Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 stycznia 2022 r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji "w zakresie braku działania skarżonego organu w celu załatwienia sprawy wyrównania ekwiwalentu zgodnie z nakazami ustawowymi i zakresem załatwienia sprawy prawomocnie i merytorycznie osądzonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego i wyrokami sądowoadministrcayjnymi".
Z akt sprawy wynika, że Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia 19 października 2021 r., nr [...], orzekł o odmowie wypłaty K. J. wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe. W dniu 8 grudnia 2021 r. decyzję w tej sprawie wydał organ odwoławczy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19). W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." (por. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2021 r., III OZ 94/21, CBOSA).
Ponieważ przedmiotowa skarga została złożona po załatwieniu sprawy przez organ, jest ona niedopuszczalna i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.