Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2012 r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości P., inspektor Inspekcji Transportu Drogowego skontrolował ciągnik samochodowy marki MAN nr rej. [...] z naczepą ciężarową marki [...] nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował J. M. P., który okazał wypis z licencji udzielonej przedsiębiorcy D. S. "B" z siedzibą we W., wykresówki, zaświadczenie o działalności wystawione przez firmę "A" Sp. z o.o. oraz dokument przewozowy [...]. Na tej podstawie kontroler ustalił, że firma "A" Sp. z o.o. wykonywała transport drogowy palet ze zwrotami na zlecenie "C" S.A. z T. do G. Kontrolujący przesłuchał kierowcę w charakterze świadka. Z tych zeznań wynikało, że kierowca jest zatrudniony od dnia [...] sierpnia 2011 r. w "A" Sp. z o.o. Kierowca oświadczył, że wykonuje przewozy na stałej trasie G. – T. – G., których przedmiotem są przerzuty międzymagazynowe na zlecenie firmy "D" S.A. Kierowca okazał polecenie wykonania przewozu drogowego i dokumenty niezbędne podczas kontroli przewozu drogowego: wypis z licencji, dokumenty na ładunek, zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu otrzymał od kierownika transportu, który jest jedyną osobą z którą kontaktuje się w firmie.
Na pytanie kontrolującego inspektora, kto w dniu kontroli wykonuje przewóz drogowy, kierowca zeznał, że była to firma "A" albo "B". Z uwagi na to, że zatrudnia go "A" Sp. z o.o., kierowca uważał, że przewóz wykonywała "A" Sp. z o.o. Ustalenia z kontroli zawarto w protokole nr [...].
W dniu kontroli kontrolujący sporządził również załączoną do akt sprawy notatkę z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z kierownikiem transportu "C" S.A., w toku której ustalił, że "A" Sp. z o.o. na zasadzie wahadła wykonuje dla "C" S.A. przerzuty międzymagazynowe na trasie G. –T., które wcześniej wykonywała "B". W aktach sprawy znajduje się również oświadczenie J. S., zgodnie z którym firma "A" Sp. z o.o. wykonywała usługę przewozową na trasie T. – G. na rzecz "D" S.A. w dniu [...] lutego 2012 r. oraz oświadczenie S. O. z treści którego wynika, iż "D" S.A. współpracuje z "A" Sp. z o.o. na trasie G. - T. P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z powodu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] - DUT nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 4 pkt 22, art. 4 pkt 3, art. 5 ust. 1, art. 12 ust. 1a, art. 87, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do rej ustawy (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm., dalej także u.t.d.), po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 (słownie: osiem tysięcy) złotych, utrzymał w mocy decyzję I instancji.
Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na te decyzję, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając:
- - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż skarżący wykonywał transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy;
- - naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 4 pkt 3 lit.b u.t.d. poprzez jej błędne zastosowanie; art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie; art. 92a ust. 6 u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie;
- - obrazę art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodzie w postaci umowy z dnia [...] maja 2007 r. pomiędzy "D" S.A. a D. S. i przyjęcie na tej podstawie, że w dniu [...] lutego 2012 r. skarżąca zleciła kontrolowany przewóz;
- - obrazę art. 7 w zw. z art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym i niezamieszczenie kompletnego uzasadnienia decyzji, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i brak było podstaw do jego uzupełnienia.
Organ powołał art. 7 k.p.a., według którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany zebrać i ocenić istotne dowody w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ taki jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, zależy do uznania organu. Jest on jednak związany przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Protokół kontroli, który jest podstawowym dowodem w sprawie, został sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego jego wersji zdarzeń.
Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Jako sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ uznał więc, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, że organ nie przeprowadził kompleksowego postępowania administracyjnego.
Według organu niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawierało natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Organ stwierdził, że przedmiotem działalności gospodarczej "A" sp. z o.o., zgodnie z informacją zawartą w Krajowym Rejestrze Sądowym, stanowi pośrednictwo przy przewozie rzeczy. Ze zlecenia transportowego z dnia [...] grudnia 2011 r. i faktury VAT nr [...] przedłożonych przez stronę wynika, że "A" sp. z o.o. pośredniczyła odpłatnie przy przewozie rzeczy. Organ powołał wyrok z dnia 3 marca 2011 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VI Sa/Wa 2289/10), według którego "pośrednictwo przy przewozie rzeczy jest wykonywaniem transportu drogowego, wyodrębnionym jedynie w ramach transportu drogowego. Nie ma odrębnej licencji na spedycję, działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Przedsiębiorca polski, prowadzący działalność w Polsce, aby zostać uprawnionym do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego, musi spełniać wymogi oraz kryteria określone w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), w szczególności warunek uzyskania odpowiedniej licencji określony w art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 2 tej samej ustawy.
Warunkiem wykonywania usług w zakresie transportu drogowego - pośrednictwa przy przewozie rzeczy, niezależnie od wymogu posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego, jest także złożenie stosownego zabezpieczenia. Jego brak oznacza wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy bez wymaganej licencji".
Organ podkreślił, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego jest licencjonowana. Uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego wymaga spełnienia warunków ustawy o transporcie drogowym. Jest to m.in. dysponowanie odpowiednimi środkami finansowymi celem zabezpieczenia należytego prowadzenia działalności. Według art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w kwocie od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ww. ustawy (art. 92a ust. 6). Zgodnie z lp. 1.1 ww. załącznika za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji nakłada się karę w wysokości 8.000 zł. Taką karę wymierzono zasadnie stronie.
Zdaniem organu uzasadniony jest zatem wniosek o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji stanowi stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie uchybia obowiązującemu prawu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu. Należy zauważyć, że organy administracji dokonały prawidłowego ustalenia okoliczności stanu faktycznego koniecznych do podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia w sprawie, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów stanowiących normatywną podstawę wydanych orzeczeń. Zapewniły także skarżącemu udział w postępowaniu. Biorąc to pod uwagę Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia prawa materialnego, Sąd stwierdza, że organy inspekcji transportu drogowego skontrolowały dnia [...] lutego 2012 r. zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki MAN nr rej. [...] z naczepą ciężarową marki [...] nr rej. [...], kierowany przez J. M. P., przewożący z T. do G. palety ze zwrotami firmy "C" S.A. Niesporne jest, że transport był wykonywany przez firmę skarżącego, wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą "B", posiadającą licencję na wykonywanie transportu krajowego. Skontrolowany pojazd był zgłoszony do tej licencji. Firma "D" S.A. miała zawartą umowę z dnia [...] maja 2007 r. na świadczenie usług transportowych z D. S. - prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "B".
Z akt sprawy administracyjnej wynika jednak, że transport z dnia kontroli odbyło się na wyraźną dyspozycję Spółki "A". Wynika to ze zlecenia transportowego z dnia [...] grudnia 2011 r. i z kopii faktury VAT nr [...] przesłanej organowi przez "D" S.A. Za wykonaną usługę transportową Spółka "A" uzyskała należność pieniężną. Organy orzekające zatem zdaniem Sądu stwierdziły, że Spółka "A" w istocie w chwili kontroli nie wykonywała żadnych innych czynności, to otrzymana zapłata stanowiła należność za pośrednictwo przy przewozie rzeczy. Świadczy o tym także to, że w zleceniu transportowym Spółka "A" będąca podmiotem zlecającym (zleceniodawcą) występowała jako spedytor. W pkt. 7 tego zlecenia wpisano pracownika spółki – jego imię i nazwisko, a także numer telefonu spedytora, do którego należy zgłaszać się w sprawie wszelkich zmian i przebiegu transportu. Na str. 2 pkt 8 została zamieszczono klauzulę: "Niniejsze zlecenie jest umową o ochronie klienta.
Podjęcie jakichkolwiek pertraktacji z klientem jest prawnie zabronione pod rygorem kary umownej 10.000€ oraz wstrzymania płatności wobec przewoźnika". Organ trafnie zauważył, że zaprzecza to twierdzeniom skarżącej, że "B" Sp. z o.o. była jedynie podwykonawcą. W zleceniu określono m.in. wysokość stawki frachtu spedytora ze wskazaniem okresu płatności (45 dni) od daty otrzymania faktury wraz z potwierdzonym CMR.
Z pisma z dnia [...] marca 2012 r. Urzędu Miejskiego we W. wynika, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. "A" Sp. z o.o. udzielono licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, do której jednak nie został zgłoszony pojazd marki Man o nr rej. [...]. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Urząd Miejski we W. poinformował natomiast organ I instancji, że licencja ta nie uprawniała skarżącej spółki do pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Skarżąca mogła wnioskować o wydanie licencji uprawniającej do wykonywania transportu nie obejmującej pośrednictwa bądź takiej, która stosownie do art. 5 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt. 3 lit b oraz art. 12 ust. 1a ustawy usługi obejmowała, ale tego nie uczyniła.
Według art. 4 pkt. 3 u.t.d. transportem drogowym jest krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; a także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, nie spełniający warunków, o których mowa w pkt. 4 (pkt. a); działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (pkt. b). Artykuł 5 ust. 1 u.t.d. stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego w wymaganym zakresie – czyli w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.
Według art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d., ust. 2 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 ust. 6 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., przepisy w ust. 1, ust. 3 pkt 5 i ust. 5 i 6 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, między innymi do spedytora (pkt.
- 1) - jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się ba powstanie naruszenia.
Punkt 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Sąd stwierdza zatem, że w ustalonym stanie faktycznym organy orzekające trafnie zastosowały powołane przepisy prawa materialnego i z tych względów stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.