Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 8 lipca 2016 r., R.S. (dalej jako: strona skarżąca) został wezwany w terminie 7 dni do oświadczenia czy podtrzymuje skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia warunków do wydania prawa jazdy kat. A, B ważnego do dnia [...] grudnia 20130 r. i posiadania uprawnień o kierowania pojazdami kat. A, B ważnych do dnia [...] grudnia 2013 r. - wobec faktu, że organ ten decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], stwierdził nieważność zaskarżonej przez stronę decyzji.
Jednocześnie strona skarżąca została wezwana zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia [...] lipca 2016 r. do uiszczenia wpisu od wskazanej wyżej skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia.
Wezwania doręczono stronie w dniu [...] lipca 2016 r.
Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. strona skarżąca oświadczyła o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie zaś z § 2 przytoczonego artykułu pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Brak opłaty sądowej jest brakiem fiskalnym skargi uniemożliwiającym sprawie nadania dalszego toku. Jego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od doręczenia stronie wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustanawia art. 220 § 3 p.p.s.a.
Przywołana wyżej regulacja określa wpis jako opłatę sądową, przy czym ustawodawca zastrzega przez treść art. 220 § 1 p.p.s.a., że brak uiszczenia takiej opłaty pozbawia sąd możliwości podjęcia jakiejkolwiek czynności na skutek pisma, którego ten brak dotyczy. Pismo nieopłacone nie wywołuje więc żadnych skutków procesowych. Oznacza to, że sąd nie ma możliwości rozpoznania żadnych wniosków strony (także pisma w przedmiocie cofnięcia skargi) przed uzupełnieniem przez skarżącego braku fiskalnego, pomimo tego, że to strona jest gospodarzem sporu. Merytoryczne rozpoznanie wniosku w przedmiocie cofnięcia skargi jest więc dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r, sygn.. akt IISAB/Łd 26/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2540/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 215/10)
Mając powyższe na uwadze, w niniejszej sprawie Sąd nie był uprawniony do oceny dopuszczalności cofnięcia przez skarżącego skargi z powodu bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu. Uwzględniając natomiast, że strona skarżąca, mimo upływu zakreślonego terminu nie uiściła należnego wpisu sądowego, złożona przez nią skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono na wstępie, na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa