Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 22 czerwca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 137/23

Uzasadnienie

Pismem z dnia 26 kwietnia 2023 r. M.N. (dalej zwana skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wójta Gminy K. (dalej zwanego Wójtem Gminy lub organem) w udostępnieniu informacji publicznej, o którą wystąpiła pismami z dnia 28 listopada i 14 grudnia 2022 r.

W skardze zarzuciła naruszenie:

1. 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie jakim stanowi normatywną podstawę do udostępniania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, przez nieudostępnienie informacji publicznej na ww. wnioski;
2. 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm. – dalej zwanej u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, w terminie wskazanym przez organ, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, przez brak udostępnienia informacji publicznej przez skarżony organ, przedłużenie terminu rozpoznania wniosku bez uzasadnionych przyczyn.

W oparciu o te zarzuty wniosła o:

1. 1) zobowiązanie Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie ze złożonymi wnioskami;
2. 2) stwierdzenie, że bezczynność Wójta Gminy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3. 3) przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów;
4. 4) zasądzenie od Wójta Gminy na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych,
5. 5) przyznanie na zasadzie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a) od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącej sumy pieniężnej 500 zł.

Stan faktyczny sprawy jest następujący.

W dniu 28 listopada 2022 r. do Urzędu Gminy K. wpłynął wniosek skarżącej, w którym zwróciła się do Wójta Gminy o udostępnienie na podstawie przepisów u.d.i.p. informacji dotyczących schroniska w J., przez odpowiedź na pytania o następującej treści:

1. 1. Czy chce Pan zamknąć schronisko? Czy prowadzi Pan rozmowy, by sprzedać schronisko na inny cel?
2. 2. Czy i z jakim podmiotem były lub są prowadzone rozmowy odnośnie przekazania psów i na jakich warunkach?
3. 3. Dlaczego pracownicy dostali wymówienia, skoro nie ma podpisanej umowy dzierżawy i możliwości utrzymania ciągłości funkcjonowania schroniska?
4. 4. Zerwanie umów z innymi gminami niekorzystnie wpłynęło na sytuację finansową schroniska. W 2023 roku zabraknie środków gdy, zawieranie umów następuje w listopadzie i grudniu.
5. 5. Czy w przypadku podpisania umowy dzierżawy chce Pan przeznaczyć środki na to schronisko?
6. 6. Jaka kwota zostanie przeznaczona na opiekę nad bezdomnymi zwierzętami?
7. 7. Co się stanie ze zwierzętami przebywającymi aktualnie w schronisku w przypadku jego likwidacji, bądź braku dzierżawcy z początkiem 2023 roku?
8. 8. Czy CIS może dalej prowadzić schronisko w przypadku niepodpisania umowy dzierżawy z organizacją ochrony zwierząt?
9. 9. Czy i z kim oraz na jaką kwotę podpisał Pan umowę na odławianie bezpańskich psów z terenu gminy na następny rok ?

Skarżąca zwróciła się o przesłanie odpowiedzi na w/w pytania na piśmie na adres: [...]

W dniu 15 grudnia 2022 r. do Urzędu Gminy K. wpłynął kolejny wniosek skarżącej (pismo z dnia 14 grudnia 2022r.), skierowany do Wójta Gminy, którym wskazując na niepodpisanie umowy i nieprzekazanie schroniska stronie społecznej, zwrócono się o informację, z jakim podmiotem Gmina obecnie prowadzi rozmowy nt. dzierżawy/sprzedaży czy też wywiezienia psów do innego schroniska. Ponadto, zwróciła się z pytaniem: jaki będzie status schroniska i co się stanie ze zwierzętami w przypadku braku dzierżawcy z początkiem 2023 roku?

Analogicznie jak we wcześniejszym wniosku wystąpiła o przesłanie odpowiedzi na podany adres poczty elektronicznej.

Pismem z dnia 30 grudnia 2022 r. skarżącą poinformowano o wyznaczeniu nowego terminu na załatwienie jej wniosku z dnia 14 grudnia 2022 r., wyznaczając nowy termin na 14 lutego 2023 r. Wskazano, że załatwienie sprawy w terminie nie jest możliwe, z uwagi na duża ilość zachorowań pracowników Urzędu Gminy, którzy muszą udzielić odpowiedzi.

W dniu 27 kwietnia 2023 r. do Urzędu Gminy K. wpłynęła będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowego skarga na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca podała, że do dnia złożenia tej skargi (pismo datowane na dzień 26 kwietnia 2023 r.) żądane informacje publiczne nie zostały udostępnione.

Pismem z dnia 8 maja 2023 r., z upoważnienia Wójta Gminy, do skarżącej skierowana została odpowiedź na jej wniosek, w której podano, że w roku 2023 kwota przeznaczona na opiekę nad bezdomnymi zwierzętami to 57 500,00zł. Natomiast "Wniosek żądający ustosunkowania się do danej kwestii czy przedstawienia swojego stanowiska na dany temat nie może zostać uwzględniony, ponieważ nie obejmuje w swej treści informacji publicznej. Nie jest także informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły" (wyrok WSA w Warszawie z 21 grudnia 2010 r., II SAB/Wa 219/10). Wskazano zatem, że w zakresie pytania o sprzedaży schroniska na inny cel nie można uznać za informacje publiczną tylko samego zamiaru sprzedaży nieruchomości będącej własnością gminy. Jeżeli organ planuje dokonanie sprzedaży nieruchomości, ale nie podjął żadnych działań w tym celu, to nie można oczekiwać, iż na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej skonkretyzuje swoje plany.

Podano, że w tematyce pozostałych pytań, zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 13 września 2017 r., IV SAB/Gl 196/17 "W trybie przepisów u.d.i.p. nie można domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub dokonania interpretacji. Z tych samych powodów, przedmiotem wniosku o udzielenie informacji publicznej nie może być również stan "świadomości" organu, gdyż informacja publiczna dotyczy sfery faktów, jest nią więc treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (wyrok WSA w Warszawie z 14 października 2009 r., II SAB/Wa 81/09).

Dnia 9 maja 2023 r do skarżącej skierowano kolejną odpowiedź, w której poinformowano, że zamiar dzierżawy/sprzedaży schroniska w J. nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a ewentualna sprzedaż działek następuje w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.), jak również przepisy prawa miejscowego tj. uchwałę Rady Gminy K. nr [...] z dnia 08.06.2009 r. w sprawie zasad gospodarowania mieniem stanowiącym własność Gminy K.. Informacja o zamiarze zbycia nieruchomości umieszczana jest na stronach internetowych urzędu w postaci wykazu nieruchomości przeznaczonej do zbycia, dzierżawy, najmu bądź użyczenia i również podawana jest do publicznej wiadomości w prasie. Powyższe potwierdza wyrok WSA w Warszawie z 21 grudnia 2010 r., II SAB/Wa 219/10 "Wniosek żądający ustosunkowania się do danej kwestii czy przedstawienia swojego stanowiska na dany temat nie może więc zostać uwzględniony, ponieważ nie obejmuje w swej treści informacji publicznej. Nie jest także informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły".

Tożsame stanowisko zaprezentowano odnośnie do pytania o status schroniska w przypadku braku dzierżawcy z początkiem 2023 r., podając, że zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 13 września 2017 r., IV SAB/Gl 196/17 "W trybie przepisów u.d.i.p. nie można domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub dokonania interpretacji. Z tych samych powodów, przedmiotem wniosku o udzielenie informacji publicznej nie może być również stan "świadomości" organu, gdyż informacja publiczna dotyczy sfery faktów, czyli danych, jakimi konkretny organ dysponuje".

Przekazując skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 12 maja 2023 r. Wójta Gminy udzielił na nią odpowiedzi, wnosząc o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi w całości. Wyjaśnił, że odpowiedź na wnioski skarżącej nie została udzielona w terminie, albowiem pracownik odpowiedzialny udostępnienie informacji publicznej od 7 lutego.2023 r. przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Pracownik, który przejął obowiązki nieobecnego pracownika, nie miał świadomości, że odpowiedź na w/w wnioski nie została udzielona. Miało to miejsce dopiero po otrzymaniu skargi, pismami z dnia 8 i 9 maja 2023 r. (odpowiednio na wnioski z 28 listopada i 15 grudnia 2022 r.). W ocenie Wójta Gminy skarga na bezczynność stała się bezprzedmiotowa.

Dodatkowo wskazano, że w odpowiedzi na wniosek dnia 28 listopada 2022 r., który w swej treści poza pkt. 6 nie jest wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, poinformowano skarżącą, że wnioskowana informacja w zakresie pytania o sprzedaż schroniska nie stanowi informacji publicznej oraz że organ nie podjął żadnych działań, które wskazywałyby na powzięcie zamiaru obrotu nieruchomością. Podobnie wygląda to w przypadku wniosku z dnia 15 grudnia 2021 r. Zdaniem Wójta Gminy wymienione wnioski dotyczyły przeważającej mierze spraw dotyczących zamiarów co do dalszego funkcjonowania schroniska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.

Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania to zgodnie z art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy bezczynność to taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, nie została załatwiona w wymaganej przez prawo formie.

Procedurę dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 - dalej zwana jak dotychczas u.d.i.p.), kształtując prawo do informacji publicznej, a także określając zasady i tryb jej udostępniania. Określenie więc, czy w sprawie o udostępnienie informacji publicznej zachodzi bezczynność wymaga odniesienia się do przepisów u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw.

Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p.

Z dalszych przepisów u.d.i.p. wynika, że udostępnianie informacji publicznej odbywa się na wniosek i winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).

Ustawodawca nie przewidział żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Załatwienie wniosku może nastąpić także poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

W niniejszej sprawie okolicznością niesporną było to, że spełniony został zakres podmiotowy stosowania u.d.i.p., gdyż podmiot, do którego zwróciła się skarżąca jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia posiadanej informacji.

Niezbędna jest natomiast ocena, że czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy w związku z tym stosują się do niej przepisy u.d.i.p.

Przypomnieć należy, że Wójt Gminy jedynie w zakresie punktu 6 wniosku z dnia 28 listopada 2022 r. uznał, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną i udzielił odpowiedzi: "w roku 2023 kwota przeznaczona na opiekę nad bezdomnymi zwierzętami to 57 500,00 zł", kierując do skarżącej pismo z dnia 8 maja 2023 r.

W piśmie tym organ wskazał ponadto, że "w zakresie pytania o sprzedaż schroniska na inny cel" nie można uznać za informacje publiczną tylko samego zamiaru sprzedaży nieruchomości będącej własnością gminy. Jeżeli organ planuje dokonanie sprzedaży nieruchomości, ale nie podjął żadnych działań w tym celu, to nie można oczekiwać, iż na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej skonkretyzuje swoje plany. Jednocześnie organ wskazał, że "w tematyce pozostałych pytań", organ powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 września 2017 r., IV SAB/Gl 196/17 cytując, że "W trybie przepisów u.d.i.p. nie można domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub dokonania interpretacji. Z tych samych powodów, przedmiotem wniosku o udzielenie informacji publicznej nie może być również stan "świadomości" organu, gdyż informacja publiczna dotyczy sfery faktów, jest nią więc treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą".

Zgodzić należy się z organem, że analiza treści art. 6 u.d.i.p. wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu odnoszących się do projektowania konkretnych aktów normatywnych. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Wnioskiem o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi, skierowane do podmiotu zobowiązanego według tej ustawy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2014r., sygn. akt II SAB/Gd 97/14).

Sąd podziela także stanowisko, że informacji publicznej nie stanowią informacje dotyczące sfery świadomości, wiedzy bądź opinii organu na dany temat.

W świetle powyższego nie można uznać za informację publiczną pytań zawartych w punktach 1,4,5, 7 i 8 wniosku z dnia 28 listopada 2022 r.

Sąd zgodził się z organem, że poruszone w tych punktach kwestie (opisane już szczegółowo wcześniej) nie stanowią informacji publicznej, jako niedotyczące faktów, a dotyczące żądania wyrażenia oceny, posiadanej ewentualnie przez organ wiedzy, poglądu organu na dany temat czy motywów podejmowanej decyzji bądź zdarzeń przyszłych, takich które w dacie złożenia tego wniosku jeszcze nie nastąpiły. Ponownie wskazać należy na utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów, tj. pewnego rodzaju materii, która została stanowczo wyartykułowana i wywołuje określone skutki prawne i faktyczne. W ramach realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ niewątpliwie może odnosić się jedynie do danych, które są przez niego gromadzone. Pytanie o dane, które nie są do niego przekazywane z natury rzeczy warunku tego nie wypełnia. Wnioskiem o udzielenie informacji publicznej mogą być objęte jedynie pytania dotyczące sfery istniejących faktów lub danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci.

Podkreśla się również, że informacji publicznej nie stanowią informacje dotyczące sfery świadomości, wiedzy bądź opinii organu na dany temat. Informacja publiczna musi istnieć w formie zmaterializowanej, tj. w postaci zapisu na nośniku informacji. Wniosek złożony w trybie u.d.i.p. nie może bowiem zmierzać do inicjowania działań. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu. Informacja publiczna nie może być przedmiotem poszukiwań i dociekań ze strony organu, które prowadziłyby do jej wytworzenia (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6484/21 i powołane tam orzecznictwo). O ile zatem informacją publiczną może być treść określonego dokumentu, to w trybie przepisów u.d.i.p. nie można już domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub też dokonania interpretacji dokumentu znanego wnioskodawcy.

Informacja publiczna nie jest bowiem informacją abstrakcyjną ani też urzędową wykładnią prawa (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. o sygn. akt III OSK 2649/21). Przy formułowaniu powyższego stanowiska należy mieć na względzie również to, że organ zobowiązany jest do "udostępnienia" informacji będącej w jego posiadaniu, a nie do jej "wytworzenia" na żądanie wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze poglądem wnioskiem o udzielenie informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Uwzględnienie skargi na bezczynność organu nie może zatem skutkować koniecznością stworzenia informacji publicznej, nieistniejącej faktycznie w dniu złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., o sygn. akt I OSK 452/16).

Jako prawidłowe należy zatem ocenić zatem działanie organu polegające na udzieleniu skarżącej odpowiedzi na jej wniosek z dnia 28 listopada 2022 r. w zakresie wskazanych wyżej żądań w formie pisemnej, podając, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione.

W tożsamy sposób ocenić należy działania organu w zakresie pytania: "Jaki będzie status schroniska i co się stanie ze zwierzętami w przypadku braku dzierżawcy z początkiem 2023 roku?" zawartego we wniosku z dnia 14 grudnia 2022 r. W udzielonej skarżącej odpowiedzi z dnia 9 maja 2023 r. organ zasadnie bowiem informuje, że pytanie to nie jest informacją publiczną, opierając się na argumentacji analogicznej jak w przypadku ww. pytań z wniosku datowanego na 28 listopada 2022 r.

Nie oznacza to jednak, że Wójt Gminy nie był bezczynny w rozpoznaniu obu wniosków w omówionym wyżej zakresie, tj. punktów 1,4,5, 7 i 8 wniosku z dnia 28 listopada 2022 r. oraz ww. pytania z wniosku z dnia 14 grudnia 2022 r., a także udzielając informacji publicznej na pytanie 6 wniosku z dnia 28 listopada 2022 r.

Nie ulega wątpliwości, że termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek upłynął po czternastu dniach od jego wpływu, a w momencie wniesienia skargi odpowiedź nie została udzielona. Dopiero w jej następstwie, jak wyjaśnia organ, sporządzono pisma z dnia 8 i 9 maja 2023 r., przesłane skarżącej drogą elektroniczną w dniu 9 maja 2023 r.

Powyższe spowodowało, że Sąd uznał, że w sprawie miała miejsce bezczynność po stronie Wójta Gminy, która ustała dopiero 9 maja 2023 r.

Skoro zatem organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącej w omówionym dotychczas zakresie w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie to postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenia wniosku skarżącej podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Wyjaśnić należy, że stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Pomimo, że w momencie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności to wobec udzielenia skarżącemu odpowiedzi przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku.

Sąd obowiązany był zatem, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej w zakresie punktów 1 i 4 - 8 wniosku z dnia 28 listopada 2022 r. oraz pytania drugiego z wniosku z dnia 14 grudnia 2022 r. (punkt 5 wyroku).

Jeśli zaś chodzi o pozostałe informacje żądane przez skarżącą, czyli zawarte w punktach 2,3 i 9 wniosku z dnia 28 listopada 2022 r. oraz pytania: "Z jakim podmiotem Gmina obecnie prowadzi rozmowy nt. dzierżawy/sprzedaży czy też wywiezienia psów do innego schroniska?", z wniosku z dnia 14 grudnia 2022 r. to Sąd nie podzielił stanowiska organu, że żądane dane nie posiadają waloru informacji publicznej.

I tak, pytanie w punkcie 2 wniosku z dnia 28 listopada 2022 r. nie dotyczy zamiaru sprzedaży schroniska na inny cel, czyli zdarzenia przyszłego, lecz informacji, czy w dacie złożenia wniosku organ prowadzi rozmowy, których celem jest sprzedaż schroniska na inny cel. Również treść pytania w punkcie 3 tego wniosku jednoznacznie wskazuje, że chodzi o informację dotyczącą rozmów już przeprowadzonych lub prowadzonym w dacie złożenia wniosku odnośnie do przekazania psów i warunków takiego przekazania. Analogicznie w punkcie 9 omawianego wniosku, skarżąca zadaje pytanie dotyczące umowy na odławianie bezpańskich psów na 2023 r. wnosząc o informację publiczną czy umowa ta została zawarta, kto jest jej stroną oraz w jakiej wysokości zostaną przeznaczone na ten cel środki publiczne.

Nie sposób zatem przyjąć, że w odniesieniu do tych pytań trafna jest argumentacja organu wskazująca, że informacja publiczna nie dotyczy pytań o zdarzenia przyszłe czy też przedstawienia stanowiska na dany temat.

Również pytanie pierwsze we wniosku z dnia 14 grudnia 2022 r. nie dotyczy, jak to wskazano w odpowiedzi z dnia 9 maja 2023 r. zamiarów organu, a zatem zdarzeń, które jeszcze nie nastąpiły. Pytanie to w sposób jednoznaczny wskazuje, że jest w nim mowa rozmowach prowadzonych w dacie złożenia tego wniosku (wskazuje na to zwrot "obecnie").

W świetle powyższego Sąd uznał więc, że w ww. zakresie obu wniosków został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. Tym samym działania podjęte przez organ po otrzymaniu wniosków w omawianym zakresie nie stanowiło odpowiednich czynności. Wnioski skarżącej nie zostały załatwione w zakresie pytań w punktach 2,3 i 9 wniosku z dnia 28 listopada 2022 r. oraz pierwszego pytania wniosku z dnia 14 grudnia 2022 r. ani też nie wydano decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. W tej sytuacji przyjąć należało, że Wójt Gminy w dacie orzekania przez Sąd pozostawał w bezczynności, co powodowało konieczność zobowiązania go do załatwienia wniosków skarżącej w opisanym zakresie, w trybie przewidzianym w u.d.i.p., o czym orzeczono w punkcie 3 i 4 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W ocenie Sądu opisana bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 6 wyroku. Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, (tj. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – przyp. Sądu) może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W pierwszej kolejności podnieść trzeba, że zastosowanie środków wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione ocenie Sądu. Wymaga ono dokonania oceny charakteru i stopnia naruszenia prawa i prawa wnioskodawcy do uzyskania informacji, zatem powinno uwzględniać stan faktyczny danej sprawy. Natomiast Sąd nie stwierdził celowości ich zastosowania, zatem w tej części oddalił skargę.

Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma bowiem charakter kompensacyjny i może być przyznana stronie wówczas, gdy przez nieudzielenie odpowiedzi strona doznała szkody, czego skarżąca nie wykazała.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 wyroku znalazło swoje oparcie w treści art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania, obejmującego uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.(punkt 7 wyroku).