Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2018 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej zawieszenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
W uzasadnieniu podał w szczególności – po przywołaniu treści art. 123, 124 i 125, 126 p.p.s.a. – że w sprawie nie wystąpiła żadna z przewidzianych prawem przesłanek zawieszenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
W ocenie referendarza taką przesłanką nie jest również sygnalizowana przez skarżącą niekonstytucyjność przepisów prawa, na podstawie których prowadzone jest postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżąca podniosła, że zasadne jest zawieszenie postępowania do czasu skutecznego wznowienia przez "A" S.A i następnie rozpoznania jej zażalenia na postanowienie rzekomego wierzyciela, czyli "A" S.A. Wskazała również, że zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z urzędu, czyli "ujawnienie się czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej". Wniosła również o zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron. Do sprzeciwu skarżąca dołączyła postanowienie "A" S.A. z dnia [...] stycznia 2018 r. o wznowieniu postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów wniesionych przez skarżącą, zakończonego postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje
Rozstrzygnięcie wydane przez referendarza nie narusza obowiązujących przepisów.
Omówienie powodów dla których sprzeciw nie jest zasadny poprzedzić należy stwierdzeniem, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżony akt zmienia albo utrzymuje w mocy. Czyniąc to, w myśl art. 260 § 2. p.p.s.a., działa jako sąd drugiej instancji i stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy. Referendarz sądowy przywołał przepisy regulujące sytuacje w których może dojść do zawieszenia postępowania sądowego, a następnie odniósł je do sytuacji skarżącej podnosząc także, że przesłanką zawieszenia postępowania nie jest sygnalizowana przez skarżącą niekonstytucyjność przepisów prawa, na podstawie których prowadzone jest postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Odnosząc się do treści sprzeciwu należy podnieść, że wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Podkreślić bowiem należy, iż kluczowe w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest słowo "zależy", według którego, jeśli coś zależy od danej sytuacji, to ona decyduje o tym lub ma na to decydujący wpływ. Chodzi przy tym o wpływ przewidziany prawem, a nie o jakikolwiek wpływ np. wynikający z autorytetu NSA.
W konsekwencji zawieszenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym może mieć miejsce wtedy, gdy np. wyrok NSA wydany w innej sprawie ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem pierwszej instancji. Owo "decydujące znaczenie" jest konsekwencją użycia przez ustawodawcę w analizowanym przepisie p.p.s.a. zwrotu "zależy" (wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., II FSK 1142/11).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała w jaki sposób postępowanie toczące się przed "A" S.A. (jako rzekomym wierzycielem) może mieć wpływ (bądź ma wpływ) na rozstrzygnięcie sprawy wpadkowej zawisłej przed tutejszym Sądem w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy. Nie wskazała również konkretnie o jaki czyn, którego ujawnienie i ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej, chodzi i w jaki sposób ujawnienie i ustalenie tego czynu mogłoby mieć wpływ na rozpoznanie wniosku o prawo pomocy.
Wobec powyższego uznać należy, że rozstrzygnięcie referendarza sądowego jest prawidłowe i jako takie należało utrzymać je w mocy na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.