Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony w dniu 24 kwietnia 2009 r. adwokat M. W., któremu skarżąca udzieliła stosownego pełnomocnictwa.
Pełnomocnik wraz z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej pismem z dnia 27 maja 2009 r. wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego.
W piśmie z dnia 14 lipca 2009 r. pełnomocnik skarżącej ponowił wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego, tym razem wskazując kwotę 450 zł oraz wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 26 czerwca 2009 r. o rozstrzygnięcie o kosztach z tytułu pomocy prawnej w powyższej kwocie. Pełnomocnik oświadczył, że opłaty z tytułu pomocy prawnej udzielonej przez niego skarżącej nie zostały zapłacone w całości.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 219, 60 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Wniosek pełnomocnika skarżącej o przyznanie opłaty za zastępstwo prawne w zakresie przekraczającym ww. kwotę jest bezzasadny. Niniejsza sprawa nie jest sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna i do której należałoby obliczać stawki opłaty za zastępstwa prawne na podstawie § 6 ww. rozporządzenia (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a"), tylko jest "inną sprawą" o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c". W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Na marginesie wskazać należy, że Sąd wydając w dniu 26 czerwca 2009 r. postanowienie o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie miał obowiązku orzekać o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej opłaty za zastępstwa prawne, a zatem nie ma również aktualnie obowiązku wydawać orzeczenia o uzupełnieniu ww. postanowienia o żądaną opłatę za zastępstwa prawne. Postanowienie z dnia 29 czerwca 2009 r. nie jest żadnym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 u.p.s.a. Podkreślić również należy, że stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 8 zasadą jest, że to referendarz sądowy (a dopiero w "drugiej instancji" Sąd) wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia zawodowemu pełnomocnikowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Co ważne- wniosek z dnia 27 maja 2009 r. dotknięty był istotnym brakiem (nie zawierał wymaganego przez § 20 ww. rozporządzenia oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części). Tego rodzaju brak, jeśli nie zostanie uzupełniony w ustalonym terminie, stanowi podstawę do odmowy przyznania pełnomocnikowi opłaty za zastępstwa prawne.