Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. “A" w W. złożyło skargę na bezczynność Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Katowicach w przedmiocie informacji publicznej. Zarzuciło naruszenie art. 61 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (dz. U. nr 78, poz. 483) w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepisy te przewidują zakres przedmiotowy informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że informacje na temat kwot, jakie z budżetu okręgowej izby radców prawnych otrzymały osoby, piastujące wskazane we wniosku funkcje, z wyszczególnieniem określonych składników wynagrodzenia, w tym diet lub gratyfikacji uzyskiwanych z innych tytułów, nie stanowią informacji o działalności podmiotu wykonującego zadania publicznego i nie stanowią informacji publicznej.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania.
Z akt sprawy, w tym ze skargi wynika, że "A" wnioskiem z [...] r. domagało się podania informacji o kwocie, jaką w [...] r. otrzymały z budżetu okręgowej izby radców prawnych poszczególne osoby (imię, nazwisko) pełniące następujące funkcje: dziekan, wicedziekan (wicedziekani z podziałem na poszczególne osoby), sekretarz, skarbnik, pozostali członkowie prezydium (z podziałem na poszczególne osoby, ze wskazaniem nazwy sprawowanej funkcji), kierownik szkolenia aplikantów, zastępcy (zastępcy) kierownika szkolenia aplikantów (z podziałem na poszczególne osoby), rzecznik dyscyplinarny, zastępca (zastępcy) rzecznika dyscyplinarnego (z podziałem na poszczególne osoby), przewodniczący Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego, sędziowie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego z wyszczególnieniem składników wynagrodzenia, w tym diet lub gratyfikacji uzyskiwanych z innych tytułów.
Organ w odpowiedzi z dnia [...] r. wskazał, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bowiem nie ma ona zastosowania do wynagrodzeń, a ściśle ryczałtów, wypłacanych osobom wykonującym określone funkcje w organach samorządu radcowskiego jako postaci samorządu zawodowego. Działalność samorządu radcowskiego finansowana jest przede wszystkim ze składek radców prawnych i aplikantów, a inne opłaty, które samorząd zawodowy może uzyskać, także mają charakter samorządowy i jednocześnie pomocniczy. Stwierdzono, że działalność finansowa samorządu radcowskiego nie jest postacią wydatkowania majątku publicznego, lecz sferą wewnętrzną, niepodlegającą zakresowi obowiązywania u.d.i.p.
Jednakże biorąc pod uwagę transparentność działań samorządu oraz wyrażając zrozumienie dla celów i działań "A" udostępniono dane dotyczące zasad wynagradzania i jego wysokości organów O.I.R.P. w Katowicach w postaci kopii uchwał dotyczących ustanowienia ryczałtu dla poszczególnych funkcji w ramach O.I.R.P. w Katowicach wraz jego wysokością, poprzez podanie stosownego mnożnika, tj:
- - uchwały nr [...] organu z dnia [...] r. w sprawie ryczałtu dla radców prawnych pełniących funkcje w organach Rady O.I.R.P. w Katowicach,
- - uchwały nr [...] organu z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości wynagrodzenia ryczałtowego w stosunku do członków Prezydium Rady O.I.R.P. w Katowicach,
- - uchwały nr [...] organu z dnia [...] r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady O.I.R.P. w Katowicach z dnia [...] r. w sprawie wyznaczenia kierownika szkolenia oraz ustalenia wynagrodzenia kierownika szkolenia,
- - uchwały nr [...] Prezydium organu z dnia [...] r. w sprawie wysokości ryczałtowego wynagrodzenia dla Rzecznika Dyscyplinarnego oraz Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego O.I.R.P. w K.,
- - uchwały nr [...] Prezydium organu z dnia [...] r. w sprawie wysokości wynagrodzenia dla Przewodniczącego Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Rady O.I.R.P. w Katowicach,
- - uchwały nr [...] Prezydium organu z dnia [...] r. w sprawie wysokości ryczałtów dla Sędziów Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego O.I.R.P. w K.,
- - uchwały nr [...] Prezydium organu z dnia [...] r. w sprawie zasad wynagradzania osób prowadzących zajęcia dla aplikantów, opiekunów roczników, opiekunów praktyk dla III roku aplikacji radcowskiej w urzędach miasta, gminy lub w starostwie powiatowym w roku szkoleniowym [...].
Strona skarżąca zaznaczyła w skardze, że w piśmie z dnia [...] r. wezwała organ do wykonania wniosku podkreślając, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., Rada O.I.R.P. w Katowicach jako organ samorządu zawodowego jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a wbrew udzielonej przez Dziekana O.I.R.P. odpowiedzi, informacje objęte wnioskiem są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i ponadto mieszczą się one w zakresie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. c u.d.i.p.
Następnie wskazano w piśmie, że informacje dotyczą wiedzy o majątku samorządu zawodowego, który realizuje zadania publiczne określone w przepisach Konstytucji RP oraz ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Zatem tenże majątek wiąże się z funkcjonowaniem i działalnością samorządu zawodowego w ramach powierzonych mu zadań publicznych, dlatego istotna jest kontrola tego, w jaki sposób majątek ten jest wykorzystywany. Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca odwołał się do wyroku NSA z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. I OSK 334/16, który dotyczył wynagrodzeń dla członków samorządu zawodowego adwokatów. Zdaniem skarżącej organ udzielił niepełnej, wymijającej odpowiedzi, w której podano wyłącznie podstawę prawną przyznawanych wynagrodzeń i mnożnik kwoty bazowej wynagrodzenia.
Organ w odpowiedzi z [...] r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz dołączył kopie uchwał z [...] r. zmieniających te, które zostały udostępnione w odpowiedzi z [...] r.
Dalej w treści skargi strona skarżąca oceniając przebieg postępowania podała, że bezczynność organu można uznać za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ w żaden sposób nie ustosunkował się do wyczerpującej argumentacji "A", poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że "podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z [...] r." Wskazała, że organ kieruje działalnością Okręgowej Izby Radców Prawnych — samorządu zawodowego radców prawnych, do którego zadań na podstawie art. 41 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 75, dalej u.r.p.) należy m.in. współdziałanie w kształtowaniu i stosowaniu prawa, przygotowanie aplikantów radcowskich do należytego wykonywania zawodu radcy prawnego oraz doskonalenie zawodowe radców prawnych. Organ kieruje działalnością korporacji zawodowej, która sprawuje istotną funkcję w kształtowaniu obrazu funkcjonowania krajowego porządku prawnego.
Wobec tego na organie ciąży szczególny obowiązek poszanowania konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, za którego naruszenie należy uznać udzielenie wymijającej i niejasnej odpowiedzi na wniosek "A", a następnie zignorowanie argumentacji, w której "A" starało się wykazać racje przemawiające za tym, by wnioskowaną informację uznać za informację publiczną.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Działalność finansowa samorządu radcowskiego nie jest wydatkowaniem majątku publicznego, lecz sferą wewnętrzną, niepodlegającą zakresowi obowiązywania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z uwagi jednak na transparentność działań samorządu oraz z uwagi na cele i działania "A" udostępniono dane dotyczące zasad wynagradzania i wysokości wynagrodzenia organów O.I.R.P. w Katowicach, przesyłając pierwotnie "A" kopie 7 uchwał w przedmiocie objętym wnioskiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności działania organów administracji publicznej, treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu przewlekłości lub bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 143.
Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skargi na bezczynność czy przewlekłość jest zatem art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Nadto podniesienia wymaga, o czym także powyżej, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem kontroli sądowej nie jest objęty określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany.
W tym miejscu podkreślić jednak należy, że oceniając, czy zaistniała bezczynność organu, Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.
Zdaniem Sądu bezsporne w sprawie jest to, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W tym zakresie wystarczy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, przy czym katalog podmiotów wyliczonych w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 nie jest katalogiem zamkniętym, skoro ustawodawca posłużył się w określeniu tego katalogu zwrotem "w szczególności". Z mocy art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są również organy samorządów zawodowych, a takim bez wątpienia jest Rada O.I.R.P. w Katowicach.
Spór dotyczy tego, czy informacje objęte wnioskiem stanowią informację publiczną oraz czy organ udzielił odpowiedzi na wniosek.
Zdaniem Sądu żądana informacja jest informacją publiczną na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, f oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 334/16 oraz z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 3415/15. Powyższe orzeczenia dotyczyły skarg na działalność samorządu adwokackiego i stwierdzono w nich, że informacja o wysokości diet wypłacanych członkom prezydium rady adwokackiej jest informacją publiczną. Jednakże zdaniem Sądu należy konkluzje wynikające z tych orzeczeń odnieść odpowiednio do przedmiotowej sprawy.
Należy wskazać, że prawo obywateli do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne przewidziano w art. 61 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 17 ust. 1 Konstytucji, samorządy zawodowe sprawują pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.r.p. radcowie prawni zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego i jednostkami organizacyjnymi samorządu posiadającymi osobowość prawną są okręgowe izby radców prawnych i Krajowa Izba Radców Prawnych. W myśl art. 42 u.r.p. ust. 1 organami samorządu są: Krajowy Zjazd Radców Prawnych, Krajowa Rada Radców Prawnych, Wyższa Komisja Rewizyjna, Wyższy Sąd Dyscyplinarny, Główny Rzecznik Dyscyplinarny, zgromadzenie okręgowej izby radców prawnych, rada okręgowej izby radców prawnych, okręgowa komisja rewizyjna, okręgowy sąd dyscyplinarny oraz rzecznik dyscyplinarny. Art. 49 ust. 1 u.r.p. stanowi, że radcowie prawni i aplikanci radcowscy zamieszkali na terenie danego okręgu tworzą okręgową izbę radców prawnych. Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 u.r.p. działalnością okręgowej izby radców prawnych kieruje rada okręgowej izby radców prawnych, a organem wykonawczym rady okręgowej izby radców prawnych jest jej prezydium, które stanowią dziekan oraz wybrani przez radę wicedziekani, sekretarz, skarbnik i członkowie. Zakres działania rady okręgowej izby radców prawnych został określony w art. 52 ust. 3 tej ustawy, na który składa się w szczególności:
- 1) reprezentowanie interesów zawodowych członków okręgowej izby radców prawnych;
- 2) doskonalenie zawodowe radców prawnych;
- 3) nadzór nad należytym wykonywaniem zawodu przez radców prawnych i aplikantów radcowskich;
- 4) występowanie do organów rejestrowych lub ewidencyjnych z wnioskiem o wszczęcie postępowania o wykreślenie z rejestru lub ewidencji podmiotu prowadzącego działalność w zakresie pomocy prawnej niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy.
Z powyższego wynika, że pełnienie funkcji członka Rady O.I.R.P. stanowi realizację ustawowego zadania samorządu zawodowego i informacje dotyczące ich wynagrodzeń są informacjami publicznymi, a nie prywatnymi. Członkowie organu dostają wynagrodzenie za pełnienie obowiązków, wypłacane z majątku samorządu zawodowego. Taka informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit.c jako wiedza o majątku publicznym samorządu zawodowego i wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i działaniem tego samorządu zawodowego, który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 jest innym podmiotem wykonującym zadania publiczne.
Wobec powyższego niezasadne jest stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi z [...] r. na wniosek, w której stwierdzono, że działalność finansowa samorządu radcowskiego jest sferą wewnętrzną, niepodlegającą zakresowi obowiązywania u.d.i.p. Powołany przez organ w tejże odpowiedzi na poparcie swojego stanowiska wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 570/14 dotyczył udostępnienia orzeczeń wydanych w ramach postępowań dyscyplinarnych i został uchylony z powodu nieważności postępowania przez NSA orzeczeniem z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 515/15. Uchylone orzeczenie stwierdzało, że rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych nie odnoszą się do spraw organizacyjnych ani porządkowych, lecz do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych. Z kolei uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1987 r. sygn. akt III PZP 42/87 dotyczyła dochodzenia przez O.I.R.P. od radcy prawnego zapłaty składek członkowskich.
Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która jest informacją publiczną, to na organie spoczywa obowiązek jej udzielenia (z uwzględnieniem art. 13 u.d.i.p.) albo odmowy w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
W niniejszej sprawie organ stwierdził błędnie, że żądane dane o wynagrodzeniach nie są informacją publiczną, jednakże biorąc pod uwagę "transparentność działań samorządu radcowskiego i zrozumienie dla celów i działań strony skarżącej" udostępniono dane dotyczące wynagrodzenia. Pomimo tego udostępnione dane nie były kompletne ze względu na treść wniosku. Udostępniono następujące uchwały:
- - nr [...] organu z dnia [...] r. w sprawie ryczałtu dla radców prawnych pełniących funkcje w organach Rady O.I.R.P. w Katowicach,
- - nr [...] organu z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości wynagrodzenia ryczałtowego w stosunku do członków Prezydium Rady O.I.R.P. w Katowicach,
- - nr [...] organu z dnia [...] r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady O.I.R.P. w Katowicach z dnia [...] r. w sprawie wyznaczenia kierownika szkolenia oraz ustalenia wynagrodzenia kierownika szkolenia,
- - nr [...] Prezydium Rady O.I.R.P. w Katowicach z dnia [...] r. w sprawie wysokości ryczałtowego wynagrodzenia dla Rzecznika Dyscyplinarnego oraz Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego O.I.R.P. w Katowicach,
- - uchwały nr [...] Prezydium Rady O.I.R.P. w Katowicach z dnia [...]r. w sprawie wysokości wynagrodzenia dla Przewodniczącego Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Rady O.I.R.P. w Katowicach,
- - uchwały nr [...] Prezydium Rady O.I.R.P. w Katowicach z dnia [...]r. w sprawie wysokości ryczałtów dla Sędziów Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego O.I.R.P. w Katowicach,
- - uchwały nr [...] Prezydium Rady O.I.R.P. w Katowicach z dnia [...]r. w sprawie zasad wynagradzania osób prowadzących zajęcia dla aplikantów, opiekunów roczników, opiekunów praktyk dla III roku aplikacji radcowskiej w urzędach miasta, gminy lub w starostwie powiatowym w roku szkoleniowym [...].
W treści tych uchwał wskazano wynagrodzenie ryczałtowe niektórych osób wymienionych we wniosku (bez podania imienia i nazwiska tych osób) w powiązaniu ze wskaźnikiem minimalnego wynagrodzenia za pracę, co zdaniem Sądu umożliwia określenie kwoty otrzymywanej przez osoby pełniące te funkcje. Podstawę do obliczenia stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2018 r. (Dz.U z 2017 r. poz. 1747), wydane na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847). W ten sposób można obliczyć wysokość wynagrodzenia ryczałtowego otrzymywanego przez: dziekana, wicedziekanów, sekretarza, skarbnika oraz pozostałych członków prezydium, rzecznika dyscyplinarnego jego zastępców. Jednakże organ nie podał danych personalnych osób, które je otrzymywały.
W tym zakresie nie udzielił informacji publicznej i nie wykonał wniosku. Ponadto powołana uchwała z [...] r. nr [...] dotycząca Przewodniczącego Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego i uchwała z dnia [...] r. nr [...] odnosząca się do kierownika szkolenia uniemożliwiają jednoznaczne obliczenie wysokości wynagrodzenia ryczałtowego za cały [...] r. Nadto nie można obliczyć na podstawie nadesłanych uchwał wynagrodzenia ryczałtowego (całkowitej otrzymanej kwoty za zakończone sprawy za [...] r.) przez Sędziów Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego.
Nadto organ nie podał pozostałych składników wynagrodzenia w postaci diet lub gratyfikacji otrzymywanych przez osoby wymienione we wniosku.
Obowiązkiem organu jest zatem ponowne rozpoznanie wniosku i podanie żądanych danych w zakresie wysokości kwoty całkowitego wynagrodzenia, w tym także dodatków, diet itp (np. w zakresie wynagrodzenia ryczałtowego poprzez podanie mnożnika w postaci średniego miesięcznego wynagrodzenia, co umożliwia wnioskodawcy obliczenie kwoty wynagrodzenia ryczałtowego) oraz danych w postaci imienia i nazwiska osób je otrzymujących za cały [...] r.
Podkreślić należy, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpatrzenia wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno - technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy.
Organ nie załatwił wniosku przez udzielenie informacji lub odmowę jej udzielenia wyrażoną w odpowiedniej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), natomiast, o czym powiedziano już wyżej, żądane informacje stanowią bez wątpienia informację publiczną, której nie udzielono w pełnym zakresie wniosku.
Skoro więc organ nie załatwił do dnia orzekania wniosku strony w formie przewidzianej prawem, to Sąd w pkt 3 wyroku zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku strony w terminie 14 dni od zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. W tej sytuacji w myśl art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd uwzględnił wniosek strony skarżącej zawarty w skardze i stwierdził bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku w pkt 1 wyroku.
Stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd jednocześnie stwierdza, czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie podkreślono, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana zawsze w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone jedynie dla najbardziej jaskrawych i niczym nieusprawiedliwionych przypadków długotrwałej bierności organów. Okres bezczynności musiałby wynikać z celowego działania, uporczywego zaniechania i lekceważenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 maja 2020r, sygn. akt II SAB/Wr 61/19).
Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1419/19).
W omawianej sprawie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Podkreślić należy, że organ po wpływie wniosku w dniu [...] r. podjął czynności w celu jego załatwienia i wystosował odpowiedź w dniu [...] r., aczkolwiek niepełną. Strona skarżąca po doręczeniu tejże odpowiedzi dopiero pismem z dnia [...] r. wystąpiła do organu z "wezwaniem do wykonania wniosku", a organ w dniu [...] r. podtrzymał stanowisko i przesłał uchwały podjęte w [...] r.
Mając na względzie powyższe należy wskazać, że organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Sposób rozpoznania wniosku wynikał z przyjętej interpretacji prawa, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej i nie miał cech lekceważącego traktowania obowiązków wynikających z u.d.i.p. w sposób opisany wyżej. Organ podejmował czynności w terminach wynikających z tejże ustawy. Dlatego Sąd nie orzekł, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Wobec powyższego organ jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia wniosku w zakresie wyżej podanym, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu wyroku.
- - ---------------------- 11