Uzasadnienie
W dniu 24 lutego 2015 r. H. W. – F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie rozpatrzenia jej odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 sierpnia 2014 r. nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego.
W skardze wskazała m.in., że w dniu 8 grudnia 2014 r. wezwała organ odwoławczy do usunięcia naruszenia prawa w postaci milczenia organu w sprawie jej odwołania.
Skarżąca złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że termin na złożenie skargi upłynął w dniu 6 lutego 2015 r. W dniu 11 stycznia 2015 r. uległa wypadkowi (skręcenie stopy) i następnego dnia była w Szpitalu Specjalistycznym w C. na Oddziale Ratunkowym. Uraz spowodował unieruchomienie jej na kilka dni i nie mogła załatwić pilnych dla niej spraw. Później musiała załatwiać sprawy bieżące i zaległe, w tym pomóc siostrze w dodarciu do lekarzy i bycia z nią w trakcie oczekiwania na wizyty. Na skutek tych czynności wdał się stan zapalny w miejscu urazu i przez kolejne kilka dni musiała zaprzestać jakiejkolwiek działalności. W tym czasie musiała sobie załatwić pilne wizyty lekarskie (w tym osobiście). Do załatwiania innych spraw przystąpiła dopiero w dniu 23 lutego 2015r.
Ponadto wnioskodawczyni posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym i ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji. Na skutek zaburzeń fizycznych i umysłowych oraz sytuacji stresowych funkcjonuje wolniej niż przeciętny człowiek, co też przyczyniło się do uchybienia terminu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania, ponieważ w dniu 12 marca 2015 r. wydało decyzję w sprawie, którą utrzymało w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.
Jednocześnie zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Należy wskazać, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone przesłanki przywrócenia terminu zostaną spełnione łącznie.
Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest ustalenie, czy skarżący podmiot zachował ww. siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Zdaniem Sądu przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie ustała z dniem 16 lutego 2015 r. Ten dzień skarżąca wskazała jako ostatni, w którym musiała podejmować działania związane z koniecznością dokonania rejestracji do lekarza. Jak wynika z treści wniosku, skarżąca nie wskazała, by po tej dacie miały miejsce okoliczności uniemożliwiające złożenie wniosku.
Przedmiotowa data ustania przyczyny uchybienia terminu jest więc datą rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.
Jeżeli zatem skarżąca miała siedem dni na złożenie stosownego wniosku o przywrócenie terminu, przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. termin upłynął z dniem 23 lutego 2015 r.
Skarżąca sporządziła, a następnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi osobiście w siedzibie organu II instancji w dniu 24 lutego 2015 r. (vide: data na wniosku i prezentacie organu umieszczonej na wniosku).
Zgodnie z treścią art. 88 zdanie pierwsze ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobligowany był odrzucić złożony wniosek, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 88 p.p.s.a.