Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 grudnia 2021 r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpoznania podania z dnia 6 lutego 2021 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant wyjaśnił, że podaniem dnia 6 lutego 2021 r. zatytułowanym "wniosek o udostępnienie akt sprawy", skarżący ubiegał się o "udostępnienie w formie kopii cyfrowych, względnie kserokopii przesłanych na mój adres akt sprawy rozstrzygniętej prawomocnym i merytorycznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. do sygn. akt II SA/Wa 1032/08, którym to wyrokiem sąd uchylił w całości zaskarżoną decyzję numer [...] Komendanta Głównego Policji i utrzymaną nią w mocy prawnej decyzję wydaną w pierwszej instancji w tej sprawie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, uprzednio zwanego Komendant Wojewódzki Policji (...)".
Organ podkreśli, że w sprawie zakończonej wyrokiem o sygn. II SA/Wa 1032/08 skarżący nie był stroną, dotyczyła ona bowiem kontroli legalności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 7 maja 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 marca 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Wobec tego nie dysponował on żądaną dokumentacją i nie mógł jej udostępnić czy też odmówić udostępnienia w drodze postanowienia przewidzianego w art. 74 § 2 k.p.a. W konsekwencji, działając w trybie art. 14 § 1 w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. pismem z dnia 17 lutego 2021 r. organ poinformował skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia akt oraz wskazał właściwego dysponenta materiałów sprawy. Ponadto pismem z tej samej daty przekazał podanie skarżącego zgodnie z właściwością miejscową Komendantowi Wojewódzkiemu Policji o czym również poinformował skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 3 grudnia 2021 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpoznania podania z dnia 6 lutego 2021 r. o udostepnienie akt. Z akt sprawy wynika jednak, że KWP pismem z dnia 17 lutego 2021 r. poinformował skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia akt oraz wskazał właściwy organ. Ponadto pismem z tej samej daty przekazał podanie skarżącego zgodnie z właściwością Komendantowi Wojewódzkiemu Policji.
Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że organ rozstrzygnął w przedmiocie wniosku i zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia sprawy przed wniesieniem skargi. Tym samym sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiotowej sprawie, co jednoznacznie wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla innego typu postępowań administracyjnych. Zgodnie z ww. uchwałą, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.