Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 14 czerwca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 128/23

Uzasadnienie

Wnioskiem z 11 stycznia 2023 r. (doprecyzowanym 8 lutego 2023 r.,) A. B. (dalej: skarżąca, strona) wystąpiła do Burmistrza Miasta B. (dalej: organ) o udzielenie informacji publicznej w zakresie przekazania:

"1. Każdej decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta B. lub z upoważnienia Burmistrza Miasta B. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wydana w okresie od 01 stycznia 2019- 11 stycznia 2023 r. dla:

1. - E Sp. z o.o. z/s w B.,
2. - Gmina B.,
3. - [...] Przedsiębiorstwo [...] z/s w B.,
4. - P S.A,
5. - N S.A z/s w B.,
6. - E Spółka Jawna z/s w B.,
7. - E Sp. z o.o. z/ s w B.,
8. 2. wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na: "przeniesieniu istniejącej instalacji do przetwarzania odpadów tworzyw sztucznych w procesie R3 do nowej hali produkcyjnej oraz zmiany sposobu użytkowania hali zlokalizowanej na działce [...], [...], [...] oraz [...] na terenie E Sp. z o.o. z/s w B.,
9. 3. karty informacyjnej przedsięwzięcia lub Raportu oddziaływania na środowisko, jeżeli został sporządzony dla przedsięwzięcia polegającego na: "przeniesieniu istniejącej instalacji do przetwarzania odpadów tworzyw sztucznych w procesie R3 do nowej hali produkcyjnej oraz zmiany sposobu użytkowania hali zlokalizowanej na działce [...], [...], [...] oraz [...] na terenie E Sp. z o.o. z/s w B.,
10. 4. każdego pisma wydanego/podpisanego przez Burmistrza Miasta B. lub z upoważnienia Burmistrza Miasta B. w okresie od 1 stycznia 2019 - 11 stycznia 2023 r., o następujących cechach:
11. a) którego adresatem jest:
12. - [...] Przedsiębiorstwo [...] z/s w B.,
13. - P S.A,
14. - N S.A z/s w B.,
15. - E Spółka Jawna w B.,
16. - E Sp. z o.o. z/ s w B.,
17. - osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niebędąca osobą fizyczną lub prawną,
18. b) które było odpowiedzią na jakiekolwiek pismo/ skargę/wniosek dot. działalności podmiotów: - Gmina B., [...] Przedsiębiorstwo [...] z/s w B., N S.A z/s w B., E S.J. w B., E Sp. z o.o. z/ s w B. wniesione/ złożone do Burmistrza Miasta B., Urzędu Miejskiego w B. w okresie od 2019- 2023 r."

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z 25 stycznia 2023 r. (nr [...]) wysłał skarżącej kopie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć, o które wnioskowała. Poinformował skarżącą, że wniosek i karta informacyjna przedsięwzięcia (KIP) dla przedsięwzięcia polegającego na "przeniesieniu istniejącej instalacji do przetwarzania odpadów tworzyw sztucznych w procesie R3 do nowej hali produkcyjnej oraz zmiany sposobu użytkowania hali zlokalizowanej na działce [...], [...], [...] oraz [...] na terenie E Sp. z o.o. z/s w B." nie mogą być udostępnione gdyż są dokumentami postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które jest w toku i wezwał skarżącą o doprecyzowanie treści wniosku w zakresie podpunktu a) i b w terminie 14 dni.

Pismem z 8 lutego 2023 r. skarżąca doprecyzowała ww. wniosek z 11 stycznia 2023 r. W związku z czym organ pismem z 20 lutego 2023 r., poinformował skarżącą, że:

Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na "przeniesieniu istniejącej instalacji do przetwarzania odpadów tworzyw sztucznych w procesie R3 do nowej hali produkcyjnej oraz zmiany sposobu użytkowania hali zlokalizowanej na działce [...], [...], [...] oraz [...] na terenie E Sp. z o.o." oraz karta informacyjna przedsięwzięcia są dokumentami prywatnymi przedsiębiorcy, w sprawie toczącego się postępowania administracyjnego. Dokumenty te nie stanowią informacji publicznej, w związku powyższym nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W zakresie udostępnienia pism Burmistrza Miasta B. lub pracownika działającego z upoważnienia Burmistrza, których adresatem jest: [...] P [...] lub P S.A. lub N S.A. lub E Sp. J lub E Sp. z o.o., które dotyczą skarg mieszkańców lub przedsiębiorców lub innych podmiotów na ich działalność w szczególności: odorową, hałas i emisję zanieczyszczeń do powietrza oraz: pisma Burmistrza Miasta B. lub pracownika działającego z upoważnienia Burmistrza, których adresatem jest E Sp. z o.o. i które dotyczą skarg mieszkańców lub przedsiębiorców lub innych podmiotów na ich działalność, w szczególności: odorową, hałas i emisję zanieczyszczeń do powietrza, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. 2022, poz. 902, dalej: udip) wezwano skarżącą do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego związanego z udostępnieniem wnioskowanych informacji, w terminie 14 dni, od otrzymania pisma, pod rygorem odmowy udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie.

Następnie skarżąca pismem z 6 marca 2023 r. zatytułowanym "Wezwanie do zaprzestania naruszania prawa", zawarła wnioski między innymi w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, na podstawie art.13 ust. 2 udip.

W związku z czym organ pismem z 21 marca 2023 r. poinformował skarżącą o wyznaczeniu nowego terminu udzielenia odpowiedzi, który został określony na dzień 5 kwietnia 2023 r. Powyższe uzasadnił zakresem złożonego wniosku, jego wielowątkowością, wielością stawianych zarzutów, w związku z czym organ powziął wątpliwość czy wniosek skarżącej winien być rozpatrywany na podstawie Ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, że zobowiązany był do wnikliwej i szczegółowej analizy prawnej, co spowodowało, że niemożliwym stało się dotrzymanie ustawowego terminu na udzielenie odpowiedzi.

Mając na uwadze powyższe organ pismem z 5 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 64 w związku z art. 63 § 2 i 3a ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000), wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku wniesionego w formie dokumentu elektronicznego. Na ww. wezwanie organu skarżąca nie udzieliła odpowiedzi.

W dniu 14 kwietnia 2023 r. skarżąca wniosła skargę do WSA na bezczynność Burmistrza Miasta B. w zakresie rozpatrzenia jej wniosku z 9 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie:

1. 1. art. 8 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 3, art. 21 ust. 2 pkt 9 i 16 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. 1029 ze zm.), dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nieudostępnienie informacji o środowisku,
2. 2. art. 14 ust. 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca, a w sytuacji gdy wniosek dotyczy dokumentów, o których mowa w art. 21 ust. 1 nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji we wskazanym terminie,
3. 3. art. 74 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez działanie wbrew obowiązkowi wynikającemu z tych przepisów.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o:

1. 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta B. do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 3 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,
2. 2) stwierdzenie, że bezczynność organu - Burmistrza Miasta B. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,
3. 3) nałożenie na organ- Burmistrza Miasta B. grzywnę w wysokości 2.000 zł.
4. 4) zasądzenie od organu Burmistrza Miasta B. na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca m.in. wskazała, że skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie nieudostępnienia informacji z pkt 2 i 3 jej wniosku, tj. nieudostępnienie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na: "przeniesieniu istniejącej instalacji do przetwarzania odpadów tworzyw sztucznych w procesie R3 do nowej hali produkcyjnej oraz zmiany sposobu użytkowania hali zlokalizowanej na działce [...], [...], [...] oraz [...] na terenie E Sp. z o.o. z/s w B. oraz nieudostępnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia lub Raportu oddziaływania na środowisko, jeżeli został sporządzony dla w/w przedsięwzięcia.

Skarżąca wskazała, że pomimo upływu określonego w art. 14 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia dokumentów, o których dane są zamieszczane w publicznie dostępnych wykazach, o których mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, tj. wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku, a jeśli chodzi o kartę informacyjną przedsięwzięcia- pomimo upływu miesiąca od dnia otrzymania wniosku Burmistrz Miasta B. nie udzielił skarżącej wnioskowanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości ze względu na fakt udzielenia żądanych informacji skarżącej.

Ponadto organ wskazał m.in., że każdorazowo ustosunkowywał się do pism, które składała skarżąca. Wskazał, że ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku jednoznacznie określa sposób i formę w jakich wnioski o udostępnienie informacji o środowisku podlegają załatwieniu, a z art. 15 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że udostępnienie informacji o środowisku dokonywane jest przez czynność materialno-techniczną - w sposób i w formie określonej we wniosku. Zaś odmowa udostępnienia informacji o środowisku następuje natomiast w drodze decyzji administracyjnej (art. 20 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Wobec powyższego wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku. Jednakże pomimo wezwania z dnia 5 kwietnia 2023 r. skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku, wobec czego organ nie mógł wydać decyzji w przedmiotowej sprawie.

Organ uznał, że wskazanie adresu do korespondencji w skardze na bezczynność stanowi uzupełnienie braków formalnych wniosku i pozwala na doręczenie decyzji administracyjnej na wskazany w skardze adres do korespondencji. W związku z czym organ w dniu 28 kwietnia 2023 r. wydał decyzję (nr OŚ.1431.1.2023) o odmowie udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia pism opisanych jako:

1. - "pisma Burmistrza Miasta B. lub pracownika działającego z upoważnienia Burmistrza, których adresatem jest: [...] P [...] lub P S.A lub N S.A lub E Sp. J lub E Sp. z o.o. i które dotyczą skarg mieszkańców lub przedsiębiorców lub innych podmiotów na działalność wskazanych wyżej podmiotów lub jednego z nich, w szczególności odorową, hałas i emisje zanieczyszczeń do powietrza".

Również w dniu 28 kwietnia 2023 r. organ wydał drugą decyzję (nr [...]) o odmowie udzielenia informacji o środowisku w zakresie udostępnienia:

1. - "wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na: "przeniesieniu istniejącej instalacji do przetwarzania odpadów tworzyw sztucznych w procesie R3 do nowej hali produkcyjnej oraz zmiany sposobu użytkowania hali zlokalizowanej na działce [...], [...], [...] oraz [...] na terenie E Sp. z o.o. z/s w B.,
2. - karty informacyjnej przedsięwzięcia lub Raportu oddziaływania na środowisko, jeżeli został sporządzony dla przedsięwzięcia polegającego na: "przeniesieniu istniejącej instalacji do przetwarzania odpadów tworzyw sztucznych w procesie R3 do nowej hali produkcyjnej oraz zmian" sposobu użytkowania hali zlokalizowanej na działce [...] [...], [...] oraz [...] na terenie E Sp. z o.o. z/s w B."

W związku z powyższym organ wskazał, iż uczynił zadość we wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, nie uchybiając żadnym naruszeniom przepisów proceduralnych, czy też materialnych. Zatem nie można mu zarzucić, że działał z naruszeniem prawa i dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ppsa.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości podjętych działań organu w kontekście rozpoznania wniosku skarżącej z 9 stycznia 2023 r. o udzielenie informacji o środowisku.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako: ppsa), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów.

Na gruncie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, analogicznie jak w przypadku spraw dotyczących informacji publicznej w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji o środowisku w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji o środowisku bądź o umorzeniu postępowania.

Należy przy tym zauważyć, że wedle art. 1 ust. 2 udip przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1 udip. Jest to norma kolizyjna, wyłączająca stosowanie przepisów udip w sytuacji, w której ustawa szczególna reguluje w sposób odmienny od udip, zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. W orzecznictwie wskazuje się, że regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej, zawarte w innych aktach prawnych, wyłączają możliwość domagania się udostępnienia informacji publicznej w oparciu o unormowania udip. Istnienie innych zasad, czy trybu udostępniania informacji publicznych, wyłącza stosowanie udip, w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami.

Ww. przepis oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną, uregulowane są inaczej w udip, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji, zaś stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić - pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej (por. wyrok NSA z 26 lutego 2020 r., I OSK 3322/18 oraz uchwała NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13; ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 38, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem ustawa środowiskowa określa zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie (vide: art. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), przepisy udip w tym zakresie nie znajdują zastosowania (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., I OSK 462/15).

Należy zaznaczyć, że skarga na bezczynność w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, analogicznie jak w przypadku informacji publicznej, nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 ppsa (por. np. postanowienie NSA z 29 czerwca 2016 r., II OSK 1391/16). Skargę na bezczynność w rozpoznawanej sprawie należy więc uznać za dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że na zasadzie art. 3 pkt 9 lit. a. oraz pkt 15a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, do podmiotów powołanych na mocy prawa do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony, należą jednostki samorządu terytorialnego.

W konsekwencji Burmistrz Miasta B. należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie zgodnie z art. 8 w zw. z art. 3 pkt 9 i 15a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Zakres przedmiotowy informacji o środowisku i jego ochronie, które podlegają udostępnieniu, w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, określa natomiast art. 9 ust. 1 tej ustawy. W myśl tego przepisu udostępnieniu podlegają m.in. informacje dotyczące: stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności (pkt 1); środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów (pkt 3); raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska (pkt 4); analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3 (pkt 5).

Wobec tego, że wedle art. 74 ust. 3 Konstytucji RP każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska, w piśmiennictwie oraz orzecznictwie podnosi się, że prawo to ma zakres znacznie bardziej szerszy, aniżeli wynikać to by mogło z literalnej treści art. 9 ust. 1 ustawy środowiskowej (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 kwietnia 2021 r., II SA/Go 147/21 oraz wyrok NSA z 9 stycznia 2020 r., I OSK 3483/18). Udostępnieniu podlega bowiem każda informacja o środowisku, niezależnie od tego, czy została ona wymieniona w art. 9 ust. 1 ustawa środowiskowa, chyba, że organ ochrony środowiska, na podstawie przepisów ustawy wykaże, że w konkretnej sprawie nie ma możliwości udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie (por. B. Rakoczy, U.i.i.ś. Komentarz, Lexis Nexis 2010, t. 1 do art. 9 oraz ww. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim). Ustalając przedmiotowy zakres informacji o środowisku, które mają być udostępnione, należy zatem mieć na względzie, że prawo do tych informacji jest gwarantowane konstytucyjnie, co potwierdza art. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, stanowiący o powszechnym dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie.

Oznacza to, że udostępnienie tego rodzaju informacji jest regułą, a odstępstwa od niej mają charakter wyjątkowy i powinny wprost wynikać z przepisów prawa jednoznacznie określających, jakiego rodzaju informacje nie podlegają udostępnieniu (vide: art. 16 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku).

W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że wniosek skarżącej i wnioskowane informacje stanowią informację o środowisku ponieważ decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na: przeniesieniu istniejącej instalacji do przetwarzania odpadów tworzyw sztucznych w procesie R3 do nowej hali produkcyjnej oraz zmiany sposobu użytkowania hali zlokalizowanej na działce [...], [...], [...] oraz [...] na terenie E Sp. z o.o. z/s w B. oraz karta informacyjna przedsięwzięcia, Raport oddziaływania na środowisko, jeżeli został sporządzony dla w/w przedsięwzięcia, ma związek ze środowiskiem oraz jego ochroną.

W tym względzie Sąd podziela stanowisko innych sądów administracyjnych w przedmiocie analogicznych skarg na bezczynność w szczególności stanowisko wyrażone w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2020 r. I OSK 3483/18, iż: "prawu do informacji podlega każda informacja o środowisku, niezależnie od tego, czy jest wskazana w przepisie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Domniemywać bowiem na-leży, co wynika z art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, że każda informacja o środowisku podlega udostępnieniu, chyba że organ ochrony środowiska, wyłącznie na podstawie przepisów ustawy wykaże, że w konkretnej sprawie nie ma możliwości udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie".

Powyższe oznacza, że organ zobowiązany był do załatwienia przedmiotowego wniosku w trybie przewidzianym przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Terminy udostępniania informacji o środowisku zostały określone szczegółowo w art. 14 ustawy środowiskowej. Z przepisu tego wynika, że z zasady udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, przy czym termin ten może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy.

Organ winien w rozpoznawanej sprawie albo udostępnić wnioskowane informacje o środowisku i jego ochronie w formie czynności materialno-technicznej w ww. terminach zgodnie z art. 14 ustawy środowiskowej albo wydać decyzję o odmowie ich udostępnienia na podstawie art. 20 ust. 1 tej ustawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności, skoro informacja objęta wnioskiem stanowi informację o środowisku i jego ochronie i dopiero po złożeniu skargi przez skarżącą, w dniu 14 kwietnia 2023 r. organ wydał decyzję w dniu 28 kwietnia 2023 r. (nr [...]) o odmowie udzielenia informacji o środowisku oraz wydał decyzję (nr [...]) o odmowie udzielenia informacji publicznej (k. 15 do 21 akt administracyjnych). Zatem sprawa przed jej rozstrzygnięciem nie została załatwiona, ponieważ już zawisła skarga przed WSA.

Powyższe na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa obligowało Sąd do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a ppsa Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przy ocenie w tym zakresie sąd miał na uwadze, że organ finalnie rozpoznał wniosek skarżącej po wpłynięciu do organu skargi do sądu administracyjnego wydając decyzje w przedmiocie wniosku skarżącej. Zważyć bowiem należy, że rozstrzygnięcie w sprawie udzielenia informacji po terminie nie można oceniać jako przejawu złej woli organu.

W ocenie Sądu opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie nosiło zatem cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez ustawę o informacji o środowisku. Ponadto, przekroczenie terminu do udzielenia odpowiedzi nie było rażąco nadmierne. W związku z czym w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej. Powyższe spowodowało również brak podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Zaś w pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa. Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składa się wpis od skargi (100 zł).