Uzasadnienie
F Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej zwana stroną skarżącą) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. (dalej zwany organem, organem dotującym) w sprawie rozpoznania jej wniosku o przyznanie dotacji za listopad i grudzień 2021 r. w trybie ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu działań oświatowych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1930, ze zm. – dalej zwanej u.f.z.o.).
Wskazała, że jest organem prowadzącym Szkołę Policealną F w K. (dawniej Policealną Szkołę Medyczną Z. w K.). Została wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych działających na terenie miasta K. (zaświadczenie z dnia 1 września 2021 r., nr [...]). Wyjaśniła, że do dnia 30 września 2021 r. przekazała organowi dotującemu informację o planowanej liczbie uczniów oraz informacje miesięczne o aktualnej liczbie uczniów dot. miesięcy listopad i grudzień 2021 r. i informacje miesięczne o aktualnej liczbie uczniów, którzy spełnili w poprzednim miesiącu warunek frekwencji dot. miesięcy listopad- grudzień 2021 r. (wraz z korektą).
Strona skarżąca zwróciła uwagę, że mimo spełnienia wszystkich warunków uzasadniających otrzymanie ww. dotacji oświatowej oraz upływu terminów określonych w art. 34 ust.1 u.f.z.o. organ dotujący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 26 ust.2 u.f.z.o.
Dodatkowo, w powołaniu m.in. na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazała na kognicję sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.
Strona skarżąca zaakcentowała, że organ wyłączenie w sposób faktyczny zaprzestał wypłacania należnych dotacji, nie wydał bowiem w tym przedmiocie decyzji, o której mowa w art. 36 ust. 7 u.f.z.o. Jej zdaniem żaden przepis ustawy nie przewiduje "prewencyjnego" wstrzymania wypłaty dotacji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Ewentualnie organ wniósł o oddalenie skargi lub umorzenie postępowania w całości z uwagi na bezzasadność skargi. Zdaniem organu należy mieć na względzie, że dotacja pochodząca z budżetu miasta K. przekazywana jest ze środków publicznych, które podlegają szczególnym restrykcjom i powinny być wydatkowane w sposób nie budzący żadnych wątpliwości co do celowości, oszczędności, racjonalności oraz zgodności z prawem (art. 44 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych – Dz.U. z 2021 r. poz. 305, ze zm.). W powołaniu na art. 3 u.f.z.o. wskazał również, że organ dotujący może kontrolować prawidłowość pobrania dotacji udzielonych zgodnie z art. 15-21,art. 25, art.26, art. 28-31a i art.32 u.f.z.o. Organ wyjaśnił, że na podstawie kontroli doraźnej przeprowadzonej w stosunku do strony skarżącej stwierdził wiele nieprawidłowości prowadzących do podejrzeń wyłudzenia dotacji oświatowej.
Wnosząc o umorzenie postępowania organ wskazał na regulację art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2022 r. strona skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi organu podtrzymując w całości stanowisko zawarte w skardze.
Z kolei organ odpowiadając na ww. pismo skarżącej ponownie zawnioskował o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie lub umorzenie postępowania w całości, argumentując jak dotychczas. Dodatkowo wskazał, że zlecił kontrolę strony skarżącej i w związku z uporczywym utrudnianiem jej przeprowadzenia zespołowi kontrolnemu, na mocy art. 36 ust. 7 u.f.z.o. począwszy od listopada 2021 r. wstrzymano wypłatę dotacji, natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania w tym przedmiocie wysłano stronie skarżącej 17 stycznia 2022 r. Organ podkreślił, że nie miał możliwości wydania decyzji administracyjnej w listopadzie oraz w grudniu 2021 r., tj. przed ustawowym terminem wypłaty dotacji, ze względów formalnych, gdyż postępowanie administracyjne, w tym wydanie decyzji wstrzymującej wypłatę dotacji należy procedować w terminach i zgodnie z procedurą określoną przez przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
W jego ocenie postanowienia art. 36 ust. 6 -7 u.f.z.o. mają wspomóc organy dotujące w kontroli pobierania, wydatkowania i wykorzystania środków z dotacji oświatowej przez jej beneficjentów, lecz ustawodawca nie przewidział, że formalnie nie ma możliwości wydania decyzji administracyjnej z dnia na dzień, natomiast dalsza wypłata dotacji w sytuacji kiedy spełnione są przesłanki do jej wstrzymania, spowodowałaby naruszenie przez organ dotujący postanowień art. 36 u.f.z.o. oraz przepisów ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Według organu brak wstrzymania dotacji spowodowałby, że strona skarżąca – zupełnie bez żadnych sankcji – pobierałaby dotacje oświatową, bez jakiegokolwiek nadzoru i kontroli, bez umożliwienia organowi dotującemu przeprowadzenia prawidłowej/ rzetelnej kontroli w celu dokonania oceny rzeczywistego stanu.
Organ wskazał, że w związku z powyższym wstrzymał wypłaty dotacji w trybie natychmiastowym, tj. od listopada 2021 r. do dnia przedłożenie przez stronę skarżącą wymaganych dokumentów i zaprzestania utrudniania przeprowadzenia kontroli.
W odpowiedzi na wezwanie sądowe pismem z dnia 1 sierpnia 2022 r. organ poinformował, że w postępowaniu toczącym się na skutek zawiadomienia z dnia 17 stycznia 2022 r. do dnia udzielenia tej odpowiedzi nie wydano decyzji administracyjnej ze względu na istotne dla sprawy okoliczności związane ze stwierdzonym – a noszącym znamiona przestępstwa wyłudzenia dotacji oświatowej przez stronę skarżącą – stanem faktycznym przez zespół kontrolny Urzędu Miasta K., co wiąże się ze złożonością sprawy, gromadzeniem i analizowaniem dowodów rzeczowych. Wskazano także na skierowane, na mocy art. 304 k.p.k. zawiadomienie do Prokuratury. Organ zwrócił również uwagę, że WSA w Gliwicach dnia 16 maja 2022 r. wydał wyrok oddalający skargę w analogicznej sprawie co o sygn. akt III SA/Gl 1749/21.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.
Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania to zgodnie z art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.
Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...):
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z kolei z art. 149 § 1a P.p.s.a. wynika, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy bezczynność to taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, nie została załatwiona w wymaganej przez prawo formie.
W pierwszej okoliczności Sąd odniósł się jednak do wniosku organu o odrzucenie skargi, dostrzegając przy tym, że również w swoim orzecznictwie przyjmował brak kognicji sądu administracyjnego w sprawach przekazania dotacji. Sąd odstępuje jednak od tego poglądu i przyjmuje, że kognicja sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach zachodzi. Tym samym Sąd nie podziela prezentowanego dotychczas w judykaturze poglądu, że wypłata dotacji stanowi wyłącznie czynność techniczną przekazania fizycznego środków finansowych, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, jako czynność z zakresu administracji publicznej. Za prawidłowe Sąd uznaje podejście, że przedmiotowa wypłata jest finalnym rezultatem ustalenia wysokości dotacji dla konkretnego podmiotu, dokonanego na podstawie konkretnych regulacji prawnych, do stosowania których uprawniony jest organ administracji. Takie stanowisko zaprezentował też m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 28 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 310/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 403/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 14 października 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 572/20 a także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 listopada 2020 r. sygn. akt
I GSK 1414/20.
Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, analiza treści art. 47 u.f.z.o. uzasadnia stwierdzenie, że zakresem właściwości sądów administracyjnych objęte są zarówno czynności organów dotujących zmierzające do ustalenia wysokości należnej dotacji, w tym w zakresie ustalenia dotacji należnej na rzecz konkretnego organu prowadzącego, jak i czynność przekazania należnej dotacji, w tym ewentualnie nieprawidłowości w zakresie wysokości dotacji przekazanej.
Dlatego Sąd uznał, że wszystkie czynności podejmowane przez organ dotujący, który został wymieniony w przepisach art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a u.f.z.o., w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a u.f.z.o., stanowią czynności z zakresu administracji publicznej. W początkowej części przepisu ustawodawca przywołał bowiem przepisy, które wymieniają organy dotujące, a w drugiej części określające rodzaj dotacji. Przepis art. 47 u.f.z.o. nie zawiera zaś ograniczenia czynności podejmowanych w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, które stanowią czynności z zakresu administracji publicznej. Obejmuje on zakresem desygnatów wszystkie określone w ustawie czynności, które podejmowane są w związku z ustaleniem wysokości i przekazaniem dotacji – dotacji, a nie czynności, wymienionych w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a u.f.z.o.
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca złożyła skargę na bezczynność polegającą na braku przekazania dotacji, o której mowa w art. 26 ust. 2 u.f.z.o. Skoro zatem czynności podejmowane przez organ dotujący w celu ustalenia wysokości lub przekazania takiej dotacji stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. to tym samym ich niepodjęcie może być zaskarżone skargą na bezczynność polegającą na zaniechaniu dokonania czynności przez organ (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 p.p.s.a.).
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że warunki dopuszczalności skargi zostały w niniejszej sprawie dochowane.
Jednocześnie, zdaniem Sądu brak było podstaw do umorzenia postępowania sądowego.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z powołanym przez organ art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn aniżeli przewidziane we wcześniejszych punktach tego przepisu. Ma on zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, co wskazane zostanie poniżej.
Odnosząc się zatem do meritum sprawy zaznaczyć wymaga, że przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wymienia inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Oznacza to, że czynności organu dotującego podejmowane w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji są podejmowane poza procedurą regulowaną k.p.a. Dla oceny, czy w sprawie doszło do bezczynności organu dotującego istotnego znaczenia nabierają zatem przepisy u.f.z.o. To przez pryzmat tych przepisów ocenie Sądu podlegał zatem sposób procedowania w przedmiocie wniosku strony skarżącej.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 u.f.z.o. dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30 oraz 31 ust. 1, są przekazywane na rachunek bankowy przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, o której mowa w art. 2 pkt 6 – 8 ustawy - Prawo oświatowe, lub zespołu szkół lub placówek, w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że części za styczeń i za grudzień są przekazywane w terminie odpowiednio do dnia 20 stycznia oraz do dnia 15 grudnia roku budżetowego; w przypadku dotacji, o której mowa w art. 31 ust. 1, liczba części należnej dotacji jest równa liczbie miesięcy, w których prowadzony jest dany kwalifikacyjny kurs zawodowy.
Z zacytowanego przepisu wynika, że dotacja za listopada 2021 r. winna być przekazana do 30 listopada 2021 r., z kolei dotacja za grudzień do dnia 15 grudnia 2021 r. W konsekwencji do tych dat strona skarżąca winna poznać stanowisko organu co do tego, czy dotację otrzyma, czy też nie.
W sprawie jest sporne, że organ w powyższych terminach nie dokonał wypłaty dotacji oświatowej za wskazane miesiące ani nie poinformował strony skarżącej, że dotacja nie może być wypłacona z określonych przyczyn. Tymczasem dopiero w przypadku, gdy dotacja zostanie wypłacona (nawet w niepełnej wysokości) lub organ dotujący odniesie się do wniosku o udzielenie dotacji, będzie możliwe przyjęcie, że podjął on czynności jakimi są zbadanie podstaw wniosku i jego ocena prawno-finansowa.
Jak wynika z akt sprawy wniosek o udzielenie dotacji wpłynął do organu w dniu 23 września 2021 r. Do dnia 30 września 2021 r. strona skarżąca przekazała organowi dotującemu informację o planowanej liczbie uczniów oraz informacje miesięczne o aktualnej liczbie uczniów dot. miesięcy listopad i grudzień 2021 r. i informacje miesięczne o aktualnej liczbie uczniów, którzy spełnili w poprzednim miesiącu warunek frekwencji dot. miesięcy listopad- grudzień 2021 r. (wraz z korektą).
Z kolei organ pismem z dnia 9 listopada 2021 r. poinformował stronę skarżącą, że na podstawie § 11 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 28 października 2021 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji udzielanych z budżetu miasta K. niepublicznym oraz publicznym szkołom i innym placówkom oświatowym prowadzonym przez osoby fizyczne i prawne oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania, jego pracownicy dokonają doraźnej kontroli u skarżącej, która obejmie obserwację i sprawdzenie spełnienia przez słuchaczy obowiązku uczestnictwa w zajęciach edukacyjnych. Dalsza korespondencja skierowana do strony skarżącej dotyczy także tej kontroli. W piśmie z dnia 23 listopada 2021 r. organ wyraźnie wskazuje, że kontrola ta dotyczy weryfikacji prawidłowości pobrania dotacji pochodzącej z budżetu Miasta.
Jak wskazuje organ, w związku z uporczywym utrudnianiem przeprowadzenia kontroli zespołowi kontrolnemu, organ zdecydował natychmiastowym wstrzymaniu wypłaty dotacji od listopada 2021 r. W aktach sprawy znajduje się pismo skierowane do Naczelnika Wydziału Edukacji i Sportu UM K. przez Naczelnika Audytu i Kontroli zawierające prośbę o wstrzymanie przekazywania dotacji stronie skarżącej od miesiąca listopada 2021 r. Przy czym zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji wstrzymującej przekazywanie dotacji, oparte o art. 36 ust. 7 u.f.z.o. kierowane jest do strony skarżącej dopiero w dniu 17 stycznia 2022 r. Nadto, w piśmie z dnia 1 sierpnia 2022 r. organ poinformował Sąd, że do tej daty nie została wydana decyzja administracyjna wstrzymująca wypłatę omawianej dotacji.
W świetle tych okoliczności Sąd musiał dokonać oceny, czy faktyczne zaprzestanie wypłacania strony skarżącej dotacji za miesiąc listopad i grudzień 2021 r. oznacza, że organ mógł uwolnić się od zarzutu bezczynności w rozpoznawanej sprawie.
Wskazać wymaga, że przepisy w sprawie wstrzymania przekazywania dotacji szkołom lub placówkom niepublicznym zawarte w art. 36 ust. 6 i 7, jak również w art. 37 ust. 1-3 u.f.z.o. niewątpliwie mają na celu przymuszenie wykonania konkretnych obowiązków przewidzianych w tych przepisach, lecz w sposób jednoznaczny wskazują, że wstrzymanie przekazywania dotacji następuje w formie decyzji administracyjnej organu dotującego. Wstrzymanie przekazywania dotacji oświatowej nie może zatem stanowić jedynie czynności faktycznej. Niewydanie takiej decyzji uniemożliwia bowiem stronie skarżącej weryfikację zajętego przez organ stanowiska, które podlega odrębnemu zaskarżeniu i nie może zostać przesądzone w niniejszym postępowaniu. Dopiero w ewentualnym przyszłym postępowaniu zainicjowanym na skutek wstrzymania przekazywania dotacji dokonanej w prawidłowej formie możliwe będzie rozstrzygnięcie, czy wstrzymanie to jest zasadne.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organ dotujący nie pozostawałby w bezczynności, gdyby stronie skarżącej doręczono decyzję w sprawie wstrzymania przekazywania dotacji. Brak wydania owej decyzji przy jednoczesnym zaniechaniu wypłaty dotacji oznacza, że organ wniosku o przyznanie o udzielenie dotacji nie rozpoznał. Z tego względu Sąd zobowiązał organ do jego załatwienia we wskazanym terminie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd nie narzuca przy tym niniejszym wyrokiem formy, w jakiej organ dotujący winien załatwić wniosek strony skarżącej, pozostawiając tę kwestię ocenie organu w oparciu o przepisy u.f.z.o.
W kontekście argumentacji organu, warto zaakcentować podzielane przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21, zgodnie z którym dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z wydaniem decyzji, a w szczególności czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy.
Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że Sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie.
Komplementarnie Sąd wskazuje, że przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1634) regulują kwestię zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości (art. 252 oraz art. 60 i 61 tej ustawy).
Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby stwierdzić, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy bowiem zaakcentować, że ocena, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa została pozostawiona uznaniu składu orzekającego. Charakterystyczną cechą tego uznania jest brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, które opiera się na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2424/16). W porównaniu do "zwykłej" bezczynności rażąca postać każdego z tego stanu, o której mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. powinna odznaczać się określonymi dodatkowymi cechami i to o znacznym nasileniu.
Tym samym, aby uznać bezczynność jako rażące nie wystarcza samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Uzasadnionym jest uznanie takiego przekroczenia za rażące wtedy, gdy jest ono znaczne, ewidentne i w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. II OSK 3374/18; z dnia 17 maja 2019 r., sygn. I OSK 2171/17; z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, sytuacja taka nie miała miejsca. Organ dotujący nie pozostawał bowiem zupełnie bierny.
Ubocznie wyjaśnić wymaga, że przedmiotem skargi w powołanym przez organ wyroku z dnia 16 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 1749/21 była czynność organu dotującego w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej. W niniejszej sprawie strona skarżąca przedmiotem skargi uczyniła natomiast bezczynność organu dotującego.
O kosztach postępowania, obejmującego uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.(punkt 3 wyroku).