Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 października 2022 r. K. S. (dalej: wnioskodawca, skarżący, strona), złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Miejskiego Zarządu Dróg w Z. (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił do organu wnioskiem z dnia 1 października 2022 r.
W skardze zarzucił naruszenie:
- 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
- 2) art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 poz.902.; dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, poprzez niewskazanie przez podmiot zobowiązany sposobu lub formy, w jakich informacja publiczna może być udostępniona niezwłocznie,
- 3) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej.
Skarżący wniósł o:
- 1) zobowiązanie organu do prawidłowego załatwienia wniosku z dnia z 28 maja 2022 r. oraz z 12 czerwca 2022 r.
- 2) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Z akt administracyjnych wynika następujący stan faktyczny:
Skarżący złożył w dniu 1 października 2022 r., wniosek do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych potrzebnych mu do napisania pracy inżynierskiej pt. "[...]". Pozyskane dane zamierzał skarżący wykorzystać do celów edukacyjnych. Organ pismem z dnia 17 października 2022 r., odmówił udzielenia żądanych informacji, gdyż w jego ocenie złożony wniosek stanowił nadużycie prawa do informacji publicznej.
Pismem z dnia 18 października 2022 r. skarżący wniósł skargę do WSA na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 9 stycznia 2023 r., umorzył postępowanie z uwagi na wycofanie skargi. Jednakże skarżący pismem z dnia 10 lutego 2023 r. wyjaśnił, że wycofał skargę z 18 września 2022 r., a nie skargę z dnia 18 października 2022 r. którą dalej podtrzymuje. W związku z tym Sąd postanowieniem z 27 marca 2023 r., uchylił postanowienie z 9 stycznia 2023 r.
W odpowiedzi na skargę z dnia 18 października 2022 r., organ wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżący w dniu 30 maja 2022 r. wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg w Z. poprzez platformę ePUAP z wnioskiem datowanym na dzień 28 maja 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej o takiej samej treści jak we wniosku z dnia 1 października 2022 r.
Organ po rozpatrzeniu złożonego wniosku, pismem z dnia 17 października 2022 r. znak: [...], [...] udzielił odpowiedzi wnioskodawcy, że nie jest możliwe udostępnienie żądanych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej gdyż złożony wniosek stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Nadto organ powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wskazał, iż z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny, jak w ww. przedmiotowym wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 1 października 2022 r. Pismo to zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 17 października 2022 r. poprzez platformę ePUAP.
Jednocześnie organ wskazał, że skarżący pismem z dnia 24 września 2022 r. złożył skargę na bezczynność w związku ze swoim wnioskiem z dnia 28 maja 2022 r. i skargę tę organ przekazał w dniu 24 października 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach poprzez platformę ePUAP, która została zarejestrowana pod sygn. III SAB/GI 482/22.
Wyjaśnił, że Miejski Zarząd Dróg Z. jako jednostka organizacyjna jednostki samorządu terytorialnego, która nie posiada osobowości prawnej i nie jest też podmiotem właściwym do udzielenie informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. i tym samym nie może być skutecznie skarżony na bezczynność. Na poparcie swego stanowiska organ przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. – dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
Sąd, w myśl przepisu art. 134 § 1 ppsa nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem akt lub czynność organu, lecz ich ewentualny brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.
W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udzielenia informacji na podstawie udip, która reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej.
Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania (w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.ip.), albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.ip.
W pierwszej kolejności niezbędnym jest zatem ustalenie, czy organ, do którego skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest zobowiązany do poddania się rygorom u.d.i.p.
Podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej oznaczone zostały w art. 4 u.d.i.p. Jak wynika z jego ust. 1 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami władzy publicznej i organu władzy publicznej skłania do zastanowienia się, czy nazwy te są tożsame, czy różnią się od siebie w ten sposób, że pierwsza z nich jest szersza od drugiej. Zakładając racjonalność działania ustawodawcy, należy opowiedzieć się za drugim stanowiskiem, bowiem trudno przyjąć, aby w jednym akcie prawnym używano różnych nazw dla określenia tej samej kategorii podmiotów. Z drugiej jednak strony, analiza ustawy wskazuje, że terminy te używane są zamiennie. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że rozróżnienie władzy publicznej i organów tej władzy znajduje uzasadnienie. Ustawodawca bowiem mówi o władzy publicznej wtedy, gdy wskazuje na pewne generalne powinności czy uprawnienia.
Natomiast jeżeli zachodzi potrzeba konkretyzacji tych powinności i uprawnień, wówczas wskazuje na organy, które mają je realizować. Przez organy władzy publicznej należy zatem rozumieć wszystkie te instytucje, które mają ustawowe kompetencje do podejmowania decyzji władczych wiążących obywateli i inne podmioty prawa. Będą więc nimi zarówno organy państwa: ustawodawcze, wykonawcze – w tym organy administracji rządowej – i sądownicze, jak również organy samorządów: terytorialnego, zawodowego, gospodarczego. Drugim pojęciem, oprócz władz publicznych, kształtującym obowiązek udostępniania informacji, są zadania publiczne.
Należy ono do sfery prawa publicznego i dotyczy przede wszystkim wykonywania władczych kompetencji ze skutkiem wiążącym podmioty prawa, co określa się zazwyczaj jako zadania reglamentacyjno-porządkowe. Do sfery prawa publicznego należy także działalność świadcząca, polegająca na zapewnieniu dostarczania określonych usług niezbędnych do funkcjonowania zbiorowości. Przy realizacji tych powinności organy władz publicznych mogą działać w formach władczych, jednak coraz częściej wykorzystują instrumenty właściwe prawu cywilnemu. W doktrynie prezentowany jest pogląd, że jeżeli udostępnienia informacji żąda się od jednostki organizacyjnej jedynie uczestniczącej w procesie wykonywania zadań publicznych (najczęściej na zasadzie porozumienia publicznoprawnego), a nie działającej w ramach struktur stworzonych bezpośrednio do realizacji kompetencji władzy publicznej, wówczas obowiązek udzielenia informacji ogranicza się do danych, które wiążą się z wykonywaniem zadań(E.
Koniuszewska, Środki prawne ograniczające nadużycia władzy w jednostkach samorządu terytorialnego w ustrojowym prawie administracyjnym, Wydawnictwo Oficyna Warszawa 2009, s. 139 - 140 i podana tam literatura).
W związku z powyższym nie ulega wątpliwości iż, Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Z. jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p, czyli jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie u.d.i.p. do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Dokonując powyższej oceny Sąd miał na uwadze, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Z. jest podmiotem reprezentującym inne jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Tym bardziej, że z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej lecz każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym.
Co więcej, wspomniany Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg nie kwestionował faktu, iż ma co do zasady obowiązek udzielania informacji publicznych, skoro korespondował w przedmiotowych kwestiach ze strona skarżącą.
Odnosząc się zaś do oznaczenia organu, którego skarga dotyczy, o którym mowa w art. 57 § 1 pkt. 2 ppsa. Skarżący wskazał bowiem, że zaskarża bezczynność Miejskiego Zarządu Dróg w G., Sąd uznał, iż z treści skargi wynika, że skarżącemu chodziło o Miejski Zarząd Dróg w Z.. Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.
Kolejną kwestią wymagającą ustalenia jest stwierdzenie, czy żądana od organu informacja mieści się w ustalonym ustawowo katalogu informacji publicznej. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie.
W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Przykładowy katalog informacji publicznych udzielanych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej zawiera art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (a), projektowaniu aktów normatywnych (b), programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (c). W pkt 3 lit c wskazano natomiast na informacje o zasadach funkcjonowania władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym o sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych.
W rozpatrywanej sprawie organ nie wykonał udostępnienia informacji. Kierując do skarżącego pismo z 17 października 2022 r., w którym odmówił udostępnienia żądanej informacji stwierdził, że wniosek ten stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Wskazał, że z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać, interes obiektywny a nie subiektywny.
W piśmie tym organ zajął stanowisko co do kwestii zawartej w przedmiotowym wniosku, że informacje te nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.ip.
Z wniosku wynikało, że pozyskane dane zostałyby wykorzystane przez skarżącego do napisania pracy inżynierskiej pt.: "Systemy zarządzania drogami oraz zarządzania ruchem w miastach na prawach powiatu w Polsce". Tym samym pozyskane dane zostałyby wykorzystane przez wnioskodawcę do celów edukacyjnych, a zdaniem organu informacja publiczna ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych Instytucji. Organ faktycznie przyjął, że jeśli celem wniosku jest realizacja subiektywnego indywidualnego interesu podmiotu, który go złożył, to wniosek ten nie dotyczy sprawy publicznej.
Mając powyższe na względzie podkreślić należy, że Sąd w niniejszym składzie nie kwestionował prawa organu do skorzystania z możliwości odmowy udostępnienia informacji publicznej z powodu nadużycia prawa przez wnioskodawcę.
Sąd wskazał na stanowisko zawarte w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2023 r., sygn. III OSK 2615/21, stanowiące:
"1. Kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji nie jest kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji publicznej. Przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej, które zarówno w piśmiennictwie prawniczym, jak i orzecznictwie sądowym kwalifikowane jest jako konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe. Innymi słowy publiczne prawo podmiotowe to sytuacja prawna, w której oparty na normie prawnej interes określonej osoby (będący na tej podstawie interesem prawnym) jest zaopatrzony i tym samym wzmocniony przez wynikające również z normy prawnej prawa publicznego roszczenie o określone zachowanie wspólnoty publicznoprawnej reprezentowanej przez odpowiednie organy. Publiczne prawo podmiotowe zasadza się zatem na interesie prawnym. Każdy podmiot publicznego prawa podmiotowego jest tym samym podmiotem interesu prawnego.
Skoro zatem nie ma wątpliwości, że wnioskodawca jest podmiotem publicznego prawa dostępu do informacji publicznej (bo mieści się w zakresie pojęcia "obywatel" - art. 61 ust. 2 Konstytucji i pojęcia "każdy" - art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), to znaczy, że ma interes prawny wzmocniony roszczeniem o uzyskanie informacji publicznej. Każdy indywidulany interes subiektywny rozumiany jako "relacja pomiędzy jakimś stanem obiektywnym, aktualnym lub przyszłym, a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, które on przynosi lub może przynieść jakiejś jednostce ulega obiektywizacji, gdy znajduje oparcie w normie prawnej. Interes prawny ma charakter obiektywny właśnie z tego względu, że jest prawny. Interes prawny istnieje bowiem wówczas, "gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego nie decyduje przekonanie zainteresowanego, ale ocena ustawodawcy.
Nieprawidłowe jest przez to stanowisko, z którego wynika, że jeśli celem wniosku jest realizacja subiektywnego indywidulanego interesu podmiotu, który go złożył, to wniosek ten nie dotyczy z tego właśnie powodu sprawy publicznej. Wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który - jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidulanym.
2. O ile kryterium "sprawy własnej" jako kryterium służące kwestionowaniu publicznego charakteru wnioskowanej informacji nie znajduje racjonalnych i prawnych podstaw, to konieczne jest dostrzeganie sytuacji zbiegu w określonych sprawach takich jej obszarów, które mają aspekt niepubliczny (prywatny, własny), bo z tego powodu informacje dotyczące tych obszarów nie mają charakteru informacji publicznej. Zatem dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej jako informacji o działalności organów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1, czy art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej", ani cel, dla jakiego wnioskodawca żąda udostepnienia informacji publicznej. Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa, a wówczas prowadzić do odmowy jego ochrony" (publ. w CBOSA).
W świetle powyższego zdaniem Sądu podjęte przez organ w niniejszej sprawie działania w zakresie uznania wniosku strony z 1 października 2022 r., w przedmiocie dotyczącym informacji o systemach zarządzania drogami oraz zarządzania ruchem w miastach na prawach powiatu w Polsce’’, za niebędące informacją publiczną były bezpodstawne, a odmowa była niezasadna.
Sąd uznał, że przyjęte kryteria oceny charakteru wnioskowanej informacji jako sprawy własnej wyłączającej ją jako informację publiczna są błędne.
Jednocześnie podkreślić należy, że o nadużyciu prawa do informacji publicznej można mówić dopiero wtedy, gdy nie kwestionuje się samego prawa, lecz sposób czynienia z niego użytku. Oznacza to, że żądane przez wnioskodawcę informacje muszą mieć charakter informacji publicznych.
W piśmie organu z dnia 18 października 2022 r. dotyczącym pytania wniosku strony z 1 października 2022 r. zabrakło wyczerpujących rozważań czy wnioskowane przez skarżącą informacje mieszczą się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p.
Z kolei Sąd przystępując do takowej oceny oraz kontroli, czy przedmiotowa sprawa mieści się w zakresie podmiotowym u.d.i.p.. stwierdził co następuje.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Dyrektor jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie u.d.i.p. do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Odnosząc się zaś do zakresu przedmiotowego, należy wskazać, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Jest ono – zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych – rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego. W świetle tych regulacji przyjąć należy, że informacją publiczną są wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (pkt 2 lit. d), a także o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 udip., w tym o systemie zarządzania drogami oraz zarządzania ruchem w mieście na prawach powiatu.
Nadto, w świetle art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznych dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest zatem to, czy podmiot będący adresatem wniosku dysponuje danymi informacjami. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną do rozpatrzenia żądania (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 127/15). Wówczas to organ powinien odpowiedzieć pisemnie na wniosek, wskazując powody nieudzielenia żądanych informacji. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu danych objętych wnioskiem uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności w sprawie, albowiem z oczywistych względów nie można oczekiwać udostępnienia danych, którymi podmiot ten nie dysponuje.
Powyższe rozważania będą miały zastosowanie do wniosku strony z 1 października 2022 r.
Przekonanie skarżącego o pozostawaniu organu w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z 1 października 2022 r. znajduje uzasadnione podstawy. Organ przyjął, że celem wniosku skarżącego była realizacja jego subiektywnego indywidualnego interesu i z tego powodu wniosek ten nie dotyczył sprawy publicznej.
W związku z czym organ w odpowiedzi z 17 października 2022 r. na złożony wniosek skarżącego z 1 października 2022 r, oznajmił, że wniosek ten stanowi nadużycie prawa do informacji ponieważ ma charakter subiektywny.
Sąd uznał więc, że organ był w stanie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z 1 października 2022 r.
Mając to na uwadze Sąd, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 ppsa, stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, co skutkowało koniecznością zobowiązania organu do rozpatrzenia tego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Jednocześnie w ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a) ppsa). Nie wynikała bowiem z lekceważącego stosunku do złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem organ zareagował na wniosek skarżącego. Tymczasem, zdaniem Sądu, wymieniona kwalifikowana forma bezczynności winna być zarezerwowana do sytuacji oczywistych, niebudzących wątpliwości i niedających się usprawiedliwiać w żaden sposób.
O kosztach postępowania, obejmującego uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa.