Uzasadnienie
V. S. (dalej zwany także "skarżącym"), obywatel Ukrainy, wnioskiem złożonym w dniu 13 grudnia 2019 r. wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy.
W dniu 3 grudnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga V. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wydania karty pobytu przez [...] Urząd Wojewódzki. Skarżący zarzucił organowi przekroczenie terminów załatwienia sprawy i naruszenie art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i art. 37 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej w skrócie jako "k.p.a.") wnosząc o: stwierdzenie przewlekłego prowadzenia sprawy przez Wojewodę [...] i niezałatwienie jej w terminie; zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a także skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący zaznaczył, że pomimo uzupełnienia wymaganych informacji (wniosku), a także pomimo wniesionego ponaglenia, organ nadal nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, na które skarżący oczekuje już 11 miesięcy. Ponieważ organ powinien załatwić sprawę do 31 sierpnia 2020 r. postępowanie jest w ocenie skarżącego prowadzone w sposób przewlekły.
Z uwagi na to, że skarga została błędnie wniesiona bezpośrednio do Sądu, została ona w dniu 7 grudnia 2020 r. przesłana do Wojewody [...] wraz ze wskazaniem, że w terminie 30 dni organ - zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. - ma obowiązek przekazać Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że organ udzielił już V. S. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zaś długi termin rozpatrywania wniosku wynikał z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz niedostosowania zasobów kadrowych do liczby wpływających wniosków.
Wojewoda [...] przedstawił przebieg postępowania w sprawie zaznaczając, że skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o wydanie zezwolenia w dniu 4 grudnia 2019 r., a następnie w dniu 8 września 2020 r. złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. W dniu 23 września 2020 r. Wojewoda [...] przekazał ponaglenie wraz z kopią akt sprawy do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jednakże do dnia 15 grudnia 2020 r. organ nadzoru nie odniósł się do zarzutów podniesionych w ponagleniu. W dniu 15 września 2020 r. skarżący został wezwany do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie zapewnionego miejsca zamieszkania. Dnia 18 października 2020 r. została przeprowadzona rozmowa telefoniczna z pracodawcą o nieprawidłowo wypełnionym załączniku nr 1 strona 3 punkt 2 w miejscu wykonywania pracy cudzoziemcowi. Dnia 21 października 2020 r wpłynął poprawiony załącznik nr 1. W dniu 9 grudnia 2020 r. Wojewoda [...] otrzymał przesłaną przez Sąd skargę na przewlekłość postępowania i następnie w dniu 10 grudnia 2020 r udzielił V. S. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z terminem ważności do dnia 9 grudnia 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Mając na uwadze treść tej regulacji Sąd wyraża stanowisko, że osoba, która wniosła stosowne ponaglenie nie musi czekać na rozpoznanie tego ponaglenia przez organ właściwy ani też na upływ terminu do jego rozpoznania.
W niniejszej sprawie, jak wynika z przekazanych Sądowi akt administracyjnych, skarżący pismem w dniu 11 września 2020 r. wniósł do Wojewody [...] ponaglenie w sprawie rozpoznania jego wniosku o wydanie karty pobytu, złożonego w dniu 13 grudnia 2019 r. Natomiast z uwagi na wniesienie skargi bezpośrednio do tut. Sądu, za dzień wniesienia skargi uznaje się dzień 7 grudnia 2020 r., w której to dacie skarga została przesłana według właściwości do organu w celu uzyskania akt sprawy i odpowiedzi na skargę.
W świetle art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie – zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. - sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto – stosownie do brzmienia art. 149 § 2 p.p.s.a. - orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest skarga na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę [...] postępowania w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję, gdyż jest ona zjawiskiem (sytuacją) niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.
Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego jej rozstrzygnięcia.
Ocena, czy postępowanie jest prowadzone dłużej niż to niezbędne do załatwienia sprawy (zob. art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.), dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W judykaturze wskazuje się, że - oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej - nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru.
Zatem rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W efekcie, w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 34/13), stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.
Można zatem stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie prowadzą do zakończenia postępowania. Ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania.
Nie można bowiem zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1 k.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.
Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Co istotne, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, mamy do czynienia z tak rozumianą przewlekłością.
Z analizy akt administracyjnych wynika, że wniosek skarżącego wpłynął do Wojewody [...] w dniu 13 grudnia 2019 r. Pierwsze czynności w sprawie organ podjął jednak dopiero w dniu 16 kwietnia 2020 r., występując do ABW, Policji i Straży Granicznej o przekazanie informacji, czy wyjazd i pobyt cudzoziemca na terenie RP stanowi zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy zostały zobowiązane do przekazania informacji w terminie 30 dni od doręczenia im pism Wojewody [...] zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach oraz pouczone że jeżeli termin udzielenia informacji zostanie przedłużony, mają obowiązek poinformować o tym organ prowadzący postepowanie (art. 109 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach). Wskazano również, że jeżeli w wyznaczonych terminach informacja nie zostanie przekazana, zgodnie z art. 109 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach organ uzna, że wymóg uzyskania informacji został spełniony.
W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów stanowiących odpowiedź ww. organów na zapytanie Wojewody z dnia 16 kwietnia 2020 r. Nie wynika z nich także, aby wystąpiono do ww. organów z dalszymi pismami z prośbą o udzielenie informacji lub wyjaśnieniem powodów braku ich udzielania.
Jednocześnie pismem z dnia 16 kwietnia 2020 r. organ – na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. – powiadomił skarżącego, że "z przyczyn niezależnych od organu, w związku z koniecznością zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, termin do wydania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy V. S. został przedłużony do dnia 2020-08-31".
Następnie, pismem z dnia 15 września 2020 r., a zatem już po wniesionym w dniu 11 września 2020 r. przez skarżącego ponagleniu, Wojewoda [...] wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentu potwierdzonego posiadanie zapewnionego miejsca zamieszkania (np. poświadczenia zameldowania, umowy najmu mieszkania, innej umowy umożliwiającej władanie lokalem mieszkalnym lub oświadczenia osoby uprawnionej do władania lokalem mieszkalnym o zapewnieniu cudzoziemcowi miejsca zamieszkania). Zaznaczyć przy tym należy, że do złożonego w grudniu 2019 r. wniosku skarżący załączył już taki dokument - tj. zaświadczenie z Urzędu Gminy L. o zameldowaniu na pobyt czasowy do dnia 30 kwietnia 2020 r. - który jednak w toku prowadzonego przez organ postępowania (z końcem kwietnia 2020 r.) stracił swą ważność.
W dniu 15 września 2020 r. organ przekazał ponaglenie wraz z aktami sprawy do Urzędu ds. Cudzoziemców w W. Dnia 28 września 2020 r. skarżący w wykonaniu wezwania organu przedłożył "nowy" dokument poświadczający posiadanie zapewnionego miejsca zamieszkania – tj. zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt czasowy do dnia 31 grudnia 2020 r., natomiast w dniu 22 października 2020 r. do organu został przekazany poprawiony przez pracodawcę zał. nr 1 do wniosku o udzielenie zgody skarżącemu na pobyt czasowy.
Decyzją z dnia 10 grudnia 2020 r. (nr [...]) Wojewoda [...] orzekł o udzieleniu V. S. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 9 grudnia 2023 r.
Z kolei postanowieniem z dnia 11 grudnia 2020 r. (nr [...]) Szef Urzędu ds. Cudzoziemców, po rozpatrzeniu ponaglenia, postanowił uznać je za uzasadnione i wyznaczyć termin rozpatrzenia wniosku oraz zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, stwierdzając, że niezałatwienie sprawy w terminie nie mało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W ocenie Sądu przedstawiona sekwencja czynności procesowych skarżącego oraz organu, biorąc pod uwagę przedmiot i zawiłość rozpoznawanej sprawy, prowadzi do wniosku, że rozpoznanie, złożonego przez skarżącego dnia 13 grudnia 2019 r. wniosku nastąpiło po przeprowadzeniu przez Wojewodę [...] postępowania z naruszeniem zasad i terminów określonych w k.p.a., a jednocześnie bez uzasadnionego przekroczenia ich w takim rozmiarze.
Zważywszy, że wniosek o wydanie decyzji został skierowany przez skarżącego do organu w grudniu 2019 r., to informacja o konieczności przedłużenia postępowania w sprawie i przewidywanym terminie jej załatwienia (z uwagi na akcentowane przez organ "niedostosowanie zasobów kadrowych do liczby wpływających wniosków" do Oddziału ds. Legalizacji i Pobytu Cudzoziemców i w konsekwencji niemalże pewność niedochowania ustawowych terminów załatwienia sprawy), powinna zostać oficjalnie udzielona skarżącemu niezwłocznie, a nie dopiero po 4 miesiącach. To samo dotyczy wymaganych z uwagi na charakter i specyfikę rozpoznawanej sprawy rutynowych zapytań kierowanych do poszczególnych służb dotyczących osoby wnioskującego o pobyt na terenie RP cudzoziemca. Podjęcie wskazanych czynności dopiero po upływie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku należy, zdaniem Sądu, uznać niewątpliwie za niezgodne m.in. z zasadą zaufania do organów (art. 8 § 1 k.p.a.), zasadą informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy (art. 9 k.p.a.) czy tez zasadą szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.).
Trudno też w jakikolwiek sposób usprawiedliwić działanie organu, który precyzując w kwietniu 2020 r. – stosownie do art. 36 § 1 k.p.a. – nowy termin załatwienia sprawy "do dnia 31 sierpnia 2020 r.", dopiero po upływie tego terminu (i de facto w wyniku złożonego przez stronę ponaglenia) podejmuje czynności mające na celu uzupełnienie wniosku, tak przez pracodawcę, jak też przez samego wnioskodawcę, który zobowiązany jest w istocie do uzupełnienia swojego wniosku tylko dlatego, że organ rozpoznając sprawę pozostawał w nieuzasadnionej zwłoce (a dokument w międzyczasie utracił swoją ważność). Usprawiedliwieniem dla "dłuższego niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" pocedowania w niniejszej sprawie nie mogło być też oczekiwanie na rozstrzygnięcie Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców rozpatrującego ponaglenie wniesione przez skarżącego cudzoziemca, gdyż postępowanie nadzorcze prowadzone w tym przedmiocie w żaden sposób nie zwalnia organu z dalszego, bez zbędnej zwłoki, załatwienia rozpoznawanej sprawy dotyczącej legalności pobytu cudzoziemca.
W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.
Biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania (w istocie rok od dnia złożenia przez skarżącego wniosku do wydania decyzji w sprawie), jak również opisaną wyżej postawę organu, polegającą na nie znajdującym racjonalnego usprawiedliwienia tak długotrwałym załatwianiu sprawy, Sąd uznał (punkt 2. sentencji wyroku), że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd zauważa przy tym, że stwierdzona przewlekłość wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) organu oraz że do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczyniła się strona skarżąca (strona postępowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty.
Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Sytuacja, w której strona czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie, na podjęcie pierwszej w sprawie czynności, a dalej na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej (tj. wydanie przez ten organ decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę) nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu – prowadzące w taki, jak w niniejszej sprawie sposób postępowanie w sprawie udzielenia zgody cudzoziemca na pobyt i pracę na terenie Rzeczypospolitej Polskiej - nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej.
Dla oceny i stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez Wojewodę [...], prowadzącego w sposób przewlekły przedmiotowe postępowanie, okoliczności usprawiedliwiającej długość procedowania sprawy nie może stanowić też fakt wprowadzenia na obszarze RP stanu zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 od dnia 14 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego; Dz. U. z 2020 r., poz. 433), czy następnie wprowadzenia stanu epidemii od dnia 20 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii; Dz. U. z 2020 r., poz. 490), a w związku z tym wstrzymania i zawieszenia biegu terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych. Zważywszy bowiem nawet, że stosownie do art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres, to przepis ten został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. (na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2; Dz. U. z 2020 r., poz. 875).
Abstrahując zatem od tego, że organ we wskazanym okresie (bowiem w dniu 16 kwietnia 2020 r.) podejmował czynności procesowe w niniejszej sprawie, to nawet wzięcie pod uwagę nadzwyczajności sytuacji spowodowanej stanem epidemii i uwzględnienie "dwumiesięcznego zawieszenia/wstrzymania biegu terminów" w postępowaniach administracyjnych nie może tłumaczyć organu z tak długiego (przewlekłego) prowadzenia przedmiotowej sprawy i nie może wpływać na dokonaną przez Sąd ocenę tej przewlekłości, jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją Sąd przyznał skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 500 zł (punkt 3. sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. uznając, że kwota ta będzie adekwatna w kontekście całokształtu zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec, mający ograniczoną swobodę poruszania się, musiał się zmagać nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. W ocenie Sądu, zasądzona kwota: z jednej strony, zrekompensuje skarżącemu czas oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy oraz podejmowane przez niego zabiegi związane z doprowadzeniem do jej rozpoznania przez organ bez zbędnej zwłoki, zaś z drugiej strony przyznana kwota jest potrzebna dla osiągnięcia celu jakim jest zdyscyplinowanie organu na przyszłość. Dodać przy tym należy, że generalnym usprawiedliwieniem dla przewlekłego prowadzenia postępowania nie mogą być wskazane w odpowiedzi na skargę trudności kadrowe.
Sąd ma jednakowoż świadomość, że ilość załatwianych przez organ administracji publicznej wniosków o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jest bardzo duża i okoliczność ta – jak też fakt wydania już w niniejszej sprawie w dniu 10 grudnia 2020 r. decyzji i zakończenie sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 13 grudnia 2019 r. – zostały wzięte pod uwagę przez Sąd przy miarkowaniu przyznanej skarżącemu sumy pieniężnej.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1., 2. i 3. sentencji wyroku.
O kosztach postępowania (punkt 4. sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 210 § 2 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).