Uzasadnienie
Pismem z 1 września 2022 r. S. W. (dalej: Skarżący) złożył skargę na bezczynność J. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) odnośnie realizacji jego wniosku obywatelskiego z dnia 03 września 2021 r.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący wnioskiem obywatelskim z 3 września 2021 r. zwrócił się do Spółki o udzielenie następującej informacji publicznej:
a/ podanie wysokości środków publicznych (środków pieniężnych) w formie różnego rodzaju dotacji, darowizn jakie Spółka otrzymała w 2021 roku z wyszczególnieniem podmiotów, od których pochodziły te środki oraz ze wskazaniem programów lub projektów publicznych, w których takie środki zostały przyznane, b/ podanie wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto każdego z członków Zarządu Spółki, jakie spółka wypłaciła poszczególnym członkom Zarządu za miesiąc maj 2021 roku oraz czerwiec 2021 roku i to bez względu na tytuł i podstawę prawną, na podstawie których otrzymali swoje wynagrodzenie poszczególni członkowie Zarządu Spółki, c/ podanie wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto każdego z członków Rady Nadzorczej Spółki, jakie Spółka wypłaciła poszczególnym członkom Rady Nadzorczej za miesiąc maj 2021 roku oraz czerwiec 2021 roku i to bez względu na tytuł i podstawą prawną, na podstawie których otrzymali swoje wynagrodzenie poszczególni członkowie Rady Nadzorczej spółki J. Sp. z o.o.
Skarżący pismem z dnia 19 października 2021 r. otrzymał stanowisko Spółki, z którego wynika że nie może ona zostać uznana za podmiot obowiązany do uzupełnienia informacji publicznej w żądanym zakresie.
Nie zgadzając się ze Spółką Skarżący złożył skargę, w której wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki w rozpoznaniu jego wniosku oraz zobowiązanie jej do rozpoznania przedmiotowego. Domagał się także zasądzenie od Spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Spółka podtrzymując swoje stanowisko wniosła o oddalenie skargi. Wobec braku występowania wobec niej ustawowych obowiązków w zakresie konieczności udostępniania jakichkolwiek informacji publicznych nie dopuściła się bezczynności, o jakiej w skardze wspomina Skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.).
Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji obejmuje także brak efektywnych działań administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.).
W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (Wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 34/21). Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usuniecie przeszkody do wydania decyzji (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo prawnicze LexisNexis, W. 2005).
Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
Sąd wskazał, że dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.
Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.
Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy zaznaczyć, że o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, iż w grę wchodzi tak przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej a organ pozostaje w zwłoce (wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 50/06).
Analiza treści skargi oraz odpowiedzi na skargę wskazuje, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest to, czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej oznaczony został w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) Jak wynika z jego ust. 1 pkt. 5 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak podkreśla się w piśmiennictwie, wskazane w zdaniu drugim podmioty, które nie są organizacyjnie wyodrębnione z aparatu państwowego, a mimo to wykonują zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa są tzw. emanacją państwa ze względu na kontrolowanie ich przez państwo lub zależność finansową od państwa.
Zauważa się przy tym, że obie przesłanki: realizacji celów i zadań publicznych oraz dysponowania majątkiem publicznym należy traktować rozłącznie i każda z nich z osobna samoistnie przesądza o charakterze podmiotu jako zobowiązanego do udzielania informacji publicznych (wyrok NSA z 12 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1736/21).
Taka konstrukcja przepisu skłoniła NSA do sformułowania wniosku, według którego przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zawiera dwie przesłanki przesądzające o zobowiązaniu podmiotu do udzielenia informacji publicznej, przy czym przesłanki te nie muszą być spełnione kumulatywnie, o czym świadczy użycie spójnika "lub". Wystarczającym więc do uznania podmiotu jako zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej jest wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym. Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z przywołanym przepisem takim zobowiązanym podmiotem będzie również osoba prawna, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. (wyrok NSA z 25 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 906/21; wyrok WSA w Poznaniu z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SAB/Po 31/21).
Tym samym literalna wykładnia przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazuje na to, że przesłanka dysponowania majątkiem publicznym stanowi samoistną podstawę zobowiązującą podmiot dysponujący takim majątkiem do udostępnienia informacji publicznej (wyrok WSA w Szczecinie z 22 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Sz 21/21). Według ugruntowanego już stanowiska reprezentowanego w orzecznictwie celem takiej regulacji było zobowiązanie do udzielenie informacji publicznej wszystkie podmioty gospodarcze, nad którymi kontrolę sprawują Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a więc zarówno te zorganizowane w formie np. państwowych osób prawnych, jak i spółek handlowych kontrolowanych przez państwo (wyrok WSA w Gdańsku z 13 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 87/18; wyrok NSA 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2667/21).
Wyjaśnić przy tym trzeba, że art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wiąże pozycję dominującą Skarbu Państwa ze strukturą kapitałową spółki, a nie z rynkiem, na którym spółka działa. Odesłanie do rozumienia pozycji dominującej w świetle przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oznacza jedynie określenie wielkości udziałów Skarbu Państwa w spółce, która skutkuje uznaniem Skarbu Państwa za posiadającego pozycję dominującą w Spółce (wyrok WSA w Warszawie z 27 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 218/17). Jak wynika bowiem z art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 275 z późn. zm.) przez pozycję dominującą rozumie się przez to pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów; domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku właściwym przekracza 40%.
Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że jako spółka prawa handlowego posiada osobowość prawną i własny majątek, bowiem jest to okoliczność, która dotyczy każdej spółki kapitałowej. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ww. u.d.i.p. kryterium wyróżniającym nie jest osobowość prawna, ale pozycja dominująca w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów m.in. Skarbu Państwa. Nie można jednak uznać, że majątek Spółki ze względu na sposób jego powstania, wielkość udziałów oraz cele, dla których został Spółce przekazany nie zachowuje charakteru "majątku publicznego", a sposób jego wykorzystania jest wyłączony spod społecznej kontroli. Majątek taki oraz sposób gospodarowania nim, dopóki Skarb Państwa zachowuje w nim udział, powinien podlegać jeśli idzie o informację publiczną takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący własnością Skarbu Państwa. Taki sposób rozumowania potwierdza treść art. 6 ust. 5 lit. d i e u.d.i.p., który stanowi, że informacją publiczną jest informacja o majątku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 pochodzącym z zadysponowania majątkiem m.in. Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, a nadto informacja o dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty te mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych oraz dysponowania tymi dochodami i sposobie pokrywania strat (por. wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 10158/11; wyrok NSA z 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 317/21).
Jak wynika informacji z Rejestru Przedsiębiorców z Krajowego Rejestru Sądowego numer KRS 0000712618 wspólnikami J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000498471) mająca 2.565 udziałów o łącznej wartości 1.282.500,00 zł oraz J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS [...]) posiadająca 1.435 udziałów o łącznej wartości 717.500,00 zł.
Wspólnikiem J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest wyłącznie J. Spółka akcyjna (KRS [...]). Posiada ona 100 udziałów o łącznej wartości 50.000,00 zł.
Również jedynym wspólnikiem J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest J. Spółka akcyjna (KRS [...]). Posiada ona 284.163 udziały o łącznej wartości 142.081.500,00 zł.
Z kolei J. S.A. jest spółką publiczną, której akcje notowane są na Giełdzie Papierów Wartościowych w W. Większościowym akcjonariuszem Spółki jest Skarb Państwa ([...],data pobrania 8.02.2023r.)
Spółka spełnia zatem kryteria określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., pozwalające na zakwalifikowanie jej do grona podmiotów objętych działaniem u.d.i.p.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych i podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie.
W rozpatrywanej sprawie Skarżący domagał się:
a/ podania wysokości środków publicznych (środków pieniężnych) w formie różnego rodzaju dotacji, darowizn jakie Spółka otrzymała w 2021 roku z wyszczególnieniem podmiotów, od których pochodziły te środki oraz ze wskazaniem programów lub projektów publicznych, w których takie środki zostały przyznane, b/ podania wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto każdego z członków Zarządu Spółki, jakie spółka wypłaciła poszczególnym członkom Zarządu za miesiąc maj 2021 roku oraz czerwiec 2021 roku i to bez względu na tytuł i podstawę prawną, na podstawie których otrzymali swoje wynagrodzenie poszczególni członkowie Zarządu Spółki, c/ podania wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto każdego z członków Rady Nadzorczej Spółki, jakie Spółka wypłaciła poszczególnym członkom Rady Nadzorczej za miesiąc maj 2021 roku oraz czerwiec 2021 roku i to bez względu na tytuł i podstawą prawną, na podstawie których otrzymali swoje wynagrodzenie poszczególni członkowie Rady Nadzorczej spółki J. Sp. z o.o.
Wnioskowane przez Skarżącego informacje należy zakwalifikować jako informację publiczną o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. oraz dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat, o czym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e u.d.i.p.
Przechodząc kolejno do zbadania zasadności wywiedzionej skargi stwierdzić należy, że ocena działań Spółki podjęta w celu załatwienia wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia zarzut jej bezczynności.
Ustawodawca ustalił, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Z kolei według art. 17 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.
Mając na uwadze powyższe o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15; wyrok WSA w Białymstoku z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 60/22).
Warto zauważyć naruszenie tych obowiązków prowadzi do stanu bezczynności (por. NSA w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4455/21). Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2512/15; wyrok WSA we Wrocławiu z 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 160/22).
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić trzeba, co bezspornie wynika z akt administracyjnych, że Spółka nie podjęła w reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 3 września 2021 r. przepisanego regulacjami u.d.i.p. działania.
Z tych względów należy stwierdzić, że Spółka jako podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego, bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie załatwiła go we właściwej prawnej formie przewidzianej w u.d.i.p.
Oceniając charakter zaistniałej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. - Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego. Dla oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W niniejszej sprawie pomimo przekroczenia terminu do realizacji wniosku Skarżącego jest znaczne, ale Spółka na wniosek zareagowała przedstawiając swoje stanowisko co do posiadania obowiązku udostępniania informacji publicznej. Sąd wziął pod uwagę tę okoliczność, co oznacza, że przyczyna niezałatwienia wniosku nie była efektem ignorowania wniosku Skarżącego, ale błędną wykładnią prawa przeprowadzoną przez Spółkę.
Sąd stwierdził, że Spółka nie udzielając informacji w sposób prawem określony pozostawała i nadal pozostaje w bezczynności i zobowiązał ją do udzielenia informacji w żądanym zakresie, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę (łącznie 597 zł) składa się kwota wpisu od skargi (100 zł), kwota wynagrodzenia reprezentującego skarżącego adwokata (480 zł) ustalona zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł.