Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu uzasadniając, że nie uzyskał dopłat bezpośrednich za 2011 r. Koszty sprzedaży z produkcji w 2012 r. były mniejsze niż zakupu ziarna siewnego, nawozów, sprzętu, robocizny. Posiada pola klasy V i VI. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, posiada dom o powierzchni 400 m2 i nieruchomość rolną (21 ha). Wskazał, że z gospodarstwa rolnego miesięcznie odnotowuje stratę w wysokości 2.300 zł, żona natomiast uzyskuje wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie 3.146 zł brutto, przy czym potrącane jest z niego 1.000 zł w związku z zajęciem komorniczym.
Na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skierowane zostało do wnioskodawcy wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących jego stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu, została zwrócona na adres Sądu i włączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie było podstaw do dokonania oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy.
Wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że przesyłka z wezwaniem do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów została doręczona w warunkach przewidzianych w art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4).
W niniejszej sprawie pierwsza próba doręczenia miała miejsca 22 grudnia 2012 r. Termin 14-dniowy upływał z dniem 5 stycznia 2013 r., przy czym uwzględniając, że była to sobota, zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., należało przyjąć jako ostatni dzień tego terminu następny dzień po sobocie lub dniu ustawowo wolnym od pracy. Tym samym jako dzień doręczenia powyższego wezwania należało przyjąć 7 stycznia 2013 r.
W rezultacie powyższego wnioskodawca nie przedłożył dokumentów, które pozwoliłyby ocenić zasadność przedmiotowego wniosku w sprawie, w której wpis od skargi został wyznaczony na kwotę 200 zł.
Przesłanki do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy zostały zawarte w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z ich treścią, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak wynika z brzemienia przytoczonej regulacji, to wnioskodawca winien wykazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Rola Sądu/ Referendarza sądowego ogranicza się do wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych na podstawie powołanego wyżej art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości.
Wobec przedstawionych wyżej okoliczności, stwierdzić należało, że wnioskodawca nie wykazał zasadności żądania swojego wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.