kary pieniężnej, której podlega:
- 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry;
- 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry;
- 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Sankcją w postaci kary pieniężnej objęty jest zasadniczo podmiot urządzający gry hazardowe - gry na automatach, czyli dokonujący "urządzania gier". W ocenie Sądu organy celne - słusznie - uznały, że urządzającym gry na automatach był skarżący. Powyższego dowodzi, zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Niewątpliwie w dniu [...] sierpnia 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w L. przeprowadzili czynności kontrolne w zakresie przestrzegania przepisów prawa regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych w lokalu użytkowym [...], ul. R. S.[...], [...] L., w którym znajdowało się pięć urządzeń do gier: [...] bez nr, [...] bez nr, [...] bez nr, [...] bez nr oraz [...] bez nr. Lokal ten stanowił współwłasność skarżącego (okoliczność bezsporna).
Z treści zeznań skarżącego (przesłuchiwanego w charakterze świadka w prowadzonym postępowaniu karno-skarbowym z [...] marca 2016 r.) wynika, że ww. automaty, które zostały zatrzymane przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w L. [...] sierpnia 2015 r. i były zainstalowane przy ul. R.S. [...] w L. stanowią wyłącznie własność skarżącego. Automaty te skarżący kupił w 2015 r. ok. 10 dni przed ich zainstalowaniem w w/w lokalu. Zakupił je na giełdzie w L. od nieznanej osoby. Ich zakupu dokonywał kilka razy. Na zakupione automaty nie posiada dokumentów zakupu, w postaci rachunków, faktur bądź też umów sprzedaży. Zakupione automaty były uszkodzone. Ich naprawy, o ile była to drobna naprawa dokonywał sam. Na zakupione części nie posiada dokumentów. Poważniejsze naprawy zlecał innym osobom. Na ich naprawę nie posiada dokumentów. Automaty kupował od prywatnej osoby. Klucze do automatów posiada i wyrażam zgodę na ich dobrowolne przekazanie do prowadzonej sprawy. Nadzór nad urządzeniami sprawował sam osobiście. W ramach nadzoru dokonywał ich włączenia, wyłączania. Automaty kupił w celu prowadzenia działalności.
Wprawdzie – na późniejszym etapie postępowania administracyjnego – skarżący zaprzeczył ww. zeznaniom. (oświadczenie skarżącego z [...] lutego 2017 r"), cofając "fałszywe samooskarżenie", które poczynił (rzekomo) z uwagi na naciski osób trzecich i tym samym obawę o swoje (i najbliższych) zdrowie i życie. Wówczas to skarżący przedstawił dwie umowy najmu (z [...] maja 2015 r. oraz [...] września 2014 r) na okoliczność potwierdzenia, że lokal mieszczący się w lokalu użytkowym[...], ul. R. S.[...], [...] L. stanowił przedmiot najmu osobom trzecim i jako taki był miejscem urządzania gier na automatach nie przez skarżącego, tylko przez te właśnie osoby trzecie. Jednakże zdaniem Sądu, słusznie organy celne zeznania te uznały za niespójne, wzajemnie wykluczające się i jako takie nierzutujące na zmianę ustalanego pierwotnie stanu faktycznego sprawy.
Po pierwsze wskazać bowiem należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się wyrok Sądu Rejonowego w L. Wydział II Karny z dnia [...] lipca 2017 r. (sygn. akt [...]) którym to skarżący uznany został za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. gdyż jako osoba fizyczna urządzał i prowadził w lokalu użytkowym [...] (stanowiącym przedmiot współwłasności E. i R. P.) przy ul. R. S. [...] w L., co najmniej w dniu [...] sierpnia 2015 r. gry losowe o wygrane pieniężne lub rzeczowe na automatach do gier o nazwach (1) [...] typu video, bez cech identyfikacyjnych (2) [...] typu video, bez cech identyfikacyjnych, (3) [...] typu video, bez cech identyfikacyjnych, (4) [...] typu video/bębnowego, bez cech identyfikacyjnych oraz (5) [...] typu video, bez cech identyfikacyjnych, numeru poświadczenia rejestracji – brak, wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tj. Dz.U 2015 r., poz. 612 ze zm.), a w szczególności wbrew art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ust. 1 tej ustawy.
Wyrok ten uzyskał przymiot prawomocności, czemu sam skarżący nie zaprzeczył. Tym samym nie sposób przyjąć, aby ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy celne, a oparte na oświadczeniu skarżącego z [...] marca 2016 r. (stanowiące przecież element materiału dowodowego w postępowaniu karnoskarbowym, w którym zapadł ww. prawomocny wyrok ([...]) były nieprawidłowe.
Wprawdzie pełnomocnik skarżącego wniósł o wyłączenie z akt sprawy dowodów pozyskanych z ww. postępowań karnoskarbowych jako sprzecznych z prawem z uwagi na fakt, że w dniu 16 sierpnia 2018 r. na mocy art. 107 § 4a kk nastąpiło "zatarcie skazania z ww. wyroku Sądu rejonowego w L. (sygn. Akt [...])". Niniejsze żądanie skarżącego należało jednak uznać za bezzasadne, co też słusznie uczyniły organy. Po pierwsze wskazać bowiem należy, że zatarcie skazania jest fikcją prawną i oznacza, ze skazanemu ponownie przysługuje status osoby niekaranej, gdyż przyjmuje się, że skazanie jako zdarzenie historyczne nie miało miejsca. Jednak – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie oznacza to, że zatarcie skazania stwarza niewzruszalne domniemanie niewinności w stosunku do danego czynu. Nie chodzi tutaj o domniemanie, lecz o fikcje prawną. Trudno mówić o domniemaniu, skoro zostało ono już wcześniej obalone prawomocnym wyrokiem (...). zatarcie skazania nie oznacza więc anulowania treści wyroku, tj. wyeliminowania go z mocą wsteczną z porządku prawnego jako w ogóle niewydanego i nie niweluje też całkowicie skutków skazania (...). (postanowienie SN z 4 stycznia 2011 r., SDi 32/10).
Innymi słowy zatarcie skazania na które powołuje się pełnomocnik w sprawie nie oznacza możliwości uznania urządzania gier hazardowych w lokalu stanowiącym jego współwłasność (niebędącym z całą pewnością kasynem gry) przez skarżącego za niebyłe. Zatarciu ulega bowiem jedynie fakt skazania za ten czyn. Po wtóre kontrola miała miejsce [...] sierpnia 2015 r., a decyzja pierwszej instancji zapadła natomiast [...] lipca 2018 r., a zatem bezspornie jeszcze przed wskazaną przez pełnomocnika skarżącego datą zatarcia skazania. Tym samym zarzut naruszenia art. 180 § 1 Op. w zw. z art. 107§ 4a i art. 106 kk poprzez odmowę uwzględnienie wniosku o wyłączenie z akt sprawy dowodów pozyskanych z postepowania karano- skarbowego jako sprzecznych z prawem, należało w ocenie Sądu uznać, za bezzasadny.
Sąd nie znalazł nadto podstaw do podważania ustaleń organów w zakresie przedłożonych przez skarżącego umów najmu lokalu. Umowa najmu nr [...] – jak wynika z akt administracyjnych sprawy - zawarta została w L. [...] września 2014r. pomiędzy E. P., ul.L., [...] L[...], jako Wynajmującym, a "A" Sp. z o.o., ul. W. [...] K., jako Najemcą. Jej przedmiotem było wynajęcie najemcy przez wynajmującego około 3 m2 powierzchni lokalu.
Zaś umowa najmu z. maja 2015 r. zawarta pomiędzy E. P., zam. ul. L. w L. (Wynajmującym) a K. M., zam. ul K. w S. (Najemcą) dotyczyć miała - całego lokalu - (o łącznej powierzchni 36 m2). Zatem – jak logicznie organy celne wskazały - obie ww. umowy nie mogły obowiązywać jednocześnie. Nie można bowiem wynająć części danego lokalu jednej osobie i jednocześnie później wynająć cały lokal innej. Wprawdzie na etapie skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że "powierzchnia całego lokalu wynosiła 39 m2" a nie 36 m2, tak jak przyjęły to organy, aczkolwiek nie przedstawił na wskazaną okoliczność żadnych dowodów. Twierdzeń skarżącego w tym zakresie absolutnie nie potwierdza załączone do skargi pismo skierowane do skarżącego i jego współmałżonki przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w L. z [...] czerwca 2011 r. stanowiące "zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku usługowo mieszkalnego położonego w L. przy ul. R. na działce [...]".
Z pisma tego wynika jedynie liczba kondygnacji, powierzchnia zabudowy, powierzchnia części usługowej (aczkolwiek łączna 123,93 m2), powierzchnia części mieszkalnej (176,98 m2), kubaturę. Nie wynika natomiast, że wynajęty lokal rzeczywiście posiadał powierzchnię 39 m2" a nie 36 m2. Tym samym trudno przyjąć za skarżącym, że cały lokal rzeczywiście posiadał powierzchnię 39 m2. Przeczy temu zresztą treść umowy najmu z [...] maja 2015 r. gdzie w § 1 wskazano, że "wynajmujący oświadcza, ze dysponuje prawem do lokalu położonego w L. przy ul. R. – S. [...] o łącznej powierzchni 36 m2".
Dalej Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego sformułowanych w pkt 1 i 2 skargi (str. 2). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy celne wielokrotnie podejmowały działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, dopuszczając wszelkie dowody mogące przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym podejmowały próby przesłuchania wskazanych przez skarżącego osób, czy podmiotów, czyniąc tym samym zadość art. 122, 180 i 187, 188 Op.
I tak odnośnie umowy Najmu nr [...] - organ wezwał – Najemcę "A" Sp. z o.o. ul. W., [...] K. do potwierdzenia faktu jej zawarcia września 2014 r. z E. P. ul. L.[...], [...] L., a także udzielenia informacji w zakresie rozwiązania umowy. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania Najemcy pozostało ono jednak bez odpowiedzi.
Odnośnie umowy drugiej [...] maja 2015 r, organ I instancji czyniąc zadość wnioskowi skarżącego o przesłuchanie najemcy lokalu i osób z nim współpracujących zwrócił się do Urzędu Celnego w K. o pomoc prawną w przesłuchaniu w charakterze świadka K. M., zam. ul. K. w S. widniejącego jako Najemca na ww. umowie. Jednakże Naczelnik S. Urzędu Celno-Skarbowego w K. nie przeprowadził (jak poinformował) czynności przesłuchania K. M. z uwagi na fakt niepodjęcia przez niego korespondencji. Dodatkowo funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w S. ustalili, że pod adresem: ul. K. w S. K. M. jest osobą nieznaną, jak również nie ustalono aktualnego miejsca jego pobytu. J. P. (osoba zamieszkująca obecnie w S., przy ulicy K. [...] oświadczył w obecności funkcjonariuszy, że od 4 lat zamieszkuje pod ww. adresem i mężczyzna o personaliach- K. M. nie jest mu znany).
Dodatkowo podnieść należy, że skarżący choć wielokrotnie wnioskował o przesłuchanie najemców lokalu i osób z nim współpracujących (pismo z [...] sierpnia 2017 r.); "przesłuchanie osób pracujących w lokalu oraz uczestników gier na automatach, na okoliczność ustalenia osób zajmujących się serwisem automatów oraz wypłatą wygranych" (pismo z [...] stycznia 2018r.); "ustalenie danych personalnych i adresowych oraz przesłuchanie osoby o nazwisku M. lub M., obywatela U." (pismo z [...] maja 2018r.) – nie wskazał (w ramach korespondencji z organem) o jakie konkretnie osoby mu chodzi. Nie wskazał ich danych osobowych.
Tym samym de facto sam - uniemożliwił organowi weryfikację swoich wyjaśnień – a następnie uczynił z tego powodu zarzut w stosunku do postępowania prowadzonego przez organy. Taka praktyka skarżącego – sama w sobie – jako niedopuszczalna, nie mogła przyczynić się do poczynienia przez organy odmiennych (a zgodnych z wersją skarżącego) ustaleń faktycznych w sprawie. Tym bardziej, że skarżący zmieniał – na przestrzeni toczącego się postępowania – swoje wyjaśnienia w sprawie, podważając (tym samym) ich wiarygodność.
W sprawie nie sposób nadto uznać, aby doszło do naruszenia art. 123 § 1 Op., skoro jak wynika z akt administracyjnych organy czterokrotnie (w dniach 31 stycznia 2017 r., 10 sierpnia 2017 r., 15 stycznia 2018 r. i 27 kwietnia 2018 r.) na etapie całego postępowania administracyjnego informowały skarżącego o przysługujących mu uprawieniach wynikających z art. 200 § 1 Op. wyznaczając mu – każdorazowo – siedmiodniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Trudno też zarzucić organom nieprawidłowość w zakresie odmowy przesłuchania osób: J. G., L. W., G. W. – jako świadków zawarcia umowy najmu z [...] maja 2015 r. na okoliczność ustalenia "właściciela lub właścicieli automatów, a tym samym podmiotów "rzeczywiście urządzających gry na automatach" (umowy załączone do odwołania). Jak słusznie bowiem organy zauważyły umowy z tymi osobami były zawierane w latach 206 r i 2017 r., podczas gdy umowa z K. M. (którego sam skarżący nie był pewien nazwiska) podpisana została [...] maja 2015 r. Umowy te dotyczyły zatem zupełnie różnych okresów najmu lokalu i jako takie nie miały w niniejszej sprawie znaczenia. Organy nie mogły przychylić się nadto do wniosku skarżącego o przesłuchanie osób pracujących w lokalu w czasie trwania umów, a tym bardziej osób odwiedzających ten lokal, skoro nawet sam skarżący (choć był współwłaścicielem lokalu stanowiącego przedmiot najmu) nie był w stanie wskazać nawet ich personaliów" (pismo pełnomocnika skarżącego z [...] marca 2018 r.).
Takie działania skarżącego można by zatem określić co najmniej jako nieudolne, zmierzające jedynie do utrzymania przyjętej linii obrony, prowadzącej do uchylenia się od odpowiedzialności. A jako takie – niepoparte – konkretnymi dowodami, nie mogły być uwzględnione w postepowaniu w niniejszej sprawie. Tym samym – również w tym zakresie – organy nie naruszyły (tak jak wskazał pełnomocnik skarżącego w skardze k.
- 3) art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 188, 190, 191 Op.
Końcowo jako chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 189 § 1 k.p.a. polegający – zdaniem skarżącego – na błędnej jego wykładni i odmowie jego zastosowania w sytuacji istnienia przesłanki do obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie z art. 8 u.g.h w postępowaniu w sprawach wynikających z ustawy stosuje się odpowiednio przepisy ordynacji podatkowej. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że w razie regulacji szczegółowej zawartej w ustawie o grach hazardowych przepisy tejże ustawy będą miały pierwszeństwo stosowania jako lex specialis. Odnośnie zaś do przepisów ordynacji podatkowej w szczególności zastosowanie znajdą przepisy jej działu IV, regulujące sposób postępowania przed organami właściwymi w sprawach z zakresu ustawy o grach hazardowych.
Zgodnie z art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. Według zaś art. 90 ust. 2 u.g.h. karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Zatem do egzekwowania komentowanej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry znajdują zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z powyższego wynika – że wbrew wywodom zwartym w skardze – do postepowań uregulowanych ustawą o grach hazardowych przepisy k.p.a nie mają zastosowania (parz wyrok NSA z 26 lipca 2017 r. o syghn. akt II GSK 3060/15). A skoro tak – to prawidłowo organy uznały – że o możliwości odstąpienie bądź nałożenia kary pieniężnej w zw. z urządzaniem gier na automatach decyduje spełnienie (bądź niespełnienie) przesłanek z art. 89 u.g.h, co w sprawie miało miejsce (art. 89 ust. 1 pkt 2).
Tym samym skoro skarżący prowadził gry, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. poza kasynem gry, to zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 tejże organy słusznie wymierzyły mu karę w wysokości 12.000, zł z tytułu użytkowania każdego z nich.
Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a. - skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.