Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 stycznia 2022 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w sprawie jego wniosku z dnia 2 grudnia 2018 r. o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. W jej uzasadnieniu odwołał się m.in. do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 420/21, którym oddalono jego skargę wniesioną na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 3 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.- dalej w skrócie p.p.s.a.), uznając, że sprawa, której dotyczy przedmiotowa skarga stanowiła przedmiot powyższego postępowania zakończonego wyrokiem sądowym.
W odpowiedzi na wezwanie sądowe organ pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. poinformował, że przed wniesieniem skargi skarżący nie wystąpił z ponagleniem do organu wyższego stopnia nad Komendantem Wojewódzkim Policji w K..
Z kolei skarżący w piśmie z dnia 8 czerwca 2022 r. zwrócił się o uznanie za takie ponaglenie dokumenty złożone przez niego w następstwie pisma z dnia 7 grudnia 2020 r., akcentując, że Komendant Główny Policji dokumenty te otrzymał.
Wobec powyższych okoliczności, w tym powoływania się przez obie strony na ww. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2021 r., Sąd za zasadne uznał przedstawienie dodatkowo okoliczności faktycznych, które legły u podstaw wskazanego orzeczenia oraz powołanej przez skarżącego korespondencji.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z dnia 2 grudnia 2018 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Pismem z dnia 12 grudnia 2018 r. organ poinformował skarżącego, że jego wniosek jest zasadny, lecz nie ma na chwilę obecną możliwości jego realizacji, gdyż ustawodawca nie określił wskaźnika stanowiącego podstawę naliczenia wnioskowanych należności. Pismem z dnia 7 grudnia 2020 r. skarżący ustosunkował się do tej odpowiedzi wskazując na zmiany w sprawie dokonane ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. wniósł o udzielenie odpowiedzi, na jakim etapie znajduje się rozpatrzenie jego wniosku, a w przypadku odmowy wystąpił o wydanie w tym przedmiocie decyzji, co umożliwi mu kontrolę sądową tego rozstrzygnięcia.
Na to pismo organ udzielił skarżącemu odpowiedzi z dnia 23 grudnia 2020 r. (nr [...]) wyjaśniając, że brak jest podstaw do realizacji jego wniosku. Skarżący uznając to ostatnie pismo organu za decyzję wniósł od niej odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Następnie pismem z dnia 3 marca 2021 r., działając na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm. - zwanej dalej k.p.a.) złożył do Komendanta Głównego Policji ponaglenie wzywając ten organ do niezwłocznego załatwienia ww. odwołania. Swoje stanowisko w sprawie ponaglenia Komendant Główny Policji przedstawił w piśmie z dnia 15 marca 2021 r., a następnie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność ww. odwołania.
Natomiast skarżący pismem z dnia 17 maja 2021 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Komendanta Głównego Policji w opisanej wyżej sprawie. Skarga ta stanowiła przedmiot sprawy oznaczonej sygn. akt II SAB/Wa 420/21. Jak wskazano na wstępie wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r. skarga ta została oddalona. Jak wynika z uzasadnienia tego orzeczenia WSA w Warszawie stwierdził, że Komendant Główny Policji nie pozostaje bezczynny co do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 grudnia 2018 r., gdyż skarżący wniosek ten skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., a nie do Komendanta Głównego Policji.
Jednocześnie stwierdzono, że Komendant Główny Policji nie pozostaje bezczynny w zakresie rozpoznania odwołania skarżącego od pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 23 grudnia 2020 r. znak: [...], ponieważ przed wniesieniem skargi na bezczynność wydał w tej sprawie postanowienie z dnia 26 kwietnia 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.- dalej jak dotychczas p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, powołane przepisy uzupełnia art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Przywołane regulacje kreują obowiązek wyczerpania środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.), który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.) i przewidują ponaglenie, jako właściwy środek zaskarżenia poprzedzający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 2 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a.).
Okolicznością sporną między stronami w niniejszej sprawie jest właśnie kwestia poprzedzenia skargi z dnia 14 stycznia 2022 r. ponagleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Organ wskazuje na brak wypełnienia przez skarżącego tego wymogu. Natomiast skarżący wnosi o uznanie za ów środek zaskarżenia dokumentów w sprawie będących następstwem jego pisma z dnia 7 grudnia 2020 r.
W ocenie Sądu skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpił jednak z ponagleniem do organu wyższego stopnia nad Komendantem Wojewódzkim Policji w K., tj. do Głównego Komendanta Policji.
Wbrew stanowisku skarżącego, za takie ponaglenie nie można uznać któregokolwiek z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy będących następstwem jego pisma z dnia 7 grudnia 2020 r., szczegółowo opisanych w ramach rozważań faktycznych. Zdaniem Sądu nawet ww. pismo z dnia 7 grudnia 2020 r. nie stanowi ponaglenia z art. 37 k.p.a. Sąd miał przy tym na względzie nie tylko, to, że adresatem tego pisma nie jest, wbrew regulacji art. 37 § 1 k.p.a., organ wyższego stopnia nad organem będącym w ocenie skarżącego bezczynnym, lecz dokonując interpretacji treści ww. pisma uznać należało, że skarżący występuje o informacje (pyta na jakim etapie znajduje się rozpatrzenie jego wniosku), zauważając zmiany dokonane ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1610).
W piśmie tym skarżący wniósł ponadto o ewentualne wydane decyzji, wskazując, że owa decyzja odmowna dot. jego wniosku będzie mogła stanowić przedmiot jego skargi (nie zaś bezczynność tego organu w tym zakresie – dopisek Sądu). Co więcej, w następstwie uzyskanej na to pismo odpowiedzi (pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 23 grudnia 2020 r. znak: [...]) skarżący nie występuje właśnie ze skargą do WSA w Gliwicach na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w sprawie jego wniosku z dnia 2 grudnia 2018 r., lecz inicjuje postępowanie odwoławcze przed Komendantem Głównym Policji, w dalszej zaś kolejności postępowanie sądowe zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 420/21.
Opisany powyżej tok czynności skarżącego powoduje, że nie sposób uznać, że skarżący formułując pismo z dnia 7 grudnia 2020 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. chciał wystąpić z ponagleniem poprzedzającym jego obecną skargę z dnia 14 stycznia 2020 r. Zresztą sam skarżący w swoich wyjaśnieniach zawartych w piśmie z dnia 8 czerwca 2022 r. nie wskazuje, że właśnie to pismo stanowi takowe ponaglenie, lecz "dokumenty w sprawie będące następstwem" tego pisma. Te jednak, choć niewątpliwie dotyczyły szeroko pojętej sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 2 grudnia 2018 r. nie stanowiły, w ocenie Sądu, ponaglenia, które wniesienie wymagane było w niniejszej sprawie.
Oznacza to, że skarżący składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia.
Niedochowanie wymogu z art. 52 § 2 p.p.s.a. obligowało zatem Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z ponagleniem z art. 37 k.p.a. strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tą samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.
Komplementarnie Sąd wskazuje, że jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania to zgodnie z art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.