Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. przyznano stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W. na jej pełnomocnika został wyznaczony r. pr. E. M., który po zapoznaniu się z aktami sprawy, sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Następnie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczy, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z tym przepisem, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6, za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł, a w innych sprawach – 240 zł.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja, którą wymierzono kwotę grzywny w wysokości 244.976,64 zł. Wobec tego stawkę minimalną określa § 6 pkt 7 ww. rozporządzenia i wynosi ona 7.200 zł. Tym samym wnioskodawcy należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 5.400 zł, powiększone o wartość podatku VAT według stawki 23%, to jest o 1.242 zł, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.