Uzasadnienie
J. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Gdańskiego.
Z treści skargi wynika, że skarżąca złożyła do Rektora Uniwersytetu Gdańskiego wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia 27 maja 2015 r.
Następnie pismem z dnia 19 października 2021 r. wniosła ponaglenie na niezałatwienie w terminie sprawy z wniosku o uzupełnienie decyzji.
Kolejnym pismem – z dnia 30 maja 2022 r. – skarżąca wniosła do Rektora Uniwersytetu Gdańskiego ponaglenie na nierozpatrzenie w terminie ponaglenia z dnia 19 października 2021 r.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z treści przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, Statutu Uniwersytetu Gdańskiego i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że to Rektor Uniwersytetu Gdańskiego jest obowiązany w terminie 7 dni do rozpatrzenia ponaglenia, a termin ten w niniejszej sprawie minął w dniu 27 października 2021 r. W tej sytuacji Rektor dopuścił się rażącego opóźnienia w rozpatrzeniu jej ponaglenia na nierozpatrzenie ponaglenia z dnia 19 października 2021 r.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Gdańskiego wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że załatwienie ponaglenia nie mieści się w katalogu spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., tj. spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne. Uznanie dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie załatwienia ponaglenia wymagałoby uprzedniego wniesienia ponaglenia na niezałatwienie ponaglenia, co doprowadziłoby do absurdalnego, kaskadowego piętrzenia ponagleń na niezałatwienie ponagleń. Organ wskazał ponadto, że skoro niedopuszczalne jest wniesienie skargi na postanowienie, wydane w wyniku wniesienia ponaglenia, to również niedopuszczalna jest skarga na bezczynność, mająca polegać na niewydaniu tego postanowienia, czyli nierozpatrzeniu ponaglenia w terminie.
W piśmie z dnia 18 lipca 2022 r. skarżąca, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę wskazała, że organ powołał się na stanowisko WSA w Krakowie sygn. akt III SAB/Kr 47/20 – że uznanie dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie załatwienia ponaglenia wymagałoby uprzedniego wniesienia ponaglenia na niezałatwienie ponaglenia. W tym kontekście zauważyła, że w aktach administracyjnych brak jest jej ponaglenia z dnia 30 maja 2022 r. na nierozpatrzenie ponaglenia z dnia 19 października 2021 r., które wpłynęło do organu w dniu 2 czerwca 2022 r., z czego wynika, że organ nie przekazał tego dokumentu sądowi.
Dodała ponadto, że przytoczone przez organ orzeczenia sądów administracyjnych nie dotyczą kwestii dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu administracji w sprawie wniesienia ponaglenia. Wskazała, że tego rodzaju bezczynność podlega kontroli sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W świetle art. 3 § 2 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
2 postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Ponadto, stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a zgodnie z treścią art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Cytowane przepisy wyznaczają zakres kognicji sądów administracyjnych, co oznacza, że sądy te mogą rozpatrywać sprawy ściśle określone w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w innych ustawach szczególnych.
Wyjaśnić na wstępie należy, że przedmiotowa skarga nie może być rozpoznana w oparciu o art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., jak wskazała skarżąca.
Wniesiona skarga nie dotyczy kontroli konkretnego aktu czy czynności, ale bezczynności w rozpatrzeniu ponaglenia. Rozpatrując ponaglenie właściwy organ wydaje postanowienie (art. 37 § 6 k.p.a.).
W przywołanym przez skarżącą przepisie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. mowa jest natomiast o bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.
W art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. mowa jest właśnie o postanowieniach.
Należy zatem rozważyć możliwość rozpoznania wniesionej skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Wyjaśnić należy, że możliwość skutecznego wniesienia skargi na bezczynność uzależniona jest w tym przypadku co do zasady od tego, czy możliwe jest skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję, akt, czynność, postanowienie, o jakich mowa w art. 3 §2 pkt 1- 4a p.p.s.a.
Oceny zatem wymaga kwestia, czy możliwe jest skuteczne wniesienie skargi (czyli umożliwiające merytoryczne rozpoznanie) do sądu administracyjnego na postanowienie organu, rozpatrujące ponaglenie. Wskazać wobec tego należy, że załatwienie ponaglenia nie mieści się w katalogu spraw, rozpoznawanych przez sądy administracyjne. Postanowienie organu załatwiające ponaglenie nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie lub postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Wniesienie ponaglenia nie tworzy nowej sprawy administracyjnej.
W tym miejscu podkreślić trzeba, że skarżąca wniosła także do tutejszego sądu skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Gdańskiego w sprawie jej wniosku z dnia 30 czerwca 2016 r. o uzupełnienie decyzji z dnia 27 maja 2015 r. (sygn. akt III SAB/Gd 91/22).
W świetle art. 53 § 2b p.p.s.a. uznanie dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie załatwienia ponaglenia wymagałoby uprzedniego wniesienia ponaglenia na niezałatwienie ponaglenia, wobec czego tezę taką należy uznać za wadliwą. Sąd zgadza się z poglądem, że taka wykładnia prowadziłaby do absurdalnego, kaskadowego piętrzenia ponagleń na niezałatwienie ponagleń, szczególnie że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia, czy i kiedy organ ponaglenie załatwi.
W związku z powyższym, skoro nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na postanowienie organu rozpatrujące ponaglenie, nie jest również dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność, która ma polegać na niewydaniu takiego postanowienia.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż określone w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a., wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznając, że zostały spełnione przesłanki z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.